خستگی از زندگی در سالمندان چه معنایی دارد؟
وقتی جامعه میتواند زندگی را بیشتر از معنا حفظ کند
نکات کلیدی
- خستگی از زندگی در سالمندان ممکن است ناشی از تجربههای مختلف و تعامل آنها باشد، نه یک علت واحد.
- برخی افراد به تدریج آمادگی رها کردن زندگی را پیدا میکنند.
- مطالعهای در میان ساکنان خانههای سالمندان نشان داد که خستگی از زندگی با از دست دادن عاملیت، ارتباط، اهمیت و امید مرتبط است.
- شرایط اجتماعی میتواند تأثیرگذار باشد بر اینکه آیا سالمندان احساس شنیده شدن، ارزشمندی و ارتباط میکنند یا خیر.
نینا، ۷۲ ساله، احساس رو به افزایش خستگی از زندگی و آمادگی برای رها کردن آن را به اشتراک گذاشت. با وجود داشتن سلامت خوب، او احساس خودکشی یا افسردگی نداشت. بلکه زندگی را کمتر جذاب از جایگزین آن میدید. او توضیح داد: "افراد دیگر، مانند خانواده و دوستان، این را درک نمیکنند، اما من آن را به عنوان یک چیز مثبت میبینم زیرا به این معناست که من کمتر به چیزهای دنیوی وابستهام."
اعضای خانواده اغلب با چنین احساساتی دست و پنجه نرم میکنند. در مطالعهای درباره واکنشهای بستگان، برخی به کلی از موضوع اجتناب کردند و خطر نادیده گرفتن دیدگاه سالمند را به وجود آوردند.
درک خستگی از زندگی
به مدت پنج سال، من بخشی از شبکه تحقیقاتی اروپایی درک خستگی از زندگی در سالمندان بودهام، گروهی از متخصصان سالمندی، روانپزشکان، دانشمندان اجتماعی، روانشناسان و محققان مرگ. پروژه ما به دنبال درک بهتر و حمایت از این پدیده کمتر شناخته شده است.
سخنان نینا سؤالی گستردهتر را مطرح میکند: چه اتفاقی میافتد وقتی زندگی بیولوژیکی ادامه دارد در حالی که روابط، نقشها، آزادیها و منابع معنایی که زندگی را ارزشمند میکنند، کاهش مییابند؟ خستگی از زندگی ممکن است زمانی پدیدار شود که رابطه در حال تغییر فرد با زندگی با شرایطی که جامعه برای زندگی فراهم میکند، مواجه شود. این مقاله بررسی میکند که چگونه مردم به مرگ نزدیک میشوند، چه چیزی را پزشکی میتواند طولانی کند، ارزش جامعه برای سالمندان چیست و چه اتفاقی میافتد وقتی ارتباط از دست میرود.
خاموش کردن چراغها
پروفسور مراقبت، هلنا لارسون و همکارانش، یک "خاموش کردن تدریجی چراغها" در دوران پیری را توصیف کردهاند. آنها پیشنهاد میکنند که برخی افراد به تدریج وابستگی خود به زندگی را کاهش میدهند و به نقطهای میرسند که آمادهاند از جهان بیرون روی برگردانند و با مرگ روبرو شوند. این ایده ممکن است به خستگی از زندگی مربوط باشد و نشان دهد که آمادگی برای مرگ میتواند به تدریج و نه در پاسخ به یک بیماری حاد یا بحران، توسعه یابد. با این حال، باید توجه داشت که بسیاری از سالمندان با وجود از دست دادنهای جدی، همچنان به زندگی وابستهاند.
کاهش طولانی و آهسته
ممکن است جوامع در طولانی کردن زندگی بیولوژیکی بهتر از حمایت از شرایطی که زندگی را ارزشمند میکنند، عمل کرده باشند. جراح و نویسنده، اتول گاوانده، توصیف کرده است که چگونه پزشکی میتواند به یک "کاهش طولانی و آهسته" کمک کند و بقا را بر کیفیت زندگی اولویت دهد. خستگی از زندگی ممکن است هزینه وجودی این عدم تعادل را نشان دهد. نگرانی در مورد طول عمر نیست، بلکه این است که آیا شرایط اجتماعی و ارتباطی که زندگی را پایدار میکنند، میتوانند با آن همگام شوند یا خیر.
جایگاه در جامعه
خستگی از زندگی ممکن است جایگاهی را که سالمندان در جامعه دارند، منعکس کند. بسیاری از فرهنگها طول عمر را جشن میگیرند اما فرصتهای کاهشی برای مشارکت یا احساس اهمیت برای سالمندان ارائه میدهند. اگر پیری عمدتاً به عنوان کاهش و وابستگی دیده شود، این ادراکات ممکن است نحوه دیدن آینده افراد را شکل دهد. ترس از وابسته شدن و برخورد به عنوان کسی که چیز کمی برای ارائه دارد، میتواند قدرتمند باشد و تحت تأثیر انتظارات و ترتیبات اجتماعی قرار گیرد.
قطع ارتباط مزمن
در کار من، شنیدهام که سالمندان از دست دادن همسران، دوستان، حرفهها، نقشها و تواناییهای جسمی خود را توصیف میکنند. این از دست دادنها ممکن است با هم ترکیب شوند تا حس مزمن و عمیق قطع ارتباط با دیگران، جهان یا خود را ایجاد کنند. میتواند دشوار باشد که تصور کنیم چگونه معنا میتواند بازسازی شود وقتی که ارتباطات قبلی دیگر در دسترس نیستند. مطالعهای بر روی ۲۶ ساکن خانه سالمندان نشان داد که خستگی از زندگی منعکسکننده حس تهدید شده خود است که با از دست دادن اهمیت، ارتباط اجتماعی، عاملیت و امید به آینده مشخص میشود. این نشان میدهد که خستگی از زندگی ممکن است زمانی پدیدار شود که شرایط شخصی و اجتماعی به هم پیوند میخورند.
در مجموع، این احتمالات نشان میدهند که خستگی از زندگی ممکن است زمانی پدیدار شود که پیوندها، نقشها، آزادیها و شناختهایی که زندگی را معنادار میکنند، سختتر حفظ شوند، حتی زمانی که خود زندگی ادامه دارد. این نه یک شکست خصوصی در تابآوری است و نه بخشی اجتنابناپذیر از پیری. آرزوی مرگ نباید به عنوان بخشی طبیعی از پیر شدن توضیح داده شود، اما این تجربه میتواند ما را به پرسش وادارد که آیا روابط، عاملیت و حس اهمیت که افراد به آن نیاز دارند، همچنان در دسترس آنها در زندگی بعدی باقی میماند یا خیر.