بستری اجباری در برابر درمان اجباری
چالشهای قانونی و اخلاقی در مراقبت روانپزشکی اجباری
زمانی که افراد در حال تجربه بحران روانی هستند و خطر جدی و فوری برای خود یا دیگران ایجاد میکنند، ممکن است بدون رضایت آنها برای مدت معینی بستری شوند. معیارهای بستری اجباری بسته به حوزه قضایی متفاوت است اما به طور کلی هدف آنها تضمین ایمنی فوری، ارزیابی نیازها و خطرات بیمار و تثبیت وضعیت بیمار در زمان بحران است.
استفاده از قدرت دولت برای سلب آزادی فرد بسیار مهم است و بنابراین، اهداف جلوگیری از آسیب و ارائه مراقبت باید در مقابل خودمختاری فرد - حق تصمیمگیری درباره زندگی، بدن و درمان پزشکی یا روانی - متعادل شود.
تمایز مهم در این زمینه این است که مجوز قانونی برای بستری اجباری به طور خودکار اجازه درمان بدون رضایت را نمیدهد. استانداردهای قانونی برای بستری اجباری، ظرفیت تصمیمگیری، مداخله اضطراری و درمان بر خلاف اعتراض ممکن است متفاوت باشد.
حتی زمانی که بستری اجباری توجیهپذیر است، بیماران باید تا حد ممکن کنترل خود را بر جنبههایی مانند دارو، درمان، ارتباط با خانواده، حمایت فرهنگی یا معنوی، روالهای روزانه و برنامهریزی ترخیص حفظ کنند.
بیماری روانی و ظرفیت تصمیمگیری
یک تصور غلط رایج این است که بستری اجباری به معنای فقدان ظرفیت تصمیمگیری است. از نظر قانونی، ظرفیت به تصمیم خاصی که در زمان خاصی باید گرفته شود بستگی دارد. ممکن است فردی در یک تصمیم مشکل داشته باشد در حالی که قادر به گرفتن تصمیمهای دیگر باشد. ظرفیت میتواند به دلیل تغییرات در علائم، داروها، خواب، استرس، مصرف مواد مخدر یا شرایط پزشکی نوسان کند.
قوانین ایالتی معمولاً نیاز به ارزیابی ظرفیت روانی برای تصمیمگیریهای درمانی دارند و باید تعیین کنند که آیا بیماران میتوانند:
- اطلاعاتی درباره وضعیت و گزینههای درمانی خود را درک کنند.
- درک کنند که چگونه این اطلاعات به وضعیت آنها اعمال میشود.
- در مورد گزینههای درمانی با توجه به مزایا و خطرات آنها استدلال کنند.
- یک انتخاب را بیان کنند.
تشخیصهایی مانند اسکیزوفرنی یا زوال عقل ممکن است بر ظرفیت تأثیر بگذارد، اما به طور خودکار ناتوانی را تعیین نمیکند. پزشکان باید ارزیابی کنند که چگونه علائم خاص بر توانایی بیمار در تصمیمگیریهای درمانی خاص تأثیر میگذارد. ناتوانی روانی نمیتواند فقط به این دلیل تعیین شود که پزشکان یا اعضای خانواده با انتخابهای بیمار مخالف هستند.
تعادل ایمنی، خودمختاری و دیگر منافع
پزشکان کار با بیماران اجباری باید خودمختاری بیمار (آزادی)، نیکوکاری (انجام کار خوب)، عدم آسیبرسانی (اجتناب از آسیب) و عدالت (رفتار عادلانه با افراد) را متعادل کنند. این شامل پرداختن به عدم تعادل قدرت و بهبود ارتباط با بیماران است.
کدهای اخلاق حرفهای در روانشناسی، مشاوره و کار اجتماعی بر رضایت آگاهانه و احترام به خودمختاری تأکید دارند. این اصول همه مداخلات بدون رضایت را ممنوع نمیکنند اما از پزشکان میخواهند که هر محدودیتی بر خودمختاری بیمار را توجیه کنند.
تصمیمگیری جایگزین
هنگامی که بیمار ظرفیت تصمیمگیری ندارد، قوانین ایالتی ممکن است به یک جایگزین قانونی شناخته شده مانند نماینده بهداشتی، قیم یا عضو خانواده اجازه دهند که به نمایندگی از بیمار تصمیمگیری کند. تصمیمگیرندگان جایگزین باید به طور کلی از خواستهها و ارزشهای بیمار پیروی کنند و نه از ترجیحات شخصی خود.
در مواقع اضطراری، پزشکان ممکن است بدون مجوز قبلی برای جلوگیری از آسیب فوری مداخله کنند. با این حال، اختیار اضطراری نباید به عنوان توجیه کلی برای درمان مداوم بر خلاف اعتراض پس از پایان اضطرار استفاده شود.
قوانین مربوط به درمان اجباری به طور قابل توجهی بر اساس ایالت، محیط و نوع مداخله متفاوت است. اصلاحیههای پنجم و چهاردهم قانون اساسی ایالات متحده از سلب آزادی بدون دادرسی منصفانه محافظت میکنند. دیوان عالی ایالات متحده علاقهای به آزادی محافظت شده قانون اساسی در جلوگیری از داروی ضد روانپریشی ناخواسته را به رسمیت شناخته است، اگرچه این علاقه میتواند تحت شرایط خاص با حفاظتهای رویهای نادیده گرفته شود.
اثرات درمان اجباری
مراقبت اجباری میتواند زندگی را محافظت کند و فرصتهای بهبودی فراهم کند اما همچنین میتواند ترسناک، تحقیرآمیز یا آسیبزا باشد، به ویژه اگر بیماران وضعیت را درک نکنند یا احساس کنند کارکنان نگرانیهای آنها را نادیده میگیرند.
یک بررسی تحقیقاتی اخیر شواهد مختلطی درباره تأثیر درمان بستری اجباری یافت. برخی بیماران بهبود بالینی یا حفاظت از خطر را تجربه کردند، در حالی که دیگران احساس اجبار، از دست دادن اعتماد، تروما یا بیمیلی به دنبال مراقبتهای آینده را گزارش کردند. مطالعاتی که شامل بیماران و پرستاران هستند، عدم تعادل قدرت، عدم اطمینان و از دست دادن کنترل را در طول مراقبت اجباری برجسته میکنند. بیماران بیشتر احتمال دارد که مراقبت روانپزشکی را محترمانه و کمتر اجباری ببینند زمانی که حرفهایها تصمیمها را توضیح میدهند، به نگرانیها گوش میدهند، آنها را در تصمیمگیری دخالت میدهند و گزینهها و جایگزینهای کمتر محدود کننده ارائه میدهند.
حفظ حقوق بیمار در طول بستری اجباری
اگر شما یا کسی که میشناسید نگران بستری یا درمان اجباری هستید، از مرکز بخواهید که مبنای قانونی بستری، اینکه آیا بیمار برای ظرفیت درمانی ارزیابی شده است، درمانهای پیشنهادی و دلایل آنها را توضیح دهد. اگر بیمار ظرفیت روانی دارد، باید اجازه داشته باشد که درمانها را رد کند و درخواست جایگزینها کند.
برای کمک، درباره تماس با یک مدافع حقوق بیمار، خدمات مشاوره اخلاقی یا نماینده قانونی پرس و جو کنید. همچنین میتوانید بپرسید که چگونه درخواست یک جلسه، بازبینی، نظر دوم یا اعتراض کنید.
رویهها و حقوق بسته به حوزه قضایی متفاوت است. یک وکیل یا سازمان حقوق معلولان که با قوانین محلی سلامت روان آشنا است ممکن است در مواقعی که اختلافات درباره ظرفیت روانی و درمان اجباری به وجود میآید، ضروری باشد.
درمان اجباری به عنوان آخرین راهحل
بستری و درمان اجباری ممکن است گاهی اوقات برای جلوگیری از آسیب جدی ضروری باشد. با این حال، مداخلات اجباری باید تنها زمانی استفاده شود که قانونی مجاز، از نظر بالینی ضروری، متناسب با خطر و زمانی که گزینههای کمتر محدود کننده ناکافی هستند، باشد.
حرفهایها باید هدف جلوگیری از بحرانها را از طریق خدمات داوطلبانه، برنامهریزی ایمنی مشترک، دستورالعملهای پیشرفته روانپزشکی، تصمیمگیری حمایتی و دسترسی زودهنگام به مراقبتهای مبتنی بر جامعه داشته باشند. در بیمارستانها، پزشکان میتوانند با ارائه گزینهها، بازبینی ظرفیت با تغییر وضعیت بیمار، دخالت حامیان مورد اعتماد در فرآیند (با اجازه بیمار) و دخالت بیمار در برنامهریزی درمان و ترخیص، خودمختاری را حفظ کنند.
بستری اجباری نباید صدای فرد و خودمختاری او را از بین ببرد. حتی زمانی که آزادی بیمار باید به طور موقت محدود شود، کرامت، مشارکت و خودمختاری باید در مرکز مراقبت باقی بمانند.