لوبوتومی نمرده است، فقط دقیقتر شده است
مقدمه
اصطلاح "لوبوتومی" اغلب تصاویر روشهای پزشکی قدیمی و خشن را به ذهن میآورد. با این حال، در حالی که لوبوتومیهای سنتی تا حد زیادی کنار گذاشته شدهاند، جراحی مغز برای بیماریهای روانی امروز به شکل دقیقتری ادامه دارد. این مقاله به بررسی تحول از لوبوتومیهای کلاسیک به مداخلات جراحی عصبی مدرن و دقیق میپردازد.
لوبوتومی واقعاً چه بود
در اواخر دهه ۱۹۳۰، نورولوژیستهای پرتغالی روشی را آغاز کردند که شامل قطع ارتباطات بین لوبهای پیشانی و ساختارهای عمیقتر مغز در بیماران با اختلالات شدید روانی بود. این روش توجه زیادی را به خود جلب کرد و در سال ۱۹۴۹ جایزه نوبل را به خود اختصاص داد. والتر فریمن، نورولوژیست آمریکایی، نسخه سریعتری به نام "ترانساوربیتال" معرفی کرد که شامل دسترسی به مغز از طریق حفره چشمی بود. این روش محبوبیت یافت و بر روی دهها هزار بیمار انجام شد.
زمینه تاریخی این موضوع بسیار مهم است. در این دوره، آسایشگاهها پر از بیماران بودند و درمانهای مؤثر محدود بود. لوبوتومی به عنوان نوری از امید برای شرایطی مانند اسکیزوفرنی، افسردگی شدید، وسواس فکری-عملی و حتی "شخصیت سایکوپاتیک" تلقی میشد. با این حال، معیارهای انتخاب بیماران اغلب غیررسمی و جانبدارانه بود، به طوری که بررسیهای تاریخی نشان میدهد زنان و افراد غیرهمکار به طور نامتناسبی انتخاب میشدند.
آیا کار میکرد؟
اثربخشی لوبوتومیها در بهترین حالت مختلط بود. گزارشهای اولیه نشان دادند که حدود یکسوم بیماران بهبود قابل توجهی داشتند، یکسوم دیگر بهبود متوسطی داشتند و یکسوم باقیمانده تغییر نکردند. با این حال، این ارزیابیها بر اساس پیگیریهای کوتاهمدت بود. در حالی که برخی بیماران آرامتر شدند و از مؤسسات مرخص شدند، دیگران از بیتفاوتی، بیمهاری، تشنج یا حتی مرگ رنج بردند.
تا دهه ۱۹۶۰، لوبوتومیها به دلیل دو توسعه اصلی تا حد زیادی متوقف شدند: معرفی کلرپرومازین، اولین داروی ضدروانپریشی گسترده، در سال ۱۹۵۵ و افزایش نگرانیهای اخلاقی از سوی جامعه پزشکی و عمومی.
آن زمان در مقابل اکنون
جراحی عصبی روانپزشکی مدرن، که از نسل لوبوتومی است، برای گروهی منتخب از بیماران مانند کسانی که با وسواس فکری-عملی شدید مواجهاند و به دارو یا درمان پاسخ ندادهاند، محفوظ است. برخلاف روشهای بیرویه گذشته، جراحیهای امروزی بسیار هدفمند هستند. جراحان از راهنمایی MRI برای ایجاد ضایعات دقیق با تابش متمرکز یا گرمای لیزر استفاده میکنند، یا الکترودهایی برای تحریک عمیق مغز (DBS) کاشته میشود که میتوانند به دلخواه تنظیم شوند. در سال ۲۰۰۹، FDA تحریک عمیق مغز را برای وسواس فکری-عملی شدید تحت یک پروویژن ویژه برای شرایط نادر تأیید کرد، که نشاندهنده سود احتمالی به جای اثربخشی اثباتشده است.
نتایج فعلی
یک متاآنالیز از ۳۸ مطالعه نشان داد که حدود ۵۷٪ از بیماران با وسواس فکری-عملی مقاوم به درمان به جراحی تخریبی یا DBS پاسخ دادند، بدون تفاوت قابل توجه بین دو روش. در حالی که این برای کسانی که گزینههای محدودی دارند امیدبخش است، همچنین به این معناست که تقریباً ۴۰٪ پاسخ ندادند. مطالعات عموماً کوچک هستند؛ یک گزارش اخیر شامل تنها ۱۰ بیمار تحت کپسولوتومی لیزری بود و مطالعه دیگری ۶ بیمار را که بین سالهای ۲۰۱۷ و ۲۰۲۵ درمان شدند، بررسی کرد. محققان هشدار میدهند که در حالی که اثرات جانبی شناختی به نظر میرسد ظریف باشند، هنوز به طور کامل درک نشدهاند.
نتیجهگیری
روانجراحی ناپدید نشده است؛ بلکه متمرکزتر و محتاطتر شده است. درس دوره لوبوتومی این نیست که جراحی مغز برای بیماریهای روانی ذاتاً معیوب است، بلکه این است که درمانها نباید از شواهد پشتیبان خود پیشی بگیرند. چالش امروز متعادلسازی نیاز به گزینههای آخرین چاره با اطمینان از اینکه این مداخلات با شواهد قوی پشتیبانی میشوند، است.
© کوین بنت، دکترا، ۲۰۲۶