بیشتر زندگی «و» است، نه «یا»
نکات کلیدی
- فرمول «این نیست X، بلکه Y است» در خودشناسی رایج است و واقعیت را به دوگانگی ساده میکند.
- زندگی اغلب درباره ترکیب عناصر است: اراده و سیستمها، استعداد و تمرین، که در تنش نگه داشته میشوند نه حل.
- رویکرد دوگانه خوانندگان را به انتظار یک برنده واحد عادت میدهد و توانایی پذیرش چندین حقیقت را کاهش میدهد.
- هوش مصنوعی این الگو را از ادبیات خودشناسی پذیرفته است. برای تغییر نوشتن هوش مصنوعی، ابتدا باید خودمان را تغییر دهیم.
این دستگاه بلاغی در ادبیات پرفروش خودشناسی غالب است و اغلب در سخنرانیهای TED، زیرعنوانهای کتابها و نتیجهگیریهای پاراگرافها ظاهر میشود. ایدهای قدیمی را ارائه میدهد، ایدهای جدید را معرفی میکند و بحث را میبندد، و به خواننده احساس بینش میدهد. خواننده یک برداشت واضح دریافت میکند و کتاب به خوبی فروش میرود. با این حال، این رویکرد سطحی و اغلب گمراهکننده است.
ادعاهای زیرین همیشه نادرست نیستند. تمرین میتواند در طول زمان از استعداد مهمتر باشد، اراده محدودیتهایی دارد و سیستمها میتوانند مفید باشند. هویت میتواند برای تغییرات رفتاری خاص مهمتر از اهداف باشد و لحن میتواند بر تأثیر پیام تأثیر بگذارد. این ادعاها، وقتی به صورت آزادانه گرفته شوند، قابل دفاع هستند.
با این حال، مسئله در ارائه جهان به صورت دوگانه است—یک چیز درست است در حالی که دیگری نادرست است—وقتی که هر دو اغلب به طور همزمان درست هستند. این سادهسازی یک حقیقت پیچیده را با یک افشاگری ظاهراً واضح جایگزین میکند و رابطه واقعی بین دو عنصر را پنهان میکند. هر دو اراده و سیستمها مهم هستند، با هم تعامل و جبران میکنند. سؤال عمیقتر اینکه کدام سیستمها بهترین کار را میکنند وقتی اراده تحلیل میرود با یک نتیجهگیری ساده جایگزین میشود.
همین امر در مورد این ایده که تمرین، نه استعداد، کلید است، صدق میکند. در واقعیت، استعداد توانایی تمرین را افزایش میدهد. هر دو هستند. با این حال، این شعار جذابی نمیسازد.
پذیرش پیچیدگی
بیشتر زندگی درباره ترکیب عناصر است. بعد از ۲۵ سال مطالعه پتانسیل انسانی، معتقدم که جنبههای مهم زندگی تقریباً همیشه هر دو هستند، نه یا-یا. افراد خلاق، همانطور که در تحقیقاتم با کارولین گرگوار در سیمکشی برای خلق بررسی کردم، هم متمرکز و هم باز هستند، هم آگاه و هم ذهنپریشان، هم بازیگوش و هم جدی. ذهنیت توانمندسازی که در برخیز و فراتر برو بحث کردم، ترکیبی است: پذیرش رنج در حالی که مسئولیت اقدامات آینده را میپذیرد. کارهای بعدی مازلو، که در فراتر رفتن بهروزرسانی کردم، نیز بر ادغام دوگانگیها در یک چشمانداز گستردهتر تأکید میکند، فراتر از دوگانگیهای کاذب.
وقتی رویکرد دوگانه غالب میشود، دو چیز از دست میرود. خوانندگان توانایی نگهداشتن تناقضات، که جنبهای اساسی از تفکر بالغ است، را از دست میدهند و بحثهای معنادار بیارزش میشوند. بحثهای مهم در روانشناسی—مانند ادغام تروما بدون تسلیم شدن به قربانیگری، احترام به حساسیت بدون آسیبشناسی آن، و ارزشگذاری بهینهسازی بدون بتسازی آن—پیچیده و اغلب حلنشده هستند. نمیتوانند به «این نیست X، بلکه Y است» کاهش یابند. وقتی به این فرمت مجبور میشوند، گفتگو سطحی میشود.
تأثیر هوش مصنوعی
هوش مصنوعی این رویکرد دوگانه را از ما یاد گرفته است. ساختار «این نیست X، بلکه Y است» اکنون به نشانهای از نوشتار هوش مصنوعی تبدیل شده است و سه برابر بیشتر در متنهای تولید شده توسط هوش مصنوعی نسبت به متنهای انسانی ظاهر میشود. این در ارتباطات شرکتی بین سالهای ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵ رایج شده است. این کار ماست. مدلهای هوش مصنوعی یک دهه از این سبک را جذب کردهاند و بازبینان انسانی به خاطر بینش ظاهری آن را پاداش دادهاند. ماشین این افشاگری خالی را از معتبرترین صداها پذیرفته و اکنون آن را در مقیاس وسیع به ما بازتاب میدهد. ما به آینه آموختیم که صحبت کند و اکنون در حال آموزش ماست.
این وضعیت فرصتی را فراهم میکند. اگر میخواهیم هوش مصنوعی با عمق بیشتری بنویسد، باید به آنچه به آن میدهیم توجه کنیم—نوشتار ما به عنوان دادههای آموزشی آن عمل میکند. بنابراین، این دیگر فقط یک مسئله سبک نیست. نحوه انتخاب نوشتن ما بر توسعه این سیستمها تأثیر میگذارد. «و» باید از ما شروع شود.
نوشتن به سبک بله/و چالشبرانگیزتر است. نیاز به نگهداشتن پیچیدگی در ذهن دارد به جای تکیه بر یک فرمول. منجر به جملات طولانیتر و نتایج کمتر منظم میشود. ممکن است به راحتی قابل اشتراک نباشد، اما اغلب نزدیکتر به حقیقت است. در فرهنگی که از دروغهای به دقت ساخته شده خسته شده است، نزدیکی به حقیقت در حال تبدیل شدن به یک مزیت رقابتی است.
شما، خواننده، میتوانید با پیچیدگی کنار بیایید. من دیگر وانمود نمیکنم که غیر از این است. امیدوارم صنعت خودشناسی—و چتباتها—بتوانند از این الگو پیروی کنند.
(و بله، من به تناقض واقفم: عنوان این مقاله خود یک «این نیست X، بلکه Y است» است. فرمول به قدری در زبان ما جا افتاده است که حتی هنگام استدلال علیه آن ظاهر میشود. شما مرا گرفتید.)