در زندگی، مانند نیروی دریایی، او میدانست چگونه مسیر را تغییر دهد
دیدگاه شخصی: درسی در بهرهگیری از شرایط
نکات کلیدی
- قدردانی از درسهای شرایط چالشبرانگیز میتواند به تجربیات جدید منجر شود.
- پذیرش شرایط سخت میتواند دیدگاه ما و شاید خود موقعیت را بهبود بخشد.
- نگرش مثبت انرژی مثبت جذب میکند که میتواند مسری باشد.
آنچه در ادامه میآید، بخشی از خاطرات من با عنوان «و اکنون، بازگشت به من: داستانهایی از لانه خالی» است. این بخش نشان میدهد چگونه پدرم واکنش نشان داد وقتی فهمید باید بیش از حد انتظار در یک مرکز توانبخشی بماند، و مردی را به نمایش میگذارد که من خوشبختانه او را پدرم مینامم.
ده دقیقه پس از آنکه به او اطلاع دادند باید دو هفته دیگر در مرکز توانبخشی بماند و نمیتواند به خانه برود، پدرم پیامی دقیق روی تلفن من گذاشت. او به آرامی صحبت میکرد تا بتوانم یادداشتبرداری کنم. «ریتس»، او شروع کرد، «نیاز دارم که برخی چیزها را از خانهام بیاوری. تلفن همراهم در جعبه اتومبیلم است و باید کاملاً شارژ شده باشد. شارژر در اتاق خواب توست.» من عاشق این هستم که هنوز آن را اتاق خواب من مینامد. «همچنین به تمبرها، برچسبهای آدرس و کارتهای یادداشت از کشوهای میزم نیاز دارم. و فراموش نکنید که پونزها را بیاورید.» احتمالاً منظورش گیرههای کاغذ بود. «واقعاً از اینکه این کار را برای من انجام میدهی، قدردانم. نمیدانم بدون شما دخترها چه میکردم.»
صبح روز بعد، با قهوه مورد علاقهاش از دانکین دوناتز و یک کیسه لوازم به مرکز رسیدم. تماشا کردم که چطور دفتر کار موقتش را برپا کرد: میز کنار تختش به کابینت فایل تبدیل شد، میز کنار تخت به میز کارش و صندلی راک به صندلیاش. او آماده بود تا با روال روزانهاش ادامه دهد و روزهایش را با وجود شرایطش پربار کند.
شاید توانایی او در تطبیق از روی ضرورت به وجود آمده بود. به عنوان کوچکترین فرزند از بیست و یک فرزند، او با تقسیم غذا و تختخواب بزرگ شد. اگر کودکیاش به اندازه کافی به او در مورد گذران زندگی یاد نداده بود، پیوستن به نیروی دریایی در هجده سالگی بقیه آموزشهایش را فراهم کرد. او یاد گرفت که چگونه یک فنجان قهوه سیاه نیروی دریایی را به یک آیین صبحگاهی تبدیل کند، به زندگی غریبهها واقعاً علاقهمند شود و زیبایی را در لحظات کوچک پیدا کند، مانند تماشای طلوع خورشید بر روی عرشه یک کشتی. این قابلیت تطبیق او را از جنگ جهانی دوم، کره، ویتنام و فراتر از آن عبور داد.
این مهارت در پذیرش و تطبیق با تغییرات، به نظر من، دلیل جشن گرفتن نود و دومین سالگرد تولد اوست. سفر او بدون چالش نبوده است. از دست دادن مادر، همسرش در طول شصت و سه سال، او با مشکلات قلبی، جایگزینی لگن، شکستگی مچ، سکته کوچک، عفونت خونی و سنگ صفراوی سرسخت روبرو شده است. با این حال، او همیشه یک نکته مثبت پیدا کرد.
در حالی که ما این چالشها را پشت سر گذاشتیم، او اغلب میگفت: «من جایی هستم که هستم. نمیدانم چرا. مطمئن نیستم که چه چیزی در پیش است. اما از اینکه اینجا هستم، در میان عشق و مراقبت، سپاسگزارم. بهتر است بهترین استفاده را از آن بکنیم.»
کلمات او با من همصدا میشود، زیرا من به زندگی جدیدم به عنوان یک والد خالی از فرزند عادت میکنم. مثال او به من یادآوری میکند که نگرش ما میتواند شرایط ما را تغییر دهد. ذهنیت ما میتواند مسیر لحظات، روزها و زندگی ما را تغییر دهد.
من خوشبختم که مثال او را دارم. میبینم که او با بستگان و دوستان تماس میگیرد، به ناهار میرود و یادداشتهای قدردانی میفرستد. او واقعاً به دیگران علاقهمند است و راههایی برای کمک پیدا میکند.
پذیرش و وقار او در پذیرش هر لحظه—شاید بیشتر از طریق مثال—بهترین توصیه اوست.
به دل گرفته شده است.