دروغهای کودکان چه چیزی درباره رشد آنها به ما میگوید
نکات کلیدی
- دروغگویی نیازمند درک کودکان از این است که دیگران میتوانند باورهای نادرست داشته باشند.
- توانایی دروغگویی کودکان با توسعه مهارتهای اجتماعی-شناختی آنها بهبود مییابد.
- برخی دروغهای کودکی نشاندهنده رشد همدلی و نگرانی برای احساسات دیگران است.
مقدمه
به یاد دارم وارد آشپزخانه شدم و کودکی چهار ساله را دیدم که سعی میکرد معصوم به نظر برسد، در حالی که شکلات و خردههای شیرینی روی صورتش بود. کودک هفت ساله قبلاً فرار کرده بود، اما شواهد دخالت او واضح بود—یک صندلی که برای رسیدن به شیرینیها مقابل کابینت قرار داده شده بود. وقتی پرسیدم، «آیا شما شیرینی خوردهاید؟» کودک چهار ساله سرش را تکان داد، امیدوار بود که او را باور کنم. من باور نکردم و به او یادآوری کردم که شیرینیهای جو دو سر قبل از شام ممنوع است. پاسخ او، «این شیرینی جو دو سر نبود!» حقیقت را آشکار کرد—این شیرینی شکلاتی بود.
والدین اغلب زمانی که متوجه میشوند فرزندشان دروغ گفته نگران میشوند، از ترس اینکه ممکن است نشاندهنده مسائل رفتاری یا شخصیت ضعیف باشد. با این حال، روانشناسان رشد دروغگویی را بیش از یک رفتار نادرست میبینند. دروغهای کودکان میتواند بینشهای ارزشمندی درباره رشد شناختی، اجتماعی و اخلاقی آنها ارائه دهد. درک اینکه چرا کودکان دروغ میگویند و چگونه فریبکاری با افزایش سن تغییر میکند میتواند به بزرگسالان کمک کند تا به طور مؤثر پاسخ دهند و از رشد سالم حمایت کنند.
چرا دروغگویی سختتر از آنچه به نظر میرسد است
دروغگویی شامل تفکر پیچیدهای درباره دیگران، جهان و خودکنترلی برای تأثیرگذاری بر دیگران است. به عنوان مثال، کودکی ممکن است عملی را انکار کند اما به طور ناخواسته اطلاعاتی را فاش کند که شک برانگیزد. برای دروغ گفتن بهطور متقاعدکننده، کودکان باید درک کنند که دیگران میتوانند باورهایی متفاوت از واقعیت داشته باشند. آنها باید بتوانند آنچه را که واقعیت دارد و آنچه را که گفتهاند پیگیری کنند تا از تناقضات اجتناب کنند. تحقیقات نشان میدهد که کودکانی که مهارتهای دیدگاهگیری پیشرفتهتری دارند اغلب در فریب موفقتر هستند (Talwar & Lee, 2008).
با رشد کودکان، دروغهای آنها نیز رشد میکند
با رشد کودکان، مهارتهای اجتماعی-شناختی و توانایی دروغگویی آنها بهبود مییابد. در حالی که دروغهای کودکان خردسال اغلب ساده و به راحتی قابل تشخیص هستند، کودکان بزرگتر در فریبکاری مهارت بیشتری پیدا میکنند. به عنوان مثال، وقتی پرسیده شد چرا صندلی مقابل کابینت بود، کودک هفت ساله ادعا کرد، «میخواستم ببینم شام چی داریم.» هرچند کاملاً باورپذیر نبود، اما او سعی داشت با در نظر گرفتن آنچه من میدانستم توضیحی منطقی ارائه دهد.
در طول سالهای مدرسه، با توسعه مهارتهای اجتماعی-شناختی کودکان، توانایی آنها در دروغ گفتن بهطور متقاعدکننده و حفظ دروغهایشان نیز بهبود مییابد (Evans & Lee, 2013; Talwar & Lee, 2008). در حالی که دروغهای کودکان خردسال آسانتر قابل تشخیص است، در اوایل نوجوانی بسیاری از دروغها بسیار سختتر برای تشخیص میشوند.
با این حال، توسعه توانایی دروغگویی به معنای این نیست که کودکان تبدیل به دروغگویان مزمن میشوند. بیشتر آنها، مانند بزرگسالان، عمدتاً صادق هستند. با رشد، کودکان یاد میگیرند که زمانی که صداقت مهم است و زمانی که نگرانیهای اجتماعی دیگر اولویت دارند را بسنجند. با توسعه مهارتهای دیدگاهگیری، همدلی و درک اجتماعی، کودکان معایب دروغگویی را یاد میگیرند و از آن بهطور محتاطانهتری استفاده میکنند. آنها ممکن است بهطور استراتژیک دروغ بگویند، حتی به دلایل اجتماعی. تحقیقات نشان میدهد که کودکان بزرگتر بیشتر احتمال دارد که ناامیدی خود را از یک هدیه ناخواسته پنهان کنند تا احساسات هدیهدهنده را حفظ کنند، حتی به قیمت خودشان (Talwar, Murphy & Lee, 2007; Popliger, Talwar & Crossman, 2011).
دروغهای کودکان چه چیزی درباره رشد اخلاقی آشکار میکند
دروغگویی میتواند بینشهایی درباره رشد اخلاقی ارائه دهد. کودکان درباره صداقت بهطور جداگانه یاد نمیگیرند. آنها از طریق مشاهده دیگران و پیامدهای راستگویی و دروغگویی به اهمیت آن پی میبرند. از طریق گفتگوها و تعاملات با والدین، معلمان، همسالان و دیگران، کودکان به تدریج انتظارات اجتماعی درباره صداقت را میآموزند. آنها شروع به پیمایش ارزشهای متضاد میکنند، مانند تمایل به صداقت اما همچنین مهربان و وفادار بودن، کمک به دیگران اما همچنین محافظت از خود. دروغهای آنها اغلب نشان میدهد که چگونه درباره این تقاضاهای متضاد فکر میکنند.
در حالی که بزرگسالان عموماً دروغگویی را منع میکنند، درک اینکه این بخشی از رشد طبیعی است میتواند بینشآفرین باشد. وقتی کودکی دروغ میگوید، نگاه کردن به فراتر از خود رفتار مفید است. دروغهای کودکان میتواند پنجرهای به چگونگی تفکر آنها، درک دیگران و پیمایش در دنیای اجتماعی آنها ارائه دهد.
نتیجهگیری
درک اینکه دروغگویی بخشی از رشد طبیعی است، سوال دیگری را مطرح میکند: بزرگسالان در مورد دروغهای کودکان چه چیزهایی را معمولاً اشتباه میفهمند؟ بحثهای آینده به بررسی تصورات غلط رایج که بر نحوه پاسخ والدین و مربیان به نادرستی کودکان تأثیر میگذارد، خواهد پرداخت.
منابع
- Evans, A. D., & Lee, K. (2013). Emergence of lying in very young children. Developmental Psychology, 49(10), 1958–1963.
- Popliger, M., Talwar, V., & Crossman, A. (2011). Predictors of children’s prosocial lie-telling: Motivation, socialization variables, and moral understanding. Journal of Experimental Child Psychology, 110(3), 373–392.
- Talwar, V., & Lee, K. (2008). Social and cognitive correlates of children’s lying behavior. Child Development, 79(4), 866–881.
- Talwar, V., Murphy, S. M., & Lee, K. (2007). White lie-telling in children for politeness purposes. International Journal of Behavioral Development, 31(1), 1–11.