آیا میتوانید نیاز به کامل بودن را رها کنید؟
گام اول به سوی پذیرش «به اندازه کافی خوب»
نکات کلیدی
- بسیاری از افراد احساس میکنند که باید کامل باشند تا دوست داشته شوند.
- کمالگرایی اغلب منجر به احساس بدتری نسبت به خود میشود.
- یک تمرین ساده میتواند به رها کردن نیاز به بینقص بودن کمک کند.
وقتی هشت ساله بودم، با پیشنهاد جسورانهای به مادرم نزدیک شدم: «مامان، میخواهم بروم در نیویورک زندگی کنم.» او با کنجکاوی به من نگاه کرد. «باید بروم آنجا»، با تلاش برای حفظ صدایم گفتم. «چون میخواهم ستاره سینما شوم!»
مادرم که ظرفها را به آشپزخانه میبرد، با لبخندی مهربان پاسخ داد: «خب، وقتی بزرگ شدی و هنوز هم میخواهی این کار را امتحان کنی، البته که میتوانی.» اما من مصمم بودم. «نه، مامان. باید الان بروم!»
او بشقابها را پایین گذاشت و به من نگاه کرد. «پس فکر میکنی همه شش نفر ما باید وسایل را جمع کنیم و به نیویورک برویم، نه؟» «نه، نیازی نیست!» با هیجان گفتم. «خودم میروم!»
به یاد دارم که احساس اعتماد به نفس زیادی داشتم. خودم را در خیابانهای منهتن تصور میکردم، در کلاسهای آواز و بازیگری شرکت میکردم و توسط یک تهیهکننده فیلم کشف میشدم. این فکر باعث میشد قفسه سینهام از هیجان بلرزد.
برنامه مشخصی برای اینکه در نیویورک کجا زندگی کنم نداشتم. به طور مبهمی تصور میکردم که توسط یک خانواده مهربان پذیرفته شوم یا در یک خانه گروهی برای بازیگران کودک زندگی کنم. برای خانوادهام، شهر ما در نیوجرسی فقط یک سفر قطار بود، بنابراین میتوانستند به من سر بزنند.
با تأمل در این خاطره، هم از اعتماد به نفس کودکیام شگفتزدهام و هم نگران خود جوانترم. هنوز میتوانم شدت تمایلم برای دیدهشدن و تحسینشدن را احساس کنم.
رانش به سمت کمال
با نگاهی به گذشته، میفهمم که میل به تغییر خودم از همان کلاس سوم وجود داشت. من بر کامل شدن تمرکز داشتم. در آن زمان، میخواستم مانند شرلی تمپل باشم که با استعداد و دوستداشتنی بود. این فقط تحسین نبود؛ میخواستم خود او باشم. احساس میکردم باید هویت خودم را پاک کنم.
با بزرگتر شدن، شیفتگیام به شرلی تمپل محو شد، اما جستجو برای تغییر ادامه داشت. میخواستم خود خجالتی و ناآرامم را کنار بگذارم و به کسی تبدیل شوم که جذاب باشد و در برابر طرد شدن مصون باشد.
فکر کردهام که چرا بسیاری از ما احساس نیاز به تغییر داریم. در حالی که کمالگرایی اغلب به عنوان ویژگی افراد موفق دیده میشود، میتواند جای تنهایی باشد. بسیاری از روانشناسان پیشنهاد میکنند که رانش به سمت کمال تلاشی نادرست برای احساس اهمیت است وقتی که احساس نامرئی بودن میکنیم.
برای من و احتمالاً برای دیگران، جستجوی کمال با نیاز به احساس شایستگی برای عشق هدایت میشود. با این حال، تلاش برای بینقص بودن لزوماً عشق را جذب نمیکند. از طریق تجربیات دردناک و نوشتن خاطراتم، فردا فوقالعاده خواهم بود، یاد گرفتم که نمیتوانیم احساس شایستگی برای مراقبت دیگران کنیم تا زمانی که خودمان را همانطور که هستیم دوست داشته باشیم.
فهمیدن این موضوع سالها طول کشیده و هنوز هم روی آن کار میکنم.
گامی بردارید
اگر شما کسی هستید که خود را برای کامل بودن در کار، ظاهر یا روابط خسته میکنید، بدانید که راه دیگری وجود دارد. رویکردی بخشندهتر و دوستداشتنیتر که شامل پذیرش نقصهای شماست.
من به برداشتن یک قدم در هر زمان باور دارم. صنعت خودیاری اغلب فهرستهایی از مراحل برای بهبود شادی ارائه میدهد، اما اینها میتوانند طاقتفرسا باشند. در عوض، میخواهم یک تمرین را با شما به اشتراک بگذارم که به من کمک کرده خودم را بپذیرم. این تمرین بر اساس فرآیند درمانی به نام تمرکز است که توسط یوجین جندلین توسعه یافته است.
اینگونه عمل میکند:
- یک فضای آرام پیدا کنید. راحت بنشینید، چشمانتان را ببندید و به آرامی از خود بپرسید: «الان چطورم؟»
- یک حس بدنی را شناسایی کنید. به آرامی بنشینید تا زمانی که حس بدنیای که توجه شما را میطلبد، متوجه شوید.
- به حس نام بدهید. بگذارید کلمه یا عبارتی ظاهر شود که جوهر این حس را به تصویر بکشد، مانند «معده پرشور» یا «فشردگی در سینهام». از برچسبهای گسترده مانند «مضطرب» یا «غمگین» اجتناب کنید.
- یک سلام بیصدا بدهید. به سادگی با یک «سلام، میدانم که اینجا هستی» حس را تأیید کنید.
- گوش دهید و منتظر بمانید. با این حس وقت بگذرانید و ببینید چه چیزی ظاهر میشود. گاهی اوقات، فقط حضور داشتن باعث میشود ناراحتی نرمتر شود. گاهی دیگر، تصویری یا خاطرهای ظاهر میشود که احساسات عمیقتری را نشان میدهد.
- با آن بمانید. این تمرین یک راهحل یکباره نیست. به طور منظم نشستن در سکوت و انجام این تمرین به من کمک میکند تا با بخشهای آسیبپذیر خودم ارتباط برقرار کنم و از آنها محافظت کنم. با گذشت زمان، صداهای انتقادی قدرت خود را از دست میدهند.
این تمرین را امتحان کنید و ببینید چه چیزی برای شما ظاهر میشود. اگر در ابتدا اتفاقی نیفتاد، ناامید نشوید. بعداً دوباره امتحان کنید. نیازی به کامل بودن نیست.