مانترای «بگذارید» را به کار گرفتیم اما بخش سخت را فراموش کردیم
درک معنای واقعی «بگذارید»
کتاب «بگذارید» اثر مل رابینز همچنان با خوانندگان ارتباط برقرار میکند و نزدیک به دو سال پس از انتشار، همچنان در فهرست پرفروشها قرار دارد. سادگی عبارت «بگذارید» به عنوان یک اصل راهنما برای بسیاری تبدیل شده است و راهی برای مدیریت تعارضها و مسائل روابط ارائه میدهد.
- اگر کسی شما را به جشن تولد پنجاهسالگیاش دعوت نکرد؟ بگذارید.
- اگر فرزند بالغ شما تصمیماتی میگیرد که با آنها موافق نیستید؟ بگذارید.
- اگر دوستی شما را نادیده میگیرد؟ بگذارید.
ایده «بگذارید» تشویق به جدایی با محبت میکند و به دیگران اجازه میدهد زندگی خود را بدون دخالت ما زندگی کنند. این ایده تمایل ما به کنترل دیگران برای کاهش ناراحتی خودمان را برجسته میکند. شناخت این الگو به ما فرصتی میدهد تا به شیوهای متفاوت واکنش نشان دهیم.
با این حال، تنها دانستن اینکه باید «بگذارید» کافی نیست و رهایی از تمایل به تغییر دیگران آسان نیست. اگر آسان بود، روابط کنترلکننده و الگوهای وابستگی نادر میبودند و رنجهای احساسی کمتر شایع میشدند.
چالش «بگذارید»
چرا «بگذارید» اینقدر چالشبرانگیز است؟ به عنوان یک رواندرمانگر AEDP، مثالی بالینی ارائه میدهم که ممکن است با شما همخوانی داشته باشد، حتی اگر در درمان نباشید. این داستان پیچیدگی شناخت احساسات دردناک و راههایی که از آنها اجتناب میکنیم، و تأثیر آن بر توانایی ما در پذیرش ذهنیت «بگذارید» را نشان میدهد.
سارا را در نظر بگیرید، زنی در دهه پنجاه زندگی که دخترش تازه از دبیرستان فارغالتحصیل شده است. دخترش به یک سفر کمپینگ یک هفتهای با دوستانش رفته است که اولین ماجراجویی بدون نظارت اوست. سارا که احساس اضطراب میکند، به دخترش پیام میفرستد و یادآوری میکند که مراقب باشد و میپرسد آیا وسایل ضروری را بسته است یا نه. وقتی دخترش پاسخ نمیدهد، ذهن سارا با نگرانی پر میشود.
سارا فلسفه «بگذارید» را درک میکند و به خود یادآوری میکند که به دخترش اجازه دهد زندگی خود را داشته باشد. با این حال، او به طور اجباری تلفن خود را چک میکند، شبیه به انتظار برای تماس از یک عشق دوران دبیرستان. وقتی دخترش همچنان ساکت میماند، سارا یک پیام متنی پر از اضطراب مینویسد اما با خردمندی از ارسال آن خودداری میکند.
از دیدگاه یک ناظر بیرونی، سارا ممکن است به نظر برسد که والدین بیش از حد محافظهکار است. اما نیاز او به کنترل از مسائل عمیقتری ناشی میشود.
درک مکانیزمهای دفاعی
تمایل به کنترل یک مکانیزم دفاعی است که اغلب به اشتباه به عنوان مفاهیم قدیمی فرویدی درک میشود. در واقع، دفاعها استراتژیهایی برای محافظت از خود در برابر احساسات اصلی هستند، که برنامههای مبتنی بر بدن و ضروری برای بقا هستند، مشابه تشنگی و گرسنگی. این احساسات، از جمله ترس، غم و خشم، به طور آگاهانه کنترل نمیشوند.
وقتی احساسات اصلی تأیید نمیشوند، به ویژه در دوران کودکی، یاد میگیریم که آنها را سرکوب کنیم. این تجربه سارا بود. ترس او از فراموش شدن و از دست دادن ارتباط، همراه با غم از بزرگ شدن دخترش، نیاز او به کنترل را تحریک میکرد. احساسات او با تجربیات پیوستگی گذشته تشدید شده بود.
در دوران کودکی، سارا احساس میکرد که دیده نمیشود و از نظر احساسی تنهاست. والدینش احساسات او را نادیده میگرفتند و او را به عنوان حساس بیش از حد برچسب میزدند. این تجربیات به سارا آموخت که احساساتش را دفن کند و به دفاعها تکیه کند.
مثلث تغییر
به عنوان یک رواندرمانگر AEDP، از مثلث تغییر برای توضیح چگونگی عملکرد احساسات در ذهن و بدن استفاده میکنم. در پایه آن احساسات اصلی مانند ترس و غم قرار دارند. بالای آنها احساسات مهاری مانند اضطراب و شرم قرار دارند. در بالای آنها دفاعها مانند بیش از حد فکر کردن و کنترل قرار دارند.
این دفاعها نقص نیستند بلکه تلاشهایی برای مدیریت درد احساسی هستند. وقتی سارا در تلاش بود تا به دخترش اجازه آزادی دهد، در یک دفاع گرفتار شده بود. با کند کردن و شناخت احساساتش، سارا شروع به درک ترس، غم و خشم خود کرد.
نامگذاری و تأیید احساسات به سیستم عصبی اجازه میدهد که آرام شود و انرژی احساسی به جای باقی ماندن در حالت گیرکرده، حرکت کند. تنها در این صورت است که «بگذارید» به یک انتخاب قابل قبول تبدیل میشود.
تکمیل سفر
عبارت «بگذارید» به ما کمک میکند تا تمایل خود به کنترل را بشناسیم، اما آزادی احساسی نیازمند احساس کردن احساساتی است که دفاعهای ما از آنها محافظت میکنند. قبل از اینکه واقعاً رها کنیم، باید با احساسات عمیقریشه خود مواجه شویم.
سارا متوجه شد که استقلال دخترش یک رد نیست بلکه بخشی طبیعی از بزرگ شدن است. این درک رابطه آنها را عمیقتر کرد و تعاملات آنها را اصیلتر و محبتآمیزتر کرد.
«بگذارید» نقطه شروع قدرتمندی است، اما آموزش در مورد احساسات برای تکمیل سفر ضروری است.