درسهایی از بهبود ۲۵ سال پس از ۱۱ سپتامبر
بهبود از فقدان: سفری مشترک
تجربه سوگ یک پدیده جهانی انسانی است که به آغاز تاریخ بازمیگردد. سنتهای اجتماعی و مذهبی از دیرباز اهمیت سوگواری را به رسمیت شناختهاند و ابراز عمومی سوگ در فرهنگهای باستانی مشهود است. به عنوان مثال، در پادشاهی قدیم مصر در حدود ۲۶۰۰ قبل از میلاد، سوگواری امری عمومی بود، به ویژه برای نخبگان. به همین ترتیب، تراژدیهای یونانی در قرن پنجم به عنوان آیینهای عمومی برای ابراز فقدان و تروما عمل میکردند و سوگواری را به وظیفهای مدنی تبدیل میکردند. سنتهای نوردیک و ژرمنیک نیز بر سوگواری عمومی از طریق داستانگویی و یادبودهای آیینی تأکید داشتند. با ظهور مسیحیت، مراسم عمومی تشییع جنازه به طور گستردهای رواج یافت.
در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، سوگ به موضوعی مرکزی در حوزه روانشناسی تبدیل شد. کتاب «سوگواری و مالیخولیا» اثر زیگموند فروید (۱۹۱۷) ایده «رها کردن» از دست رفته را معرفی کرد. با این حال، این ایده به چالش کشیده شده است و نظریههای مدرن به پیوند مجدد به جای جدایی تمایل دارند (کلاس، سیلورمن و نیکمن، ۱۹۹۶). در طول تاریخ، سوگواری یک فرآیند مشترک بوده است و نه چیزی که باید پنهان شود. رویدادهای ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ اهمیت یادآوری و اشتراک سوگ را تقویت کرد.
رویکردهای بهبود در مقیاس بزرگ
با گذشت ۲۵ سال از ۱۱ سپتامبر، ما به زندگیهای از دست رفته، بیماریهایی که پس از آن رخ داد و خانوادههایی که برای همیشه توسط درگیریهای ناشی از آن تغییر یافتند، میاندیشیم. برنامه کمک به بازماندگان تراژدی (TAPS) از بیش از ۱۰۰,۰۰۰ عضو خانواده داغدار حمایت کرده است، از جمله ۱۴,۸۵۸ نفر که تحت تأثیر خدمت نظامی مرتبط با ۱۱ سپتامبر قرار گرفتند. برای دستیابی به این هدف، TAPS از تکیه بر متخصصان سلامت روان دارای مجوز فاصله گرفت و مدلهای حمایت همتا را پذیرفت.
نقش همتایان
همتایان افرادی هستند که تجربیات مشترکی دارند و اغلب با چالشهای مشابهی روبرو شدهاند. با آموزش مناسب، آنها میتوانند حمایت مؤثری ارائه دهند و از تجربیات مشترک برای ایجاد اعتبار، همدلی و امید استفاده کنند (SAMHSA، ۲۰۱۵). پس از ۱۱ سپتامبر، همتایان آموزشدیده به خانوادههای نظامی حمایت ارائه دادند و از تجربیات خود در زمینه فقدان و بهبود استفاده کردند.
TAPS از یک مدل سوگواری سه مرحلهای غیرخطی برای حمایت همتا استفاده میکند:
- ایمنی و تثبیت: ارائه مداخله فوری در بحران و حمایت زمانی که سوگ برای اولین بار تحریک میشود و ایجاد یک فضای روانی امن.
- پرورش یک سفر سوگواری سالم: ارائه مراقبت حمایتی، حمایت همتا و درمان در صورت لزوم در حالی که افراد احساسات و خاطرات را پردازش میکنند.
- کمک به معنا سازی: کمک به افراد برای یافتن هدف، افتخار به عزیزانشان و ساختن زندگیهای معنادار در آینده.
درسهای آموخته شده
سالها حمایت از خانوادههای داغدار نشان داده است که حمایت همتا میتواند به شدت درمانی باشد. این اصول اکنون در اوکراین به کار گرفته میشود. با تأمل در این سفر، سه بینش کلیدی را شناسایی میکنیم: ۱) سوگ یک سفر است، ۲) بهترین همراهی با همدلی انجام میشود، و ۳) مؤثرترین همراهان کسانی هستند که مسیر مشابهی را طی کردهاند. بهبود شامل بودن با کسی است که سوگ را بدون نیاز به توضیح میفهمد، که اذعان دارد سوگواری زمانبندی مشخصی ندارد و که امکان زنده ماندن از فقدان ویرانگر را در حالی که عشق را به جلو میبرد، نشان میدهد.
بیست و پنج سال پس از ۱۱ سپتامبر، TAPS همچنان متعهد است که هیچکس که در سوگ مرگ کسی که به ملت خدمت کرده است، تنها آن مسیر را طی نکند. مفهوم حمایت بازماندگان از بازماندگان از ابتدا مرکزی بوده و همچنان به عنوان یک بیان قدرتمند از بهبود، امید و عشق پایدار ادامه دارد. این وعده به همه بازماندگان فقدان، صرف نظر از منشأ آن، گسترش مییابد. باستانیان درک کرده بودند که بهبود از فقدان نباید تجربهای انفرادی باشد و حمایت همتایان درسهای اساسی از عشق و امید را آموزش میدهد.
منابع
کلاس، د.، سیلورمن، پ. ر.، و نیکمن، س. (۱۹۹۶). پیوندهای مستمر: درکهای جدید از سوگ. واشنگتن، دی سی: تیلور و فرانسیس.
سازمان خدمات سوءمصرف مواد و سلامت روان. (SAMHSA، ۲۰۱۵). شایستگیهای اصلی برای کارگران همتا در خدمات بهداشت رفتاری. وزارت بهداشت و خدمات انسانی ایالات متحده.