آنچه پیچک سمی درباره سوگ محیط زیستی به ما میآموزد
نکات کلیدی
- سوگ محیط زیستی و سیاسی واکنشهای طبیعی به فروپاشی بومشناختی و اجتماعی هستند.
- سوگی که بهطور روانشناختی به آن رسیدگی نشود، میتواند ما را به حالتهای بقا و افراطگرایی سوق دهد.
- مانند لیگ عدالت، ما بهترین شفا و عمل را با هم و از آگاهی بهجای ترس انجام میدهیم.
پیچک سمی ممکن است تنها شرور بتمن باشد که بسیاری از خوانندگان بهطور پنهانی با هدف او موافق هستند. در داستان منشاء او از کمیکهای بتمن، دکتر پاملا آیزلی، معروف به پیچک سمی، زمانی دانشمندی پرشور بود. اما او با سمومی تزریق شد که او را با زندگی گیاهی ترکیب کرد، به او اجازه داد تا گیاهان را کنترل کند و درد آنها را مستقیماً احساس کند. او تحت تأثیر اضطراب همدلانه، علیه سوءاستفادههای محیط زیستی و بیتوجهی سیاسی مبارزه میکند. بهطور آرکیتایپی، او هم سوگ و هم خشم یک زمین زخمی را تجسم میکند.
سوگ او احساساتی را منعکس میکند که بسیاری از ما به اشتراک میگذاریم؛ تحقیقات نشان میدهد که مردم بهطور معمول در واکنش به از دست دادنهای بومشناختی احساس غم، ترس، خشم، ناتوانی و سوگ عمیق میکنند. این به تجربه سولاستالجیا یا رنج ناشی از دیدن تخریب محیط خانهای عزیز که دیگر آرامش قبلی را ارائه نمیدهد، نزدیک است.
سوگ یک زمین زخمی
سوگ محیط زیستی و تروماهای مرتبط با آبوهوا واکنشهای طبیعی و غریزی به فروپاشی آبوهوایی هستند. آنها از دست دادنهای ملموس اکوسیستمها، حیات وحش، خانهها، مشاغل و جوامع ناشی میشوند. همچنین از دست دادنهایی که دیدنشان سختتر است، مانند کاهش اعتماد، از دست دادن ایمان به آینده و قطع ارتباط روانی-معنوی عمیقتر با خود زمین ناشی میشوند.
پیچک سمی همچنین نماد سوگ سیاسی است. او تحت تأثیر خشم اخلاقی از حکومتی که اجازه جنگلزدایی، آلودگی و بهرهبرداری از دنیای طبیعی را میدهد، قرار دارد. سوگ محیط زیستی اغلب با سوگ سیاسی تلاقی میکند، بهویژه وقتی که تغییرات آبوهوایی و فروپاشی محیط زیستی بار بسیار بیشتری بر دوش جوامع محروم و کشورهای در حال توسعه میگذارد. بهطور متعاقب، تعداد فزایندهای از مردم در حال پرسش از ارزشهایی هستند که به شرکتها شخصیت میدهند اما به دنیای طبیعی نه.
پیچک سمی بهدرستی نشان میدهد که چگونه این از دست دادنها میتوانند در سطحی بهشدت شخصی احساس شوند، سطحی که به عمق وجود ما نفوذ میکند.
چرا افراطگرایی سمی است
سوگ، ناامیدی و یأس میتوانند ما را به حالتهای بقا سوق دهند که با دفاع، انعطافناپذیری روانشناختی و تفکر مطلقگرایانه مشخص میشوند. در طول زمان، این تجربیات میتوانند افراد را به سمت مواضع افراطی، انزوای اجتماعی و قطببندی سیاسی سوق دهند. انتخابهای تکانشی و مخرب پیچک سمی تغییر جمعی معناداری ایجاد نمیکند. شناسایی بیش از حد او با گیاهان باعث میشود که او ارتباط با انسانیت خود را از دست بدهد.
در زمانهای دشوار، ممکن است وسوسهانگیز باشد که تصور کنیم به شخصیتی مانند پیچک سمی نیاز داریم. با این حال، این فانتزی ابرشرور بحران بومشناختی را حل نمیکند و یا بهطور معنادار قلبهای سوگوار ما را آرام نمیکند.
دنیا قبلاً به اندازه کافی اقتدارگرایی مخرب را تجربه کرده است که همه حکمتهای فرهنگی سنتی را نقض میکند. خشونت فقط مشکلات را بدتر میکند و اجبار قطببندی و مقاومت را تثبیت میکند. بهطور تراژیک، ابرشرورها همان چرخههای آسیب را که ادعا میکنند مخالف آن هستند، تجسم میکنند. بدون چارچوب اخلاقی، ابرشرورها ایدئولوژیهای سختی را تحمیل میکنند که مخالف همکاری، احترام، کرامت و درک متقابل هستند.
فراخوانی برای یک لیگ عدالت
بحران محیط زیستی و شکاف مداوم در سیستمهای سیاسی ما ترس زیادی را برمیانگیزد، که دقیقاً به همین دلیل است که ما به ابرقهرمانان نیاز داریم. لیگ عدالت از کمیکهای DC گروهی متنوع از ابرقهرمانان است که در برابر تهدیدهایی که برای هیچکدام از آنها بهتنهایی قابل مدیریت نیست، متحد میشوند. با وجود ایدئولوژیهای متفاوت، آنها حس انسانیت مشترک را حفظ میکنند.
اتخاذ موضع انسانیت مشترک نیازی به سازش ارزشهای عمیقاً نگهداشته شده یا توجیه سوءاستفادههای قدرت ندارد. در عوض، به معنای تمرکز بر نیت ما برای ارتباط بهجای نیاز ما به دفاع است. بسیاری از جهانبینیهای بومی این را از طریق چهار ارزش راهنمایی بیان میکنند: رابطه، مسئولیت، تقابل و توزیع مجدد.
بیش از ۴۰ سال پیش، راجر والش ما را به مواجهه با تهدیدهای وجودی جمعی از مکانی از آگاهی روانشناختی بهجای ترس یا سایه فراخواند. تغییرات خارجی زمانی مؤثرتر است که با تحول درونی و رسیدگی به از دست دادنهای حلنشده خودمان سوخت شود. علاوه بر این، بحرانها از افرادی که متین هستند، تلاش میکنند آسیب را به حداقل برسانند، از چارچوبهای اخلاقی استفاده میکنند و یکپارچگی بیوقفه را حفظ میکنند، بهرهمند میشوند. به عبارت دیگر، افرادی که میتوانند ویژگیهای یک ابرقهرمان را تجسم و روانشناختی یکپارچه کنند، چیزی است که دنیا به آن نیاز دارد.
وقتی میتوانیم سوگ محیط زیستی و سیاسی گسترده خود را متابولیزه کنیم، فضای درونی و حضور ایجاد میکنیم. آن فضا ما را به زندگی، عشق و وابستگی متقابل بیدار میکند و به توانایی بازتصور آینده. هیچکس قرار نیست این سوگ را بهتنهایی مواجه شود. لحظه جمعی حسابرسی ما فرا رسیده است و ما به تمام ابرقهرمانانی که میتوانیم جمع کنیم، نیاز داریم.