درسهایی از زمستان سخت مغولستان درباره پذیرش مسئولیت
آموختن مسئولیتپذیری در کوهستان
در کوهستان، نوع خاصی از مسئولیتپذیری را یاد گرفتم. این مسئولیتپذیری نه به معنای سرزنش خود یا صرفاً اعتراف به اشتباهات، بلکه به معنای مواجهه با شرایط به همان شکلی که هستند، پذیرفتن مسئولیتها و تصمیمگیری قبل از آنکه زندگی برای شما تصمیم بگیرد، است.
در مغولستان، این درس برای من عمیقتر شد. بعد از تقریباً دو سال برنامهریزی، تیم لجستیکی مغولستانی را به آلتای در زمستان هدایت کردم تا مجموعهای از صعودهای انفرادی را انجام دهم. در نهایت، رکورد جهانی بیشترین صعودهای اول در تاریخ این کشور را به ثبت رساندم. اما آنچه در خاطرم ماندگار است، سرما بود.
دمای هوا به زیر ۳۰- درجه فارنهایت رسید و بهمنها، طوفانهای برفی و بادهای کورکننده مرا از پا انداخت. دچار هیپوترمی و سرمازدگی شدم و برخی از انگشتانم سیاه شدند و پوستم ترک خورد و زخم شد. در یک نقطه، از روی یخ به داخل رودخانه یخزده فرو رفتم. تا زمانی که چکمهها و کفشهای برفیام را آزاد کردم، مسابقهای با زمان بود.
در آن لحظات، مسئولیت با من بود. من ایده این اکتشاف را داشتم، حامیان مالی را تأمین کردم، تیم پایه و لجستیک را سازماندهی کردم و تصمیم گرفتم چالش را با صعود در زمستان بیشتر کنم. تیم من از کمپ پایه حمایت عملیاتی میکرد، اما تصمیمات در کوه با من بود.
مواجهه با واقعیت و تصمیمگیری
در طول صعود، دائماً از خودم میپرسیدم: آیا لباس مناسب پوشیدهام؟ آیا زمین را به درستی میخوانم؟ آیا خودم را بیش از حد تحت فشار قرار دادهام؟ میدانستم اگر اشتباهی مرتکب شوم، کسی برای نجاتم نخواهد آمد.
تجربه به من آموخته بود که بحث درباره مشکل، زمین یا هوا چیزی را تغییر نمیدهد. باید وضعیت را ارزیابی میکردم، میپذیرفتم چه چیزی اشتباه است، اشتباهاتم را تشخیص میدادم و بر اساس واقعیت تصمیمگیری میکردم نه یک برنامه متعهدانه. اگر بیش از حد سردم میشد، کند میشدم یا با شرایط بدتری مواجه میشدم، باید آن را در تصمیماتم لحاظ میکردم. در کوهنوردی، نادیده گرفتن یک مشکل میتواند مرگبار باشد. ادامه دادن صرفاً به این دلیل که به یک برنامه متعهد شده بودم، شجاعانه نبود؛ بلکه بیپروا بود.
اهمیت مسئولیتپذیری شخصی
به این باور رسیدهام که در هر وضعیت دشوار، چه در کار، خانه، رابطه یا هر موقعیت دیگری، باید بپرسید: "چه بخشی از این به من مربوط است؟"
انتقاد از خود اغلب با مسئولیتپذیری شخصی اشتباه گرفته میشود. سرزنش خود پس از وقوع یک مشکل، چه تقصیر شما باشد یا نه، لزوماً شما را بهتر نمیکند.
مسئولیتپذیری قبل از بحران آغاز میشود. این شامل شناخت سیگنالهایی است که نمیتوانید نادیده بگیرید، آمادهسازی برای آنچه میتوانید و پذیرفتن نقش خود زمانی که اوضاع طبق برنامه پیش نمیرود. ممکن است مسئول مشکل نباشید، اما مسئول حرکت بعدی خود هستید.
درسهایی از طبیعت
به همین دلیل است که به اکتشافات و چالشها در طبیعت بازمیگردم. کوهها به شما اجازه نمیدهند پشت نیتهای خوب، سرزنش یا برنامهای که دیگر با شرایط سازگار نیست، پنهان شوید. آنها شما را مجبور میکنند با واقعیت روبرو شوید، تشخیص دهید چه چیزی متعلق به شماست و قبل از آنکه تردید به تهدیدی بزرگتر از مشکل اصلی تبدیل شود، عمل کنید.
زندگی به ندرت ساده است. روابط، شغل، مالی، سلامت و از دست دادنها انتخابهای سادهای مانند مسیرهای روی نقشه ارائه نمیدهند. اما سؤال اساسی باقی میماند: چه بخشی از این به من مربوط است؟ پاسخ با دیدن وضعیت به همان شکلی که هست، تشخیص جایی که میتوانید تأثیر بگذارید و اقدام در جایی که مهم است، آغاز میشود.
مغولستان به من آموخت که مسئولیتپذیری شرایط سخت را از بین نمیبرد. این کار چیزی مفیدتر انجام میدهد: شما را با بخشی از زندگی که هنوز تحت رهبری شماست، درگیر نگه میدارد.