تجربه شخصی: پیمان لنون و مککارتنی در ۱۶ سالگی و شکست من
نکات کلیدی
- لنون و مککارتنی در سن ۱۶ سالگی توافق کردند که نام هر دو بر روی تمام آهنگهایی که با هم نوشتند، باشد.
- پسران اغلب در محیطهایی بزرگ میشوند که بر سلسلهمراتب و رقابت تأکید دارد، که میتواند صمیمیت آینده آنها در روابط را محدود کند.
- بسیاری از زوجها به طور ناخودآگاه ارزش یکدیگر را در دینامیک ۹۵/۷۰ رتبهبندی میکنند.
- در روابط، خوشبختی اغلب به کمخوشبختترین شریک محدود میشود.
تجربه شخصی من با بیتلز
من عاشق بیتلز شدم وقتی که کودک بودم، با آهنگ Twist and Shout شروع کردم. در نوجوانی، به حس سایکدلیک Sgt. Pepper جذب شدم. اکنون، به عنوان یک درمانگر زوجین در چهل سالگی، خود را در حال بازکشف آنها میبینم، نه به خاطر موسیقیشان، بلکه به خاطر تصمیمی که قبل از وجود هر یک از آهنگهایشان گرفتند.
وقتی جان لنون و پل مککارتنی نوجوان بودند، پیمانی بستند که اعتبار تمام آهنگهایی که نوشتند را به اشتراک بگذارند. مهم نبود که چه کسی بیشتر به یک آهنگ کمک کرده بود، آنها توافق کردند که همیشه به نام هر دو لنون و مککارتنی اعتبار داده شود. این تصمیم زمانی گرفته شد که آنها تنها ۱۶ سال داشتند و در طول دوران حرفهای خود به آن پایبند ماندند.
تأثیر سلسلهمراتب روانی
این نوع توافق بهویژه بین دو مرد نادر است. بسیاری از مردان در محیطهایی بزرگ میشوند که بر سلسلهمراتب و رقابت تأکید دارد، مفهومی که تری ریل آن را سلسلهمراتب روانی مینامد. این تربیت به مردان میآموزد که روابط را از منظر رقابت ببینند، جایی که یکی باید بالاتر یا پایینتر از دیگری باشد و فضای کمی برای صمیمیت واقعی باقی میگذارد.
«جایی که سلسلهمراتب وجود دارد، صمیمیت وجود ندارد.» — گالیت رومانلی
دینامیک ۹۵/۷۰ در روابط
در روابط، بسیاری از زوجها به طور ناخودآگاه دینامیک ۹۵/۷۰ را ایجاد میکنند، جایی که یکی از شریکها بیشتر از دیگری ارزشگذاری میشود. سفر به سوی یک رابطه متعادل شامل دور شدن از این ساختار سلسلهمراتبی به سوی تعادل رابطهای است، جایی که رابطه بیشتر به یک طیف تبدیل میشود تا یک سلسلهمراتب.
وقتی لنون و مککارتنی تصمیم گرفتند سلسلهمراتب بین خود را در چنین سن کمی صاف کنند، کاری فوقالعاده انجام دادند. آنها بر موسیقی خود تمرکز کردند نه بر خودخواهیشان، درسی که بسیاری، از جمله خود من، با آن دست و پنجه نرم کردهاند.
تجربه شخصی من با اعتبار
من دیدهام که بسیاری از زوجها بر سر اعتبار بحث میکنند، اما امروز میخواهم تجربه خودم را به اشتراک بگذارم. وقتی کتابم Feel Free Together—How to Remarry Your Partner را نوشتم، این کار را به تنهایی انجام دادم، با وجود اینکه ایدههای کتاب تلاشی مشترک با همسرم، گالیت، بود. او هرگز درخواست نکرد که همنویسنده باشد؛ او فهمید که من به اعتبار برای خودخواهیام نیاز دارم، بازماندهای از مردانگی سلسلهمراتبی که با آن بزرگ شدهام.
در تقدیرنامهها نوشتم:
«... این کتاب به اندازه من متعلق به تو است. ممنون که فهمیدی من نیاز داشتم به تنهایی آن را بنویسم، برای خودخواهیام. حقیقت این است که واقعاً کتاب ماست.»
با این حال، هنوز فقط نام خودم را روی جلد گذاشتم. برخلاف لنون و مککارتنی، اعتبار را به اشتراک نگذاشتم.
درسهایی از بیتلز
خود بیتلز با خودخواهی و اعتبار در اواخر دوران حرفهای خود دست و پنجه نرم کردند، اما پیمان اولیه آنها باقی ماند. هر آهنگ هنوز هم نام هر دو آنها را دارد، گواهی بر خرد اولیه آنها.
من آموختهام که در روابط، شما تنها به اندازه کمخوشبختترین شریک خود میتوانید خوشبخت باشید. همانطور که گالیت دکترای خود را به پایان میرساند، ما وارد مرحله جدیدی میشویم و من سعی میکنم از بازگشت به الگوهای سلسلهمراتبی قدیمی اجتناب کنم. امیدوارم بتوانم کاملاً درک کنم آنچه لنون و مککارتنی در ۱۶ سالگی میدانستند، قبل از اینکه به ۶۴ سالگی برسم.
تأمل در روابط خود
در روابط خود تأمل کنید و ببینید کجا ممکن است برای چیزی که تلاشی مشترک است، اعتبار میگیرید. لازم نیست کتاب باشد؛ میتواند یک ایده، تصمیم والدینی، یا هر دستاورد مشترکی باشد. کجا سلسلهمراتب رابطهای را حفظ میکنید که میتواند رها شود؟