دریاچه ناامیدی: علوم اعصاب احساس ناامیدی
نکات کلیدی
- دریاچه ناامیدی تجربهای انسانی از انتظار یک چیز و یافتن چیز دیگری را منعکس میکند.
- ما موقعیتها را با مقایسه آنها با انتظارات خود ارزیابی میکنیم.
- مغز به طور مداوم پیشبینی میکند و آنها را بر اساس اطلاعات جدید تنظیم میکند.
در ابتدای قرن، آب برای کاوشهای داخلی بسیار مهم بود و تعیین میکرد که دامها کجا میتوانند زنده بمانند و کاوشها تا چه حد میتوانند پیش بروند. برای کاوشگرانی مانند فرانک هان که بخشهایی از استرالیای غربی را نقشهبرداری کردند، یافتن آب شیرین ضروری بود. هنگامی که هان به دریاچه بزرگی رسید که به نظر امیدوارکننده میآمد، امیدوار بود که منبع آب شیرین باشد. در عوض، او دریافت که این یک نمکزار است که غیرقابل نوشیدن و بیفایده برای کاوش او بود. بنابراین، او آن را "دریاچه ناامیدی" نامید.
این نام بیش از یک قرن در نقشهها و سوابق ظاهر شد تا اینکه نام سنتی مارتو، کومپوپینتیل، در سال ۲۰۲۰ بازگردانده شد. نامگذاری مکانها، به ویژه مکانهای مهم، اغلب جدی است، اما "دریاچه ناامیدی" لحظهای از انتظار انسانی و ناامیدی متعاقب آن را به تصویر میکشد.
موتورهای پیشبینی
خود دریاچه به طور عینی ناامیدکننده نیست؛ تنها زمانی چنین است که با انتظارات هان از یافتن آب شیرین مقایسه شود. انسانها چیزها را در برابر انتظارات ارزیابی میکنند، نه به صورت مجزا. ناامیدی هان ناشی از عدم تطابق بین پیشبینی او و واقعیت بود.
در دهه ۱۹۹۰، عصبشناس ولفرام شولتز و همکارانش دریافتند که نورونهای تولیدکننده دوپامین در میمونها نه به اندازه پاداش بلکه به شگفتی آن واکنش نشان میدهند. نورونها به شدت به پاداشهای غیرمنتظره واکنش نشان دادند، پاداشهای قابل پیشبینی را نادیده گرفتند، و زمانی که پاداشهای مورد انتظار ظاهر نشدند، به زیر خط پایه افت کردند. این مفهوم که به عنوان "خطای پیشبینی پاداش" شناخته میشود، فاصله بین انتظار و واقعیت را اندازهگیری میکند.
مغز به طور مداوم بر اساس شگفتیها خود را بهروزرسانی میکند. پیشبینیها و خطاها برای یادگیری حیاتی هستند و کاهش دوپامین نشانهای از فرصت یادگیری است. عصبشناس کارل جی. فریستون و دیگران پیشنهاد میکنند که پیشبینی ممکن است اصل عملکردی اصلی مغز باشد، با ادراک به عنوان آزمون فرضیه مداوم.
احساس انتظارات
اگر شما یک مدال المپیک برنده شوید، با نقره یا برنز خوشحالتر خواهید بود؟ در حالی که نقره معتبرتر به نظر میرسد، روانشناسان ویکتوریا مدوک، اسکات مادی و توماس گیلوویچ دریافتند که برندگان مدال برنز در المپیک ۱۹۹۲ خوشحالتر از برندگان مدال نقره بودند. این به دلیل "تفکر خلاف واقع" است که در آن افراد نتایج جایگزین را تصور میکنند. برندگان مدال نقره نتیجه خود را با برنده شدن طلا مقایسه میکنند و جایگاه دوم را به عنوان یک شکست احساس میکنند. اما برندگان مدال برنز نتیجه خود را با عدم قرار گرفتن مقایسه میکنند و دستاوردشان را به عنوان یک تسکین احساس میکنند.
دوخ
ما هرگز جهان را از یک صفحه خالی ارزیابی نمیکنیم. نظریه سطح سازگاری که توسط هری هلسون در سال ۱۹۴۸ پیشنهاد شد، بیان میکند که ادراک بر اساس یک خط مبنای متغیر از تجربیات گذشته است. یک اتاق گرم پس از سونا سرد به نظر میرسد و یک حقوق متوسط در میان ثروت ناکافی به نظر میرسد. انتظارات آنچه را که "خوب" یا "بد" است، تنظیم میکنند.
ما همچنین به یکدیگر تنظیم میشویم. انتظارات در شناخت انسانی مرکزی هستند و اغلب نیاز به تصحیح در گفتگو دارند. به عنوان مثال، در برخی زبانها، یک کلمه واحد سوءتفاهمها را تصحیح میکند، مانند "دوخ" در آلمانی، به معنای "برخلاف آنچه فکر میکنید، درست است." این نشان میدهد که چگونه ما به طور مداوم انتظارات را مدیریت میکنیم، هم خودمان و هم دیگران. هنگامی که هان متوجه شد که دریاچه شور است، مغز او یک خطای پیشبینی را تصحیح کرد، اما نامگذاری آن به عنوان "دریاچه ناامیدی" یادآوری ماندگاری از آن لحظه به جا گذاشت.