آیا تروما برای همیشه باقی میماند؟
توانایی شما برای بهبود ممکن است بیشتر از درد شما باشد
وارن، یک گروهبان ۲۸ ساله نیروی هوایی، با یک اپیزود شدید خشم مواجه شد که در آن نزدیک بود به یکی از زیردستانش آسیب بزند. این حادثه او را به جستجوی کمک از یکی از دانشجویان من واداشت. در ظاهر، مشکلات وارن معمولی به نظر میرسیدند: استرس کاری، مشکلات خواب و اضطراب درباره پدر شدن، زیرا همسرش باردار اولین فرزندشان بود. اما در طول درمان، مسئلهای عمیقتر آشکار شد.
وارن در افغانستان خدمت کرده بود، جایی که شاهد انفجار یک بمب کنار جادهای بود که چهار دوست نزدیکش را کشت. او این خاطره تروماتیک را تقریباً به مدت یک سال سرکوب کرده بود. هنگامی که این خاطره در طول درمان مجدداً به سطح آمد، او با احساس گناه غرق شد. با راهنمایی، او این گناه را پردازش کرد و در ابتدا احساس بهتری داشت. اما هفته بعد، با خشم بیشتری بازگشت.
بررسی بیشتر نشان داد که ریشه علائم او یک خاطره کودکی از تنبیه شدید توسط پدرش به خاطر بازی با کبریت بود. این حادثه تأثیر ماندگاری بر وارن گذاشت که مصمم بود پدر بهتری باشد. با پرداختن به خشم و ترس از این تجربه اولیه، وارن تغییر قابل توجهی را تجربه کرد. در عرض دو هفته، مشکلات خشم و علائم مرتبط او ناپدید شدند.
تروما و درد وارن واقعی بودند، اما دائمی نبودند.
داستان
در فرهنگ غربی، تروما اغلب به عنوان یک هویت تلقی میشود. رسانههای اجتماعی و هوش مصنوعی میتوانند به شایعات احساسی دامن بزنند و افراد را بدتر کنند. جامعه ما را به انتظار تغییرات دراماتیک و فرآیندهای طولانی درمانی عادت داده است، شبیه به آنچه در تلویزیون یا رسانههای اجتماعی نشان داده میشود. وقتی درمان با این انتظارات مطابقت ندارد، ما به اعتبار آن شک میکنیم.
این انتظار مشکلساز است. بازگو کردن مکرر یک داستان دردناک بدون حل آن، تروما را پردازش نمیکند؛ بلکه آن را تمرین میکند و بار احساسی را حفظ میکند و باور را تقویت میکند: "این همان چیزی است که من اکنون هستم."
آنچه تحقیقات واقعاً نشان میدهد
تحقیقات نشان میدهد که بسیاری از افرادی که در معرض رویدادهای تروماتیک قرار میگیرند، به PTSD مزمن مبتلا نمیشوند. این واقعیت شگفتانگیز است زیرا تمرکز اغلب بر روی کسانی است که بیشترین مشکل را دارند. با این حال، تابآوری پس از ناملایمات رایج است و بهبود یک توانایی طبیعی انسانی است.
یکی از دانشجویان من در طول یک نمایش، به سرعت مسئله خود را حل کرد و گفت: "این خیلی آسان بود. حداقل باید گریه میکردم." تغییر نیازی به دراماتیک یا طولانی بودن ندارد. سیستم عصبی میتواند برنامهریزی احساسی قدیمی را زمانی که شرایط مناسب است، تطبیق داده و تغییر دهد و به ریشه مشکل بپردازد.
رهایی میتواند بخشش ایجاد کند
وارن نیاز داشت تا خشم و ترس از کودکی خود را رها کند، همانطور که یک معلم سابق که با او کار کردم نیاز داشت تا احساس گناه و وحشت از زنده ماندن از یک تیراندازی در مدرسه را رها کند. در هر دو مورد، رهایی پیش از بخشش بود. هنگامی که بار احساسی از بین رفت، افراد یادگیری را بدون درد حفظ کردند.
معلم، پس از رهایی خود، احساس آسودگی کرد و اذعان کرد که در طول حادثه تراژیک بهترین کار خود را انجام داده است. بخشش اجباری نیست، اما زمانی که بار احساسی رها میشود، ممکن میشود. رها کردن الگوهای قدیمی یک عمل خودبخشی و بخشش دیگران است.
دو سوال برای شناسایی بار احساسی
- هنگام یادآوری یک رویداد دردناک، ارزیابی کنید که آیا بار احساسی مناسب برای لحظه حاضر است یا به رویداد اصلی تعلق دارد. بار احساسی و احساسات حاضر متفاوت به نظر میرسند زمانی که یاد بگیرید آنها را تشخیص دهید. بار احساسی با شدت کامل ظاهر میشود، حتی زمانی که توسط موقعیت فعلی توجیه نمیشود.
- تعیین کنید که آیا از رویداد عبور میکنید یا در یک حلقه گیر کردهاید. پردازش دارای جهت است و به جایی میرسد، در حالی که تمرین به همان نقطه بازمیگردد. اگر داستانی را با همان بار احساسی برای مدت طولانی تکرار کردهاید، احتمالاً در یک حلقه هستید.
بهبود یک فرآیند است. درست همانطور که سیستم عصبی شما الگوهای منفی را یاد گرفته است، میتواند الگوهای جدیدی را یاد بگیرد. توانایی رها کردن الگوهای احساسی قدیمی در شما ذاتی است.