نوآوران در کار: بهایی برای شکستن قوانین
چالشهایی که نوآوران با آنها روبرو هستند و نیازهای آنها از رهبران
نکات کلیدی
- نوآوران اخلاقی و مخرب اغلب مشکلات را به صورت خلاقانه حل میکنند و به چالش کشیدن هنجارهای گروهی میپردازند.
- نوآوران ممکن است برای مخالفت با وضعیت موجود جریمه شوند.
- ویژگیها و خودادراکی رهبران بر پاسخ آنها به نوآوری تأثیر میگذارد.
- موثرترین رهبران به طور فعال در نوآوری شرکت میکنند و نه فقط به تسهیل آن.
نوآوران اخلاقی و مخرب با روشهای خلاقانه و اجتماعی به مشکلات میپردازند که میتواند هنجارهای موجود را مختل کند. این اختلال میتواند بسته به فرهنگ سازمانی به عنوان مضر یا مفید دیده شود. به عنوان مثال، تونی پیلوسنو، کارمند نیمهوقت شرکت شرمین-ویلیامز و دانشجوی دانشگاه اوهایو، از تیکتاک برای نمایش مهارتهای مخلوط کردن رنگ خود استفاده کرد تا محصولات شرکت را تبلیغ کند. به جای تقدیر، او به دلیل نقض سیاستها اخراج شد. او بدون دلسردی، شرکت رنگ خود به نام تونستر پینتز را تأسیس کرد.
درک هنجارهای فرهنگی محیط کار
هنجارهای سازمانی رفتار معمولی کارکنان را تعیین میکنند اما میتوانند به دلیل اشکال متنوع خود پیچیده باشند. هنجارهای دستوری رفتارهای مورد انتظار را نشان میدهند، در حالی که هنجارهای توصیفی رفتارهای واقعی را منعکس میکنند. نظریه تمرکز بر رفتار هنجاری پیشنهاد میکند که وقتی اختلاف وجود دارد، افراد از هنجارهایی که مشاهده میکنند پیروی میکنند (چالدینی و همکاران، ۱۹۹۱).
به یک دانشگاه فکر کنید که مدیران آن ادعا میکنند به رفاه کارکنان اهمیت میدهند (هنجارهای دستوری)، اما اعضای هیئت علمی با هفتههای کاری ۷۰ ساعته و عدم دسترسی به سالن ورزشی مواجه هستند، برخلاف دانشجویان. اعضای هیئت علمی احتمالاً بیشتر کار میکنند و کمتر ورزش میکنند، هنجارهای توصیفی مشاهده شده را بر هنجارهای دستوری اعلام شده اولویت میدهند و به خطر میاندازند (چالدینی و همکاران، ۱۹۹۰؛ روسواگ و همکاران، ۲۰۲۶؛ اسکگستاد و همکاران، ۲۰۱۷).
ویژگیهای نوآوران اخلاقی و مخرب
محیطهای اجتماعی افراد را شکل میدهند، پس چه اتفاقی میافتد وقتی یک کارمند به چالش کشیدن سنتها، بررسی ایدههای جدید و ایجاد ارتباطات منحصر به فرد برای نوآوری راهحلها میپردازد (لوانده، ۲۰۲۳)؟
دایر و همکاران (۲۰۱۱) این موضوع را با مصاحبه با خالقان محصولات پیشگام و رهبران شرکتهای بینشی بررسی کردند و یافتههای خود را در کتاب دیانای نوآور: تسلط بر پنج مهارت نوآوران مخرب به اشتراک گذاشتند. آنها پنج ویژگی کلیدی نوآوران را شناسایی کردند:
- ارتباطدهی: اتصال ایدهها و رشتههای مختلف.
- پرسشگری: چالش کشیدن حکمت متعارف با پرسیدن "چرا"، "چرا نه" و "چه میشود اگر".
- مشاهده: مطالعه رفتارهای گروههای متنوع برای حل مشکلات.
- شبکهسازی: ارتباط با افراد با پیشینههای مختلف.
- آزمایش: تجربههای جدید و راهحلها را امتحان کردن و بر اساس بازخورد تکرار کردن.
جالب است که در حالی که بسیاری از رهبران نوآوری را تشویق میکنند، تنها ۱۵٪ از سازمانهای بسیار نوآور دارای رهبرانی هستند که به طور فعال در نوآوری شرکت میکنند. در این محیطها، هنجارهای دستوری و توصیفی هماهنگ هستند و فرهنگی را ایجاد میکنند که دیگران نیز میتوانند نوآوری کنند.
چگونه رهبران به نوآوری پاسخ میدهند
اختلال اخلاقی میتواند نوآوری را تحریک کند، اما همچنین میتواند واکنشهای منفی از کسانی که وضعیت موجود را حفظ میکنند، برانگیزد. نقض هنجارها میتواند سازنده یا مخرب باشد، بسته به نیت مخرب و موفقیت نوآوری (بنت و همکاران، ۲۰۲۴). سازمانها اغلب ادعا میکنند که به خلاقیت ارزش میدهند، اما غیرهمسانها به طور مکرر با مقاومت روبرو میشوند. رهبری نقش مهمی در تعیین اینکه آیا مخربها حمایت میشوند یا سرکوب میشوند ایفا میکند.
بر اساس جنبه انسانی سازمان مکگرگور (۱۹۶۰)، رهبران سبکهای مدیریت نظریه X یا نظریه Y را اتخاذ میکنند. رهبران نظریه X کارکنان را تنبل میبینند و نیاز به مدیریت دقیق دارند، که نوآوری را محدود میکند. رهبران نظریه Y کار را لذتبخش میبینند، باور دارند که کارکنان خودانگیخته هستند و خودمختاری و خلاقیت را تشویق میکنند. تحت نظریه Y، نوآوران رشد میکنند.
تحقیقات در مورد ارزیابی کنترل بیشتر تأثیر رهبری بر نوآوری را توضیح میدهد. رهبرانی با ارزیابی کنترل پایین اعتماد به نفس ندارند و احساس میکنند نمیتوانند بر نتایج تأثیر بگذارند، نوآوران را بیثباتکننده میبینند. آنها اغلب از طریق انصراف و طرد نوآوری را سرکوب میکنند. در مقابل، رهبرانی با ارزیابی کنترل بالا اعتماد به نفس دارند، مخربها را به عنوان دارایی میبینند و از خلاقیت آنها حمایت میکنند (پنگ و همکاران، ۲۰۲۶).
نظریه مقایسه اجتماعی بینشهای بیشتری ارائه میدهد. رهبرانی با خودارزیابی پایین ممکن است احساس تهدید کنند از سوی کارکنانی با پتانسیل رهبری بالا، ترس از اینکه آنها از آنها پیشی بگیرند. این رهبران ممکن است فرصتها را برای از بین بردن رقابت حذف کنند. برعکس، رهبرانی با خودارزیابی بالا از پروژههای نوآورانهای که موفقیت نهادی را بهبود میبخشند، حمایت میکنند (یو و همکاران، ۲۰۲۵).
وقتی نوآوران هنجارهای گروه را میشکنند، رهبران معمولاً با بخشش، پاداش، تنبیه، نادیدهگیری یا دستکاری پاسخ میدهند. تنها پاداش دادن رفتار نوآورانه را تضمین میکند و اهمیت رهبری حمایتی را نشان میدهد (لین و همکاران، ۲۰۱۶).
نیازهای نوآوران از رهبران
نوآوران به رهبرانی نیاز دارند که به وضوح مأموریت خود را ارتباط دهند و تجسم کنند، هماهنگ کردن هنجارهای دستوری و توصیفی. آنها از رهبرانی بهرهمند میشوند که روابط واقعی فراتر از دایره داخلی پیروان قوانین خود ایجاد میکنند. نوآوران تحت رهبرانی که خود در نوآوری شرکت میکنند، رشد میکنند و فرهنگی جمعی از خلاقیت و مراقبت را پرورش میدهند.