صدای درونی همیشه دشمن درونی نیست
نکات کلیدی
- سندرم ایمپاستر شامل شک مداوم به تواناییهای خود است.
- توقف میتواند ابزاری قدرتمند باشد.
- صدای انتقادی در ذهن ما ممکن است واقعاً به ما تعلق نداشته باشد.
برای مدت طولانی، من احساس میکردم که یک ایمپاستر هستم. با وجود فارغالتحصیلی از دانشکده پزشکی، گذراندن آزمونهای داخلی و تکمیل رزیدنتی، با سندرم ایمپاستر دست و پنجه نرم میکردم. این پدیده شامل شک مداوم به خود، احساس تقلب و ترس از افشا شدن است، حتی زمانی که شواهد واضحی از موفقیت وجود دارد.
تجربه من احتمالاً از دوران کودکیام نشأت میگیرد. بین سنین 11 تا 13 سالگی، مورد آزار قرار گرفتم. اگرچه به والدینم اطلاع دادم، مواجهه آنها با رهبران ارشد پیشاهنگی به سکوت و شرم انجامید. این امر باعث شد احساس مسئولیت کنم و صدایی را درونی کنم که به من تعلق نداشت بلکه به آزاردهندهام تعلق داشت. این صدا زمانی در من کاشته شد که زبان کافی برای رد آن نداشتم.
الکل به عنوان مکانیزم مقابلهای
در طول سالها، با وجود مشاوره با چندین درمانگر، به اشتباه باور داشتم که میتوانم شرمی را که احساس میکردم، فراموش کنم، سرکوب کنم یا از آن اجتناب کنم. برای مدتی موفق به نظر میرسیدم: من پزشک متاهلی شدم. اما زمانی که پاندمی کووید-19 رخ داد، ساختارهای خارجی که زندگیام را حمایت میکردند از بین رفتند و شرم دوباره ظاهر شد. مانند بسیاری از آمریکاییها، به الکل روی آوردم تا مقابله کنم.
راوی غیرقابل اعتماد به کنترل درآمد
در این زمان، صدای درون سرم که آن را راوی غیرقابل اعتماد مینامیدم، پیامهای منفی را تکرار میکرد. به من میگفت که بیش از حد، ناکافی یا به طور اساسی معیوب هستم. من به آن باور داشتم چون صدای درونی خودم بود. مهارتهای لازم برای به چالش کشیدن آن یا تشخیص اینکه آیا اینها واقعیت هستند یا فقط افکار، نداشتم. این صدا آنقدر درونی شده بود که به چالش کشیدن آن مانند به چالش کشیدن اساس موفقیتم بود.
این تعارض درونی زمانی آشکار شد که مدیر محبوبم، استادی از دانشگاه آیوی لیگ، از کلمه «احمقانه» در مورد من استفاده کرد. اگرچه او مستقیماً مرا احمق نخواند، من این واژه را درونی کردم و بسته شدم، ناتوان از صحبت یا نفس کشیدن. این یک تجربه شرمآور بود.
در نهایت، بهبودی یافتم، اما مدت طولانی به آن لحظه فکر کردم. متوجه شدم که کلمه «احمقانه» واکنش تروما را در من به وجود آورد که به آزار گذشتهام مرتبط بود، جایی که آزاردهندهام اغلب مرا احمق میخواند. زمانی که مدیرم از آن واژه استفاده کرد، واکنش جنگ، فرار یا انجماد در من فعال شد و بدنم انجماد را انتخاب کرد.
قدرت توقف
از این تجربه، قدرت توقف را آموختم. توقف یک ابرقدرت است. بسیاری از ما خیلی سریع واکنش نشان میدهیم و اغلب قبل از اینکه فرد دیگر صحبتش را تمام کند، پاسخ میدهیم. من چهار پی را توسعه دادم: توقف، حضور، اندیشیدن و احتمالات.
کلید این است که زمانی که فعال نیستید تمرین کنید. دفعه بعد که در مکالمهای هستید، زمانی که فرد دیگر صحبتش را متوقف کرد، توقف کنید. تا سه بشمارید، با خودتان چک کنید، حضور داشته باشید، به وضعیت فکر کنید و سپس احتمالات را در نظر بگیرید.
بازنگری سناریو با مدیرم
زمانی که او از کلمه «احمقانه» استفاده کرد:
- توقف. تا سه بشمارید.
- حضور داشته باشید.
- خود درونی: «الان چه اتفاقی برایت میافتد؟»
- خود فعال: «احساس گرما میکنم. قلبم تند میزند.»
- اندیشیدن.
- خود درونی: «تو شرم را تجربه میکنی. میدانی چرا؟»
- خود فعال: «آزاردهندهام مرا احمق میخواند.»
- خود درونی: «تو احمق نیستی. تو 11 ساله نیستی. تو یک پزشک بزرگسال هستی و این وضعیت به گذشتهات ربطی ندارد.»
احتمالات
خود درونی: «حالا که میفهمی مدیرت تروما قدیمی را فعال کرده، چگونه میخواهی پاسخ دهی؟»
خود فعال: «تو سوال خوبی پرسیدی. شایسته فکر است. اجازه بده به تو برگردم.»
به یاد داشته باشید، نمیتوانید با فکر کردن از شرمی که در سیستم عصبیتان جا دارد، خلاص شوید. شرم مانند یک سگ نگهبان با نیت خوب اما با قضاوت ضعیف درباره خطر واقعی عمل میکند.
منابع
- Spinelli, F. (2026). قطبنمای شرم: چارچوبی رادیکال برای بهبود تروما و پذیرش خود. Level Best Books.
- Clance, P. R., & Imes, S. A. (1978). پدیده ایمپاستر در زنان با عملکرد بالا: دینامیک و مداخله درمانی. رواندرمانی: نظریه، تحقیق و عمل، 15(3), 241–247.
- van der Kolk, B. A. (2014). بدن امتیاز را نگه میدارد: مغز، ذهن و بدن در بهبود تروما. Viking.