چرا شرم در سیاست اهمیت دارد
حساسیت به نادرستی و عمل اخلاقی
در انتخابات میاندورهای آمریکا در نوامبر ۲۰۲۶، شدت تبلیغات انتخاباتی بیسابقه بود. تنها در کمپینهای تگزاس و اوهایو، به ترتیب ۵۷۳.۲ میلیون و ۵۰۰ میلیون دلار هزینه شد. آمریکاییها ۶۰ میلیارد پیامک سیاسی دریافت کردند که به طور متوسط ۱۷۰ پیام به ازای هر نفر بود.
حجم بالای این پیامها نگرانکننده بود، اما محتوای آنها نیز به همان اندازه مشکلساز بود و اغلب از آداب و رسوم تجاوز میکرد. بسیاری از کمپینها به توهین و شایعات بیاساس برای بیاعتبار کردن نامزدها متوسل شدند. این عمل که به عنوان «گلپاشی» شناخته میشود، شامل تبادل توهینهای شخصی یا سوءاستفادههایی است که اغلب به ناحق به منظور لکهدار کردن شهرت حریف انجام میشود. در حالی که ارسال مستقیم پیامهای ناخواسته به دستگاههای شخصی جدید بود، خود گلپاشی یک سنت دیرینه آمریکایی است. نمونههای تاریخی شامل انتخابات ریاستجمهوری ۱۷۹۶ است که در آن جان آدامز و حامیانش توماس جفرسون را بیدین نامیدند، در حالی که حامیان جفرسون آدامز را «جناب چاق» مسخره کردند. در سال ۱۸۲۸، دموکراتها جان کوئینسی آدامز را به سوءاستفاده مالی متهم کردند و ویگها به سابقه نظامی و شخصیت اندرو جکسون حمله کردند.
انتقاد سازنده در سیاست میتواند به سابقه ضعیف رهبری یا ناسازگاری در بیانیههای سیاستی اشاره کند. با این حال، حملات شخصی و تمسخر سازنده نیستند. گلپاشی با فضیلتهایی مانند خیرخواهی و صداقت در تضاد است و توجه را از بحثهای معنادار سیاستی منحرف میکند. نامزدهایی که به چنین تاکتیکهایی متوسل میشوند، عدم تشخیص، بیرحمی و گاهی بیشرمی را نشان میدهند.
بیشرمی در زندگی مدنی آمریکا
بیشرم بودن به معنای نادیده گرفتن سرزنش اخلاقی یا به طور بیپروایی درگیر شدن در نادرستی است. فرد بیشرم به عمد هنجارهای اخلاقی را نادیده میگیرد یا با وجود آگاهی بهتر از آنها بیخبر است. این فرد قابل سرزنش است اما نیش تحریم اخلاقی را احساس نمیکند.
بیشرمی نه تنها در طول انتخابات بلکه در مدیریت روزانه نیز مشهود است، جایی که رهبران ممکن است دیگران را تحقیر کنند یا قدرت را برای منافع شخصی سوءاستفاده کنند. این امر در شبکههای اجتماعی که مردم بیش از حد به اشتراک میگذارند یا شوخیهای نامناسب میکنند و در شرکتهای آمریکایی که تخلفات مالی و زیستمحیطی رخ میدهد، رایج است.
چرا شرم در سیاست مهم است
۱. شرم با بیشرمی مبارزه میکند
شرم یک احساس منفی و خودآگاهانه است که شامل ارزیابی انتقادی از خود است و خود را به عنوان مشکلزا میبیند. اگرچه نامحبوب است، اما شرم برای حساسیت اخلاقی ضروری است. فرهنگی که مشتاق به کنار گذاشتن شرم است، اغلب با بیشرمی دست و پنجه نرم میکند. بدون حساسیت به نادرستی، رفتار صحیح بعید است. مانند سایر احساسات، شرم باید به طور سالم پرورش یابد. به عنوان مثال، قشقرق یک کودک به عنوان غیرسازنده کنار گذاشته نمیشود؛ بلکه به کودک آموزش داده میشود که چگونه به درستی خشم را مدیریت کند.
۲. شرم آموزنده اخلاقی است
شرم شامل یک ارزیابی منفی جهانی از خود است که آن را از گناه متمایز میکند، که بر اقدامات بد خاص تمرکز دارد. ارزیابی گستردهتر شرم میتواند الگوهای رفتار بد را تشخیص دهد، و آن را کمتر راهنما برای عمل اما بیشتر بینشآور میکند. همچنین جنبههای زیبایی یا لطافت اخلاقی را در نظر میگیرد که به راحتی به عنوان «خوب» یا «بد» تعریف نمیشوند. علاوه بر این، شرم به وضعیت اجتماعی و ترمیم روابط میپردازد و حساسیت به احساسات و انتظارات دیگران را افزایش میدهد. بدون شرم، ما فاقد دید لازم برای پیمایش پیچیدگیهای اخلاقی هستیم.
۳. شرم رهبری بد را محدود میکند
یک قانون خانگی را در نظر بگیرید که از پریدن روی مبلها جلوگیری میکند اما اجرا نمیشود. یک کودک ممکن است ابتدا با احتیاط بپرد، اما در نهایت بدون پیامد، آزادانه و بیشرمانه میپرد. شرم رهبران را به استانداردها پایبند میکند و این استانداردها را به عنوان احساسی مهم نگه میدارد. این احتمال سوءرفتار را کاهش میدهد و از این که رهبران فکر کنند قوانین برای آنها صدق نمیکند، جلوگیری میکند. به عنوان موجودات تقلیدی، جوانان از چهرههای مقتدر یاد میگیرند. اگر رهبران بیادب و بیپوزش باشند، این رفتار به عنوان درس ماندگار میشود.