چرا مونولوگ جنسیتزده 'SNL' اهمیت دارد
نکات کلیدی
- طنز جنسیتزده نه تنها بازتابدهنده بلکه شکلدهنده هنجارهای اجتماعی است و بهطور مستقل وجود ندارد.
- نادیده گرفتن آن بهعنوان "فقط یک شوخی" اثر روانی آن را نادیده میگیرد.
- مردان نقش مهمی در به چالش کشیدن جنسیتزدگی در زندگی عمومی دارند.
اخیراً دو شخصیت عمومی مرد پیامهای متضادی درباره زنان ارائه دادند. در برنامه "Saturday Night Live"، کمدین شین گیلیس درباره لباسهای ورزشی زنان اظهار داشت: "نمیدانستم زنان اکنون فقط مثل فاحشهها لباس میپوشند." در پاسخ، بازیگر دن لوی به اینستاگرام رفت تا گیلیس را به چالش بکشد و استدلال کرد که انتخاب لباس یک زن توجیهی برای برچسبهای تحقیرآمیز نیست. لوی بر جنسیتزدگی در مونولوگ گیلیس تأکید کرد و از مردان بیشتری خواست تا علیه شیسازی زنان، بهویژه در پلتفرمهایی مانند SNL، صحبت کنند.
پس چرا این موضوع اهمیت دارد؟
در حالی که کمدی اغلب به دنبال تحریک و عبور از مرزهاست، زمینه بسیار مهم است. زنان این شوخیها را در جهانی عاری از آزار و شیسازی نمیشنوند. آنها در فرهنگی زندگی میکنند که کاهش به یک بدن یا کلیشه امری رایج است. در همان هفته، اتهاماتی در دانشگاه کرنل مطرح شد، از جمله گزارشی مبنی بر اینکه یک زن جوان برای رابطه جنسی در یک انجمن برادری در اسنپچت پیشنهاد شده بود. این موضوع این سوال را مطرح میکند که آیا شوخیها درباره زنان بهعنوان "فاحشه" به پیشرفت کمک میکند یا نگرشهای منفی را تقویت میکند.
طنز هرگز فقط طنز نیست
دفاع از شوخیهای جنجالی با "این فقط یک شوخی است" نشان میدهد که مشکل از کسانی است که نمیخندند. اما طنز به ندرت "فقط" چیزی است. تحقیقات وبر و همکاران (۲۰۲۳) نشان داد که کمدی جنسیتزده بر عملکرد شناختی زنان تأثیر منفی میگذارد، صرفنظر از پذیرش طنز آنها. آرگوئلو-گوتیرز و همکاران (۲۰۲۳) گزارش دادند که زنانی که در معرض طنز جنسیتزده قرار میگیرند نسبت به مردان احساس خشم و توهین بیشتری میکنند. این طنز بیش از آنچه انتظار میرود رایج است، بهطوری که به عنوان بخشی عادی از تجربیات زنان تلقی میشود. مسئله این نیست که آیا یک شوخی بیشتر اهمیت دارد یا نه، بلکه این است که چرا بسیاری فکر میکنند که ندارد.
طنز با بهزیستی مثبت مرتبط است (کروک و همکاران، ۲۰۲۶) و با تعیین اهداف قابل قبول، عضویت گروهی را نشان میدهد. این فرهنگ را ایجاد میکند، از جمله قوانین اجتماعی درباره آنچه قابل قبول است. برای کسانی که اغلب هدف قرار میگیرند، اثر تجمعی خستهکننده است. در سال ۲۰۱۶، پرز و گرین دریافتند که شوخیهای تجاوز، ایدئولوژیهای پدرسالارانه را تقویت کرده و پیامدهای دنیای واقعی طنز جنسیتزده را انکار میکنند. این اثر زمانی که شوخیها دفاع میشوند، قویتر است.
همه کسانی که به مونولوگ گیلیس خندیدند، جنسیتزده نیستند و یک شوخی باعث خشونت علیه زنان نمیشود. اما طنز در خلاء جدا از باورها و رفتارهای اجتماعی وجود ندارد.
دو مدل مردانگی
این وضعیت دو مدل مردانگی را ارائه میدهد. مونولوگ گیلیس به شیسازی دعوت میکند، مخاطب را تشویق میکند تا بدنها و لباسهای زنان را قضاوت کند و آنها را به اشیاءی برای اظهار نظر مردانه کاهش دهد. پاسخ لوی، اما، مسئولیتپذیری را ترویج میکند و از مردان میخواهد نگرشهای خود را بررسی کرده و به چالش بکشند. او جنسیتزدگی را بهعنوان یک مسئله مردانه مطرح میکند و از مردان میخواهد از زنان دفاع کرده و به شیسازی اعتراض کنند. تنها یک مدل وضعیت زنان را بهبود میبخشد.
دهههاست که زنان به آسیبهای شیسازی، آزار و خشونت اشاره کردهاند که اغلب بهعنوان واکنشهای بیش از حد نادیده گرفته میشوند. هنگامی که مردان به چالش کشیدن جنسیتزدگی میپردازند، گفتگو به هنجارها، احترام و مسئولیتپذیری تغییر میکند. صحبت کردن ممکن است برای مردان آسان نباشد، اما به ایجاد محیطهای امنتر برای زنان کمک میکند.