اثر چهارشنبه: چرا روزهای عادی شما اهمیت بیشتری دارند
چرا روزهای عادی شما اهمیت بیشتری دارند
یک عصر چهارشنبه عادی است. ساعت ۸ شب است. هیچ اتفاق خاصی امروز نیفتاده و هیچ اتفاق خاصی فردا منتظر شما نیست. نه نقطه عطفی، نه شروع تازهای، نه انگیزهای ناگهانی.
با ساعت بعدی چه میکنید؟
ما اغلب تصور میکنیم که تغییر با یک صفحهی پاک آغاز میشود: اول ژانویه، یک ترم جدید، یا یک تولد مهم. اما زندگی به ندرت با آن لحظات برجسته تعریف میشود. بلکه با شبهای عادی چهارشنبه شکل میگیرد.
انتخابهایی که زمانی که هیچ چیز فوری به نظر نمیرسد انجام میدهید، جمع میشوند. آنها به روالها تبدیل میشوند، روالها به عادتها تبدیل میشوند و با گذشت زمان، آن عادتها بخشی از هویت شما میشوند.
اگر تا به حال تعجب کردهاید که چرا روزهای عادی اغلب بدون نزدیکتر شدن به اهداف شما میگذرند، روانشناسی سه توضیح شگفتانگیز و راههای عملی برای تغییر مسیر ارائه میدهد.
توضیح ۱: شما منتظر زمان مناسب برای شروع هستید، اما نیازی به آن ندارید
چیزی آرامشبخش در مورد یک شروع تازه وجود دارد. به خود میگوییم که بعد از تعطیلات ورزش را شروع میکنیم، ماه بعد حساب پسانداز باز میکنیم، یا وقتی بهار میرسد، سازماندهی میکنیم. ما به جستجوی لحظهی مناسب برای بازسازی خود ادامه میدهیم.
مشکل این است که انتظار برای زمان "درست" میتواند به نوعی از تنبلی تبدیل شود.
تحقیقات این ایده را تایید میکند. در مطالعهای در سال ۲۰۱۹ که در نظریات جاری در روانشناسی منتشر شد، هنگچن دای و کلر لی در دانشگاه کالیفرنیا، لسآنجلس، دریافتند که وقتی افراد انتظار یک نشانه زمانی را دارند — مانند سالگرد یا شروع یک شغل جدید — تمایل دارند خود آیندهشان را جدا از خود کنونیشان ببینند. در نتیجه، ممکن است به طور خوشبینانه باور کنند که خود آیندهشان مسئولیت اهداف امروز را بر عهده خواهد گرفت، که این امر به آنها امکان میدهد تا آنها را به تعویق بیندازند.
پیشنهاد برای شروع یک عادت بهتر: منتظر یک شروع تازه نباشید
به جای اینکه از خود بپرسید، "چه زمانی میتوانم این کار را به طور کامل انجام دهم؟" بپرسید، "کوچکترین نسخهای از این کار که میتوانم امروز انجام دهم چیست؟" اگر هنوز هم احساس فشار میکنید، آن را کوچکتر کنید.
نیازی نیست سه ساعت مطالعه کنید. ۲۰ دقیقه مطالعه کنید. اگر زمان برای یک تمرین کامل ندارید، یک پیادهروی ۱۵ دقیقهای انجام دهید. به جای تلاش برای تغییر کامل روال خود، یک انتخاب انجام دهید که شما را کمی به شخصی که میخواهید بشوید نزدیکتر کند.
اگر منتظر بمانیم تا احساس انگیزه کنیم، ممکن است هرگز شروع نکنیم. سعی کنید به جای آن فقط شروع کنید. شروعهای کوچک به طرز عجیبی به عادتهای ماندگار تبدیل میشوند.
توضیح ۲: شما عادت را به عنوان بخشی از هویت خود نمیبینید
داستانهایی که به خود میگویید، انتخابهای شما را شکل میدهند. اگر به خود بگویید، "من در پایبندی به چیزها بد هستم،" کنار گذاشتن تمرین امروز شروع به احساس سازگاری با کسی که هستید میکند. به شما اجازه میدهد، وقتی نیازی به آن ندارید یا نمیخواهید، از آن بگذرید.
برخی از جنبههای هویت ما به دنیا میآیند، اما جنبههای دیگر هویت انعطافپذیر هستند و میتوانند پرورش یابند.
پیشنهاد برای شروع یک عادت بهتر: تمرکز بر کسی که میشوید
به جای گفتن آنچه که نیستید، خود را به عنوان کسی که در آینده خواهید بود معرفی کنید.
"نمیتوانم بدوم" را با "در حال تبدیل شدن به یک دونده هستم" عوض کنید. "من بیپولم" را با "دارم برای آیندهام پسانداز میکنم" جایگزین کنید.
این جایگزینیهای بیانی ممکن است کوچک به نظر برسند، اما هر یک از آنها نشانهای از هویتی است که در حال ساخت آن هستید.
توضیح ۳: فکر میکنید اگر نمیتوانید آن را به طور کامل انجام دهید، نباید اصلاً انجام دهید
گاهی اوقات بزرگترین مانع برای ثبات، تنبلی نیست — بلکه کمالگرایی است. ما یک هدف بلندپروازانه تعیین میکنیم و سپس هر چیزی کمتر از آن را به عنوان شکست میپنداریم.
تصور کنید تصمیم گرفتهاید هر شب ۳۰ صفحه بخوانید. تا چهارشنبه، خستهاید و ساعت ۱۰ شب است. میدانید که به آن هدف نخواهید رسید، بنابراین اصلاً تلاش نمیکنید.
پیشنهاد برای شروع یک عادت بهتر: کمال را با ثبات جایگزین کنید
به جای اینکه بپرسید، "آیا همه چیزهایی که برنامهریزی کرده بودم را انجام دادم؟" بپرسید: "آیا کاری انجام دادم که مرا به جلو حرکت دهد؟"
پسانداز ۲۰ دلار هنوز هم حساب میشود. دو هزار قدم هنوز هم حساب میشود. خواندن دو صفحه هنوز هم حساب میشود. پیشرفت همچنان حساب میشود حتی اگر کامل نباشد.
هدف این نیست که استانداردهای خود را پایین بیاورید. بلکه این است که تشخیص دهید که پیشرفت ناقص همچنان پیشرفت است. اغلب، مثمرثمرترین کاری که میتوانید انجام دهید این است که اجازه ندهید یک روز ناقص دلیل توقف کامل شما شود.
زندگی شما بیشتر از چهارشنبهها تشکیل شده است
به راحتی میتوان یک روز معمولی را دست کم گرفت زیرا وقتی در حال زندگی کردن آن هستید، مهم به نظر نمیرسد.
احتمالاً شب چهارشنبهای که ۲۰ دقیقه پیادهروی کردید را به یاد نخواهید آورد. احتمالاً جایگزین کردن یک تکه کیک با یک فنجان میوه در هفته گذشته را به یاد نخواهید آورد. این انتخابهای کوچک ممکن است به یاد ماندنی نباشند، اما میتوانند معنادار باشند. با گذشت زمان، آنها به روالهایی تبدیل میشوند که زندگی شما را شکل میدهند.
به آن شب چهارشنبه ساعت ۸ شب برگردیم. نه روز سال نو بود، نه تولدتان. نه لحظهای جادویی که ناگهان احساس انضباط یا انگیزه بیشتری کنید. فقط یک چهارشنبه عادی بود — و دقیقاً به همین دلیل اهمیت دارد.
به جای انتظار برای روز کامل برای تبدیل شدن به کسی که میخواهید باشید، از خود بپرسید: آن شخص امروز چه کاری انجام میداد؟ این همان سوالی است که تغییر را آغاز میکند.