چگونه تفکر بر نتایج میتواند مهمتر از درست بودن باشد
آیا اشتباهات ناشی از احتیاط واقعاً اشتباه هستند؟
نکات کلیدی
- تصمیمگیریهای خوب اغلب پیامدها را بر رضایت از درست بودن اولویت میدهند.
- یک احتیاط کمهزینه میتواند حتی زمانی که رویداد مورد ترس بسیار غیرمحتمل است، ارزشمند باشد.
- ذهن باز و شکگرایی میتوانند همزیستی کنند: آمادگی برای یک خطر به معنای باور به آن نیست.
چند ماه پیش، نظریه توطئهای ویروسی را بررسی کردم که پیشبینی میکرد زمین در ۱۲ اوت برای هفت ثانیه جاذبه خود را از دست میدهد. اگرچه باور نداشتم این رویداد رخ دهد، پیشنهاد کردم یک برنامه سریع «برای احتیاط» تهیه کنیم. این رویکرد اهمیت تفکر محتاطانه را نشان داد که شامل تعادل بین ذهن باز و شکگرایی است. برخی خوانندگان این دیدگاه را تحسین کردند، در حالی که دیگران آن را احمقانه نقد کردند.
در مقاله قبلی، تأکید کردم که به وقوع این رویداد اعتقادی ندارم و توضیح دادم چرا تقریباً غیرممکن است. با این حال، از این سناریو برای نشان دادن این استفاده کردم که متفکران محتاط اغلب مایل به انجام اشتباهات جزئی برای جلوگیری از خطرات هستند، حتی اگر خطرات بسیار کم باشند. از طریق تحلیل هزینه-فایده، متفکران خوب ممکن است اشتباهی که ۹۹ درصد احتمال وقوع دارد را به دلیل احتیاط انتخاب کنند، اگر این اشتباه تأثیر منفی کمی داشته باشد، مانند احمق به نظر رسیدن در مقابل همسر. آنها این را به انجام ندادن هیچچیز و خطر یک نتیجه فاجعهبار، حتی اگر احتمال آن فقط ۱ درصد باشد، ترجیح میدهند.
متفکران خوب بر نتایج تصمیمات خود تمرکز میکنند نه بر درست یا غلط بودن. این تفکر محتاطانه شبیه به امید به بهترین حالت اما برنامهریزی برای بدترین حالت است. به همین دلیل است که ما برنامههای اضطراری داریم و بیمه میخریم. به عنوان مثال، من از بیرون رفتن در هنگام طوفانهای رعد و برق اجتناب میکنم، علیرغم احتمال کم برخورد با رعد و برق. به طور مشابه، گاهی بلیط لاتاری میخرم، با علم به اینکه از دست دادن چند یورو در مقایسه با احتمال تغییر زندگی با بردن، ناچیز است.
زمینه و اعتدال حیاتی هستند. ممکن است خرید بیش از حد بیمه، خرج کردن زیاد برای لاتاری یا پنهان شدن در هنگام یک طوفان معمولی عاقلانه نباشد. احتیاط باید در برابر هزینه، چه در زمان، پول یا وضعیت، نسبت به فایده یا اجتناب از خطر سنجیده شود.
از دیدگاه معرفتشناسی، ما نمیتوانیم آینده را با قطعیت پیشبینی کنیم. ما فقط میتوانیم به رویدادها احتمالاتی اختصاص دهیم. تفسیرهای ما این احتمالات را به عنوان غیرممکن، غیرمحتمل، ممکن، محتمل، بسیار محتمل یا قطعی برچسبگذاری میکنند، اما حتی «قطعی» تضمین نیست. کار دانیل کانمن در مورد پیشبینی آب و هوا و سهام این عدم قطعیت را نشان میدهد. در دنیای قطعیت، ما نمیشنیدیم، «خب، این غیرمنتظره بود.»
در لحظات هیجان و عدم قطعیت، متفکران خوب به سرعت احتمالات را ارزیابی میکنند، هم شانس و هم نتایج بالقوه را در نظر میگیرند. این توانایی از تأمل قبلی در مورد اولویتها و ارزشها ناشی میشود، که متفکران محتاط به طور مؤثر در مواقع نیاز به کار میگیرند. به عنوان مثال، با وجود احتمال کم آتشسوزی در مدرسه، دانشآموزان در تمرینات متعدد آتشسوزی شرکت میکنند تا برای احتمال آماده باشند.
حتی در سناریوهای غیرمحتمل، مانند آخرالزمان زامبی، بسیاری از افراد برنامههای خود را در نظر گرفتهاند. این نوع برنامهریزی یک تمرین شناختی ارزشمند است و میتواند خلاقیت را افزایش دهد.
افراد محتاط اغلب به طور مشابه فکر میکنند، اگرچه ممکن است این به عنوان «فکر کردن بیش از حد» برچسبگذاری شود. در حالی که تمرکز بیش از حد بر احتیاط میتواند مشکلساز باشد، اعتدال مهم است. تفکر محتاطانه برای اطمینان از تصمیمات خوب و متمرکز بر نتایج ضروری است. انجام اشتباهات کوچک به دلیل احتیاط محاسبه شده احمقانه نیست.
منابع
- Dwyer, C. P., Hogan, M. J., Harney, O. M., & Kavanagh, C. (2017). تسهیل مدل مفهومی دانشآموز-آموزگار از تمایلات به تفکر انتقادی از طریق مدیریت تعاملی. تحقیق و توسعه فناوری آموزشی, 65(1), 47-73.
- Kahneman, D. (2011). تفکر سریع و آهسته. پنگوئن: بریتانیا.
- Klein, Gary A. (2008). تصمیمگیری طبیعی. عوامل انسانی: مجله عوامل انسانی و جامعه ارگونومیک, 50 (3): 456– 460.
- Lave, C. A., & March, J. G. (1975). مقدمهای بر مدلها در علوم اجتماعی. نیویورک: هارپر و رو.
- Thibaut, J. W., & Kelley, H. H. (1959). روانشناسی اجتماعی گروهها. نیویورک: وایلی.
- Uehara, E. (1990). نظریه تبادل دوگانه، شبکههای اجتماعی، و حمایت اجتماعی غیررسمی. مجله آمریکایی جامعهشناسی, 96, 521-557.