مغزهای اجتماعی ما نمیتوانستند تلفن را کنار بگذارند
تاثیر تلفن بر ارتباطات اجتماعی
تلفن که در سال ۱۸۷۶ اختراع شد، با فراهم کردن امکان گفتگو بدون حضور فیزیکی، انقلابی در ارتباطات ایجاد کرد. این نوآوری که به الکساندر گراهام بل نسبت داده میشود، اولین باری بود که ارتباطات در زمان واقعی بدون تعامل رو در رو ممکن شد. اولین تماس بل با توماس ای. واتسون ساده بود: «آقای واتسون، اینجا بیایید. میخواهم شما را ببینم.»
در آن زمان، بل استاد فیزیولوژی صوت در دانشگاه بوستون بود و اختراعش به عنوان «بهبود تلگراف» ثبت شد. پیامدهای اجتماعی این اختراع احتمالاً دغدغه اصلی او نبود، اما بهطور بنیادی نحوه ارتباط مردم را تغییر داد.
چالش برای مغزهای اجتماعیمحور ما
ورود تلفن نشانههای غیرکلامی، زبان بدن و فرومونها را از ارتباطات حذف کرد که برای هزاران سال جزء جداییناپذیر تعاملات انسانی بودند. انسانها به زندگی و کار در گروهها عادت داشتهاند و به این نشانهها برای تعامل اجتماعی تکیه میکردند.
تلفن و فناوریهای بعدی باعث تغییر به سمت زندگی مستقلتر شدند، مفهومی که میتواند برای مغزهای ما که در یک بافت اجتماعی تکامل یافتهاند، چالشبرانگیز باشد. همانطور که روانشناس نیکلاس اپلی در کتابش کمی اجتماعیتر اشاره میکند، مغزهای ما بهطور طبیعی برای این تغییر آماده نیستند.
ناهمخوانی بین فناوری و مغز
عصبشناس بن راین در کتابش چرا مغزها به دوستان نیاز دارند تاکید میکند که در حالی که فناوریهایی مانند تلفنها و کامپیوترها بهطور منظم بهروزرسانی میشوند، مغزهای ما اینگونه نیستند. این باعث ایجاد عدم تطابق بین تواناییهای مغز ما و سرعت سریع پیشرفت فناوری میشود. راین مغزهای ما را به «کالسکه اسبی در اتوبان» تشبیه میکند وقتی که در دنیای مجازی حرکت میکنند.
با این وجود، هیچ فشاری از نظر تکاملی برای تطبیق مغزهای ما با فناوری وجود ندارد، همانطور که راین اشاره میکند، «افرادی که نمیتوانند آیفون را بفهمند به خاطر آن نخواهند مرد.» دنیای دیجیتال پرسرعت به تکامل خود ادامه میدهد، اما مغزهای ما عمدتاً بدون تغییر باقی میمانند.
آینده تعاملات اجتماعی
پژوهشگران فرجی و متز (۲۰۲۳) اذعان دارند که بسیاری از سوالات درباره پیچیدگیهای مغز اجتماعی باقی مانده است. با ادامه پیشرفت فناوری، مغزهای اجتماعیمحور ما ممکن است همچنان ارتباط مستقیم را ترجیح دهند، تکرار درخواست اصلی بل: «میخواهم شما را ببینم.» با این حال، فرصتهای تعامل رو در رو ممکن است در دنیای دیجیتال رو به افزایش کاهش یابد.
منابع
- اپلی، ن. (۲۰۲۶). کمی اجتماعیتر: چگونه انتخابهای کوچک شادی، سلامتی و ارتباط غیرمنتظره ایجاد میکنند. آلفرد ای. ناپف.
- فرجی، ج.، و متز، گ. آ. اس. (۲۰۲۳). به سوی بازنگری دینامیکهای مغز-اجتماعی: فرضیات کنونی و چالشهای آینده. فرانتیرز این سایکولوژی، ۱۴. doi: 10.3389/fpsyt.2023.1211442
- راین، ب. (۲۰۲۵). چرا مغزها به دوستان نیاز دارند: عصبشناسی ارتباط اجتماعی. ایوری.