تأثیر مالکیت و اجاره بر روانشناسی و خوشبختی
نکات کلیدی
- مالکین خانه به طور کلی از مسکن خود راضیتر هستند، اما این لزوماً به رضایت کلی از زندگی منجر نمیشود.
- استرس بدهیهای وام مسکن میتواند مزایای بهزیستی مرتبط با مالکیت خانه را خنثی کند.
- بیثباتی مسکن، به جای خود اجاره، به طور مداوم با سلامت روانی ضعیفتر مرتبط است.
آیا مالکین خانه خوشحالترند؟
رابطه بین مالکیت خانه و خوشبختی پیچیده است. مالکین خانه گزارش میدهند که از خانههای خود بیشتر از مستأجران راضی هستند و این رضایت به طور مداوم ادامه دارد. یک مطالعه بلندمدت در آلمان نشان داد که مالکین خانه حتی پنج سال پس از خرید خانه، سطح بالایی از رضایت مسکن را حفظ میکنند (کلارک و دیاز-سرانو، ۲۰۲۱). با این حال، این لزوماً به رضایت کلی از زندگی منجر نمیشود. مطالعه دیگری در آلمان نشان داد که در حالی که خرید خانه رضایت مسکن را افزایش میدهد، تأثیر ماندگاری بر رضایت کلی از زندگی ندارد (ویل و رنز، ۲۰۲۴).
عوامل مالی نقش مهمی در این دینامیک ایفا میکنند. همان مطالعه نشان داد که بدهی وام مسکن به اندازهای رضایت از زندگی را کاهش میدهد که مزایای مالکیت خانه را خنثی میکند. مطالعهای جداگانه با استفاده از دادههای ایالات متحده، بریتانیا و استرالیا نشان داد که شکاف خوشبختی بین مالکین و مستأجران عمدتاً به کسانی مربوط میشود که خانههای خود را به طور کامل مالک هستند. مالکین خانه با بدهی وام مسکن قابل توجه و سرمایه کمی از همان مزیت خوشبختی برخوردار نبودند (کلارک و همکاران، ۲۰۲۵).
تأثیر مالکیت بر روانشناسی شما
یک نظرسنجی از بیش از ۱۰,۰۰۰ بزرگسال در بریتانیا نشان داد که ۴۰٪ از مستأجران احساس تنهایی میکنند، در مقایسه با ۲۹٪ از مالکین خانه به طور کامل. مستأجران همچنین کمتر احتمال دارد که همسایگان خود را بشناسند (۴۳٪ در مقابل ۶۹٪) و از دوستیهای خود کمتر راضی هستند (فروم تعلق، ۲۰۲۴). با این حال، مستأجران معمولاً جوانتر، درآمد کمتری دارند و بیشتر جابهجا میشوند، که ممکن است به طور مستقل به تنهایی کمک کند، زیرا این یک نظرسنجی ساده بود.
اجاره ممکن است حتی پیامدهای بیولوژیکی داشته باشد. مطالعهای از حدود ۱,۴۰۰ بزرگسال بریتانیایی نشان داد که مستأجران بر اساس الگوهای متیلاسیون DNA، که نشانهای از پیری سلولی است، به نظر میرسند که از نظر بیولوژیکی مسنتر از مالکین خانه هستند. اندازه اثر قابل توجه بود: اجاره با تقریباً دو برابر اثر پیری بیکاری و ۵۰٪ بیشتر از سیگار کشیدن مرتبط بود (کلر و همکاران، ۲۰۲۳). با این حال، این مطالعه مشاهدهای نمیتواند علت و معلول بین اجاره و پیری تسریعشده را اثبات کند.
این الگوها ممکن است با بیثباتی مسکن توضیح داده شوند. بررسی ۲۲ مطالعه در مورد مستأجران نشان داد که جابهجاییهای مکرر یا تهدید به تخلیه با سلامت روانی بدتر در ۱۲ از ۱۴ مطالعه بررسی شده مرتبط بود. اجاره بالا با سلامت روانی ضعیفتر در شش از نه مطالعه مرتبط بود (تالماتزکی و همکاران). بنابراین، خود اجاره ممکن است کمتر مشکلساز باشد تا ناامنی که اغلب با آن همراه است.
نتیجهگیری
مالکیت خانه با چندین مزیت روانشناسی مرتبط است، از جمله رضایت بیشتر از خانه، روابط قویتر با جامعه و کاهش تنهایی. همچنین به نظر میرسد که بهزیستی کلی را افزایش میدهد وقتی که وام مسکن قابل مدیریت باشد یا خانه به طور کامل پرداخت شده باشد. مالکیت ممکن است به بخشی از هویت فرد تبدیل شود. تحقیق در مورد اشتراک خودرو نشان داد که افرادی که خودروها را به اشتراک میگذارند، احساس ارتباط کمتری با آنها دارند و کمتر مسئولیتپذیر هستند (باردی و اکارت، ۲۰۱۲). خانهها ممکن است به طور مشابه عمل کنند.
با این حال، تحقیقات نشان میدهد که بخش زیادی از احساس مثبت مرتبط با مالکیت از ثبات ناشی میشود: توانایی ماندن، ایجاد ریشه و اجتناب از نگرانی درباره افزایش اجاره در آینده. این خبر امیدوارکنندهای برای مستأجران است. با ماندن در یک مکان برای مدت طولانیتر، شناخت همسایگان و سرمایهگذاری در جامعه، مستأجران میتوانند بسیاری از مزایای روانشناسی که معمولاً با مالکیت خانه مرتبط است را به دست آورند.
در حالی که پرداخت وام مسکن ممکن است ماهانه بیشتر از اجاره هزینه داشته باشد، به عنوان یک مکانیزم پسانداز عمل میکند و در نهایت به مالکیت کامل خانه و ارائه یک دارایی ارزشمند منجر میشود. در نهایت، انتخاب بین خرید و اجاره برای نسلهای جوان پیچیده است. مهمتر از همه، کار معنادار، سلامت خوب و ارتباطات اجتماعی قوی تعیینکنندههای مهمتری برای یک زندگی رضایتبخش هستند تا تصمیم به اجاره یا خرید.