لوگوی شبکه جهانی روان‌شناسی فارسی زبانان شبکه جهانی
روان‌شناسی فارسی‌زبانان
مرگ در بیمارستان و تجربه‌ای متفاوت از وداع در خانه

چه چیزی ممکن است از دست بدهیم زمانی که مرگ را از دور نگه می‌داریم؟

پدرم در بیمارستان درگذشت. مراقبت از مرگ در خانه مرا به بازنگری وداع واداشت.

نکات کلیدی

  • برخی خانواده‌ها انتخاب می‌کنند که از بدن عزیزشان در خانه پس از مرگ مراقبت کنند.
  • مراقبت از مرگ در خانه می‌تواند شامل وظایف عملی و همچنین گذراندن زمان با متوفی باشد.
  • چگونگی خروج سریع بدن ممکن است تجربه خانواده‌ها از مرگ و وداع را شکل دهد.

مرگ همواره حضوری ثابت دارد، اما برخوردهای شخصی من با آن گذرا بوده است. به عنوان یک محقق در مرکز مرگ و جامعه در دانشگاه بث، اغلب به بررسی دیدگاه‌های مختلف درباره مرگ و مردن می‌پردازم. با این حال، تجربیات شخصی من با مرگ دور و کوتاه به نظر می‌رسند.

در دهه بیست زندگی‌ام، پس از سکته مغزی مرگبار مادربزرگم، او را در بیمارستان ملاقات کردم. دیدن چهره پیچیده و تنفس دشوار او شوک‌آور بود. وقتی ساعت ملاقات به پایان رسید، با قلبی سنگین از بخش خارج شدم و احساس آرامشی داشتم.

در طول سال‌ها، در مراسم‌های خاکسپاری شرکت کردم و دیدم که تابوت‌ها پشت پرده‌ها ناپدید می‌شوند: مادربزرگ، پدربزرگ، نانا، عمو کریس، عمه لیل، عمه راشل، عمه مری و عمو میک. این لحظات نگاهی به مرگ بودند که از زندگی روزمره من جدا بودند.

مرگ پدر

تجربه‌ام با پدرم مشابه بود. یک شب دیرهنگام، یک مشاور بیمارستان به من اطلاع داد که پدرم بیهوش است و پیشنهاد کرد که زودتر به دیدنش بروم، زیرا دیگر کاری برای او نمی‌توان کرد. در شب رانندگی کردم و با ترس از آنچه ممکن است ببینم، به بیمارستان رسیدم.

پشت پرده کشیده شده، پدرم را دیدم که برای نفس کشیدن تقلا می‌کرد و چهره‌اش کمی پیچیده بود. با وجود ترسم، می‌خواستم با او باشم، به او بگویم که دوستش دارم و امیدوارم آرامش پیدا کند. با احتیاط بازویش را لمس کردم و در نهایت دستم را به آرامی روی پوستش گذاشتم و با او صحبت کردم.

پنج روز بعد درگذشت و در مراسم خاکسپاری‌اش دیدم که تابوتش پشت پرده‌ها ناپدید شد.

مراقبت از مردگان در خانه

به تازگی یک پایان‌نامه دکتری درباره مراقبت از مرگ در خانه در بریتانیا بررسی کردم. این پایان‌نامه به تجربیات افرادی می‌پرداخت که انتخاب کرده بودند از بدن عزیزشان قبل از مراسم خاکسپاری در خانه مراقبت کنند. این افراد به «نگهبانان مردگان» تبدیل شدند و وظایف عملی مانند شستن، لباس پوشاندن و جابجایی بدن، و همچنین آماده‌سازی اتاق و مدیریت بازدیدکنندگان را بر عهده گرفتند.

این تجربه به خانواده‌ها اجازه می‌داد تا با مرگ به شکلی نزدیک‌تر روبرو شوند و انتقال از فرد زنده به متوفی را درک کنند. همچنین راهی کندتر و طبیعی‌تر برای وداع فراهم می‌کرد. یک زن توصیف کرد که هنگام تمیز کردن با مادرش صحبت می‌کرد و مشاهدات خود درباره پرندگان و آسمان را به اشتراک می‌گذاشت، همان‌طور که وقتی مادرش زنده بود، انجام می‌داد.

مراقبت از مرگ در خانه برای همه نیست و پایان‌نامه بر افرادی متمرکز بود که آن را انتخاب کرده بودند. مهم است که به کسانی که آن را چالش‌برانگیز یا پشیمان‌کننده می‌دانستند نیز توجه کنیم.

چه چیزی ممکن است از دست بدهیم وقتی مرگ را از دور نگه می‌داریم؟

با تأمل بر مرگ پدرم، بررسی کردم که چگونه زمان کوتاه من با او در بیمارستان در یک تغییر اجتماعی گسترده‌تر جا می‌گیرد. کمیسیون لنست درباره ارزش مرگ اشاره می‌کند که مرگ از محیط‌های خانوادگی و اجتماعی به سیستم‌های بهداشتی منتقل شده است، جایی که اغلب به عنوان یک رویداد پزشکی تلقی می‌شود. در انگلستان در سال ۲۰۲۳، ۴۲.۸٪ از مردم در بیمارستان‌ها درگذشتند، با ۲۸.۴٪ در خانه و ۲۱٪ در خانه‌های سالمندان.

پس از مرگ، بدن معمولاً به سردخانه یا خانه تشییع جنازه منتقل می‌شود، جایی که متخصصان مراقبت از آن را به عهده می‌گیرند. این جدایی از بدن ممکن است بر نزدیک‌ترین افراد به متوفی تأثیر بگذارد. من تعجب کردم که چگونه وداع من ممکن بود متفاوت باشد اگر می‌توانستم زمان بیشتری با پدرم بگذرانم، همان‌طور که در پایان‌نامه توصیف شده بود. آیا این به من کمک می‌کرد تا از شوک اولیه فراتر بروم و به شکلی معنادارتر با مرگ ارتباط برقرار کنم؟

منبع خبر 16 Nov 2026 · 07:03 pm
#مرگ#خانواده#وداع#انگلستان#پژوهش