نقش میانجیگری آلکسیتیمیا و تعدیلگری ورزش فیزیکی در ارتباط بین سوءاستفاده هیجانی دوران کودکی و افکار خودکشی در دانشجویان
چکیده
هدف:
سوءاستفاده هیجانی دوران کودکی یک پیشبینیکننده مهم اما اغلب نادیده گرفته شده برای افکار خودکشی در میان جوانان است. این مطالعه طولی بررسی کرد که چگونه آلکسیتیمیا رابطه بین سوءاستفاده هیجانی دوران کودکی و افکار خودکشی را در میان دانشجویان دانشگاهی میانجیگری میکند و آیا ورزش فیزیکی مسیرهای مستقیم و غیرمستقیم را در این ارتباط تعدیل میکند.
روش:
ما یک مطالعه طولی دو موجی (فاصله ۱۲ ماهه) با استفاده از نمونهگیری راحت از دانشجویان دانشگاهی چینی از چندین دانشگاه در استانهای یوننان و گوئیژو انجام دادیم. در T1 (آوریل-ژوئن ۲۰۲۴)، ۱۰۰۶ گزارش خوداظهاری آنلاین معتبر جمعآوری شد؛ در T2 (آوریل-ژوئن ۲۰۲۵)، ۹۲۶ شرکتکننده با موفقیت مطابقت داده شدند (میانگین سن = ۲۰.۷۸، انحراف معیار = ۲.۵۸). اندازهگیریها شامل سوءاستفاده هیجانی دوران کودکی (CTQ–Emotional Abuse)، آلکسیتیمیا (TAS-20)، افکار خودکشی (PANSI) و فراوانی هفتگی ورزش فیزیکی (یک آیتم) بود. تحلیلها با استفاده از SPSS PROCESS (مدل ۴ و ۱۵) با ۵۰۰۰ نمونه بوتاسترپ، با کنترل جنسیت و محل تولد انجام شد.
نتایج:
نتایج نشان داد که آلکسیتیمیا در T2 رابطه بین سوءاستفاده هیجانی دوران کودکی در T1 و افکار خودکشی در T2 را میانجیگری میکند. علاوه بر این، ورزش فیزیکی در T2 به طور قابل توجهی رابطه مستقیم بین سوءاستفاده هیجانی دوران کودکی در T1 و افکار خودکشی در T2 را تعدیل کرد. با این حال، اثر تعدیلگری ورزش فیزیکی بر مسیر غیرمستقیم از طریق آلکسیتیمیا در T2 معنادار نبود.
نتیجهگیری:
یافتهها آلکسیتیمیا را به عنوان یک مکانیزم روانشناختی کلیدی که سوءاستفاده هیجانی در دوران کودکی را به افکار خودکشی در دوران بزرگسالی پیوند میدهد، برجسته میکند، در حالی که ورزش فیزیکی به عنوان یک عامل محافظتی در سطح مستقیم عمل میکند. مداخلات هدفمند که آگاهی هیجانی را افزایش میدهند و فعالیت فیزیکی منظم را ترویج میکنند ممکن است به کاهش خطر خودکشی در میان دانشجویان دانشگاهی با سابقه سوءاستفاده هیجانی کمک کنند.
این یک مقاله تخصصی است. برای مطالعه کامل، وارد حساب دارای دسترسی تخصصی شوید.