چگونه واکنشهای تروما در مکالمات روزمره ظاهر میشوند
یک سوال ساده میتواند واکنش تروما را تحریک کند
تعاملات اجتماعی بیضرر گاهی میتوانند واکنشهای تروما را در افراد تحریک کنند و آنها را به اسکریپتهای روایی قدیمی برگردانند. این واکنشهای تغییر یافته توسط تروما ممکن است روایتهای سالمتر را تحتالشعاع قرار دهند. با کند کردن روند، ایجاد امنیت و احترام به اختیار فرد، بازماندگان میتوانند صدای خود را بازیابند.
روایتهای شخصی ما که با حکمت، دروننگری و استدلال شکل گرفتهاند، میتوانند به سرعت توسط موقعیتهای استرسزا که به تروماهای گذشته مرتبط هستند، تغییر کنند. اثرات باقیمانده تروما میتواند بر نحوه پاسخ بازمانده در برخوردهای ظاهراً بیخطر مانند یک ویزیت روتین دکتر یا مکالمه با یک دوست تأثیر بگذارد. یک سوال بیضرر ممکن است اسکریپت پاسخ قدیمی را تحریک کند و فرد را به گونهای احساس کند که گویی در حال بازگشت به یک روایت گذشته است. این میتواند زمان را به هم بریزد و بازمانده را به دورهای بلافاصله پس از وقوع تروما بازگرداند.
پاسخهای قدیمی، تجربههای جدید
به گفته آنزالدوآ (۱۹۹۹)، زبان فعلی یک بازمانده میتواند تحت تأثیر قرار گیرد وقتی که خاطرات تروما به ارتباطات نفوذ میکنند و مرزها را تار میکنند. یک تجربه تروما از گذشته، حتی اگر مدتها پیش رخ داده باشد، ممکن است بهطور غیرمنتظرهای دوباره ظاهر شود، جدا از علائم رایج PTSD. ربکا پرکینز کرافورد (۲۰۲۳) اشاره میکند که درک محدودی از چگونگی غلبه تروماهای گذشته بر تواناییهای ارتباطی فعلی وجود دارد. لوژتن-ساندویک (۲۰۰۷) واکنشهای تغییر یافته توسط تروما را به عنوان آنهایی توصیف میکند که در آنها مکانیزمهای حافظه و پردازش که به ما کمک میکنند تجربهها را بازنگری کنیم، ممکن است تحتالشعاع روایتهای قدیمیتر و تحریک شده قرار گیرند.
برای مثال، یک زن جوان در مطب دکتر با والدینش ممکن است به سوالی درباره مسائل روانی گذشته با ترس و تنش واکنش نشان دهد. این واکنش ممکن است از یک واقعه تروما در کالج ناشی شود، جایی که او به جای همدلی و حمایت با روشهای سرد و قضاوت روبرو شد. تحقیقات نشان میدهد که وقتی افشاگریهای اولیه بازماندگان با احترام و باور مواجه میشود، این امر باعث بهبود دروننگری، تأمل و بهبودی میشود و به روایتهای سالمتر منجر میشود (اولمن، ۱۹۹۶).
چه اتفاقی میافتد
استانوویچ و وست (۲۰۰۰)، و همچنین دانیل کانمن، فرآیندهای عصبی پشت واکنشهای ارتباطی تغییر یافته در بازماندگان را توضیح میدهند. این امر در دو مسیر پردازش عصبی رخ میدهد. سیستم ۱ شامل پاسخهای انعکاسی، خودکار و ناخودآگاه است که میتواند روایتهای فعلی را زمانی که خاطرات تروما تحریک میشوند، بیثبات کند. لوینسون (۱۹۹۵) هوش تعاملی را به عنوان توانایی تصمیمگیری سریع در مکالمات بدون تفکر آگاهانه توصیف میکند. در سیستم ۱، تفکر ناشی از تروما ممکن است به اسکریپتهای پاسخ مبتنی بر دفاع منجر شود.
سیستم ۲ شامل تفکر دقیقتر و تحلیلیتر است که به بازماندگان اجازه میدهد تجربیات خود را با روایتهای سالمتر بیان کرده و درک کنند.
چه باید دانست
هنگام تحریک، یک بازمانده ممکن است احساس حمله کند و با واکنشهای بقا قدیمی پاسخ دهد. این پاسخها که ممکن است تحریفشده یا خودسرزنشکننده به نظر برسند، غیرارادی هستند و حقیقت اخلاقی یا بینش را منعکس نمیکنند. این تقصیر بازمانده نیست.
تشخیص ارتباط تحریکشده
نشانههای ارتباط تحریکشده شامل زبان بیش از حد عذرخواهانه، تلاش برای آرامکردن، واکنشهای نامتناسب، زبان مبهم یا بیش از حد خود را متهم کردن، یا کنارهگیری است. ممکن است کاهش پرسش، عدم تأمل و دشواری در بهروزرسانی ارتباط حتی در شرایط امن وجود داشته باشد.
چه باید کرد
برای کمک، لحظه را کند کرده و ایمنی ایجاد کنید تا بازمانده بتواند با دقت پاسخ دهد. از زبان اطمینانبخش استفاده کنید مانند: «من اینجا هستم. شما اکنون با هر کلمهای که میخواهید استفاده کنید یا نکنید، در امان هستید.» مهم است که احساسات گناه یا شرم را نادیده نگیرید، زیرا بازمانده باید خود این احساسات را درک کند. مسیر به سوی خودفهمی و بینش متعلق به بازمانده است و به او در سفر بهبودش قدرت میدهد.