فرزند مضطرب شما مشکل نیست؛ اطمینانبخشی شماست
نکات کلیدی
- هر اطمینانبخشی کودک شما را به تفکر بیش از حد بیشتر تشویق میکند، مشابه "تکرارها" در یک باشگاه تفکر بیش از حد.
- هدف این نیست که به کودکان بیاموزیم "چه میشود اگر"ها را حذف کنند.
- شناسایی الگو میتواند به کاهش تفکر بیش از حد کمک کند.
بسیاری از والدین معتقدند که با پاسخ دادن کامل به هر سوالی که کودکشان مطرح میکند، به اضطراب رسیدگی میکنند. اما هر اطمینانبخشی به عنوان یک "تکرار کوچک" در باشگاه تفکر بیش از حد عمل میکند. مغز کودک یاد میگیرد که عدم قطعیت خطرناک است و کسی دیگر آن را برایشان حل خواهد کرد.
به جاش هشت ساله فکر کنید که شب هنگام خواب از مادرش میپرسد: "اگر امشب آتشسوزی شود چه؟" مادرش، کلویی، او را با توضیح در مورد دتکتورهای دود، برنامه فرار و احتمال بالای ایمنی اطمینان میدهد. جاش برای حدود ده دقیقه احساس آرامش میکند تا زمانی که فکر "چه میشود اگر" دیگری او را فرا میگیرد. به طور مشابه، پایپر سیزده ساله نگران است که اگر کسی از او ناراحت باشد وقتی پدرش بعد از چهل دقیقه به پیامک او پاسخ نمیدهد. پدرش او را اطمینان میدهد که "چیزی برای نگرانی نیست"، اما تاخیر بعدی در پاسخگویی باعث استرس بیشتری میشود.
۳ نکته حیاتی برای والدین
در حالی که ممکن است به نظر متناقض باشد، وقتی فرزند شما به دنبال اطمینانبخشی است، پاسخ شما اغلب یک راهحل کوتاهمدت با پیامدهای بلندمدت فراهم میکند. این لحظه را آرام میکند اما عادت عصبی جستجوی اطمینانبخشی خارجی به جای داخلی را تقویت میکند.
نکته بعدی این است که کودکان به نگرانیهای کمتر نیاز ندارند؛ آنها به رابطهای متفاوت با نگرانیهایشان نیاز دارند. هدف این نیست که به آنها بیاموزیم "چه میشود اگر"ها را حذف کنند، بلکه به آنها کمک کنیم تا این افکار را تحمل کنند و دریابند که نیازی به شما به عنوان پاسخدهنده اول هر بار که با عدم قطعیت روبرو میشوند، ندارند. این بدان معناست که آنها میتوانند یاد بگیرند که افکارشان را بدون تلاش برای خنثی کردن آنها بپذیرند.
در نهایت، تفکر بیش از حد اغلب یک الگوی خانوادگی است، نه فقط یک ویژگی کودک. تفکر بیش از حد اضطرابی میتواند سبک مقابلهای والدین را منعکس کند، و این نشان میدهد که مداخلات ممکن است زمانی مؤثرتر باشند که بر پاسخهای والدین متمرکز شوند نه فقط بر تفکر بیش از حد کودک.
چگونه به طور سالم به کودک متفکر بیش از حد خود کمک کنیم
در حالی که بسیاری درباره افکار سریع کودکان نوشته شده است، ابزارهای عملی کمتر رایج هستند. یکی از ابزارهای مؤثر "نامگذاری برای رام کردن" است. این تکنیک کودک شما را تشویق میکند تا خود نگرانی را نامگذاری کند (مثلاً "این مغز نگرانی من است که دوباره کار 'چه میشود اگر' خود را انجام میدهد"). همانطور که در کتاب من، آزادسازی فرزندتان از تفکر بیش از حد، توضیح داده شده است، نامگذاری الگو به جای تلاش برای حل آن میتواند به کاهش قدرت تفکر بیش از حد کمک کند. این تغییر کوچک به کودکان اجازه میدهد تا حلقه را قطع کنند بدون اینکه احساس کنند به تنهایی با ترسهایشان روبرو هستند.