ابرساخت: چگونه مغز آینده را تصور میکند
حافظه و تخیل: دو روی یک سکه
هیپوکامپ در مغز مسئول بازسازی خاطرات گذشته و تصور سناریوهای آینده است. این فرایند شامل گرفتن قطعات موجود اطلاعات و ترکیب مجدد آنهاست. بنابراین، حافظه و تخیل مخالف یکدیگر نیستند بلکه همان عملکرد شناختی در جهتهای زمانی مختلف هستند.
بازسازی به عنوان عنصر اصلی هوش
یکی از جنبههای کلیدی هوش، توانایی بازسازی واقعیت از اجزای آن است. چه در یادآوری گذشته و چه در تجسم آینده، این فرایند شامل ترکیب مجدد قطعات اطلاعات است. این مفهوم توسط دمیز هسابیس که از علاقهاش به علوم اعصاب و هوش مصنوعی الهام گرفته بود، نشان داده شد. او دریافت که حافظه ممکن است بیشتر درباره بازسازی باشد تا پخش یک توالی ویدئویی از رویدادها. این بینش نشان داد که تخیل، مانند حافظه، از تجربیات واقعی ساخته شده است.
حتی ایدههای خیالیترین هم در واقعیت ریشه دارند، زیرا با بازآرایی عناصر شناخته شده ایجاد میشوند. این مرز بین تخیل و توهم تضمین میکند که ساختارهای ذهنی ما به تجربیات واقعی متصل باقی میمانند.
ابرساخت: تصور آینده
هنگام بازسازی گذشته، دقت را با آنچه واقعاً اتفاق افتاده است میسنجیم. اما هنگام تصور آینده، هیچ واقعیت موجودی برای مقایسه وجود ندارد. این فرایند که من آن را "ابرساخت" مینامم، شامل استفاده از قطعات شناخته شده برای ایجاد یک دیدگاه از آینده است. برخلاف پیشبینی که درباره حدس زدن نتایج آینده است، ابرساخت درباره ساختن فعال یک مدل ذهنی از آنچه میتواند باشد، است.
تصور معمولاً به اشتباه به عنوان تجلی واقعیت درک میشود، اما در واقع دنیای درونی فرد را تغییر میدهد. با تصور سناریوهای آینده، مردم میتوانند انتخابها و اقدامات خود را تحت تأثیر قرار دهند و در نهایت مسیر خود را شکل دهند.
تا کردن زمان: یادگیری از گذشته و ساختن آینده
بازسازی دقیق رویدادهای گذشته به ما امکان یادگیری مؤثر میدهد، در حالی که ابرساخت منظم به ما کمک میکند تا آیندههای ممکن را نقشهبرداری کنیم. انضباط در ابرساخت در صداقت و واقعگرایی قطعات استفاده شده نهفته است، نه در دقت نتیجه، زیرا آینده هنوز حقیقتی ندارد.
این فرایند دوگانه نگاه به گذشته و آینده—بازسازی و ابرساخت—به ما امکان میدهد تا از دانش موجود امکانات جدیدی بسازیم. دمیز هسابیس این را با استفاده از درک خود از شطرنج، طراحی بازی و یادگیری ماشین برای حل مسائل پیچیده در زیستشناسی نشان میدهد.
در نهایت، هدف ذهن فقط ذخیره اطلاعات نیست، بلکه ترکیب خلاقانه آن و ساختن واقعیتهای جدید از قطعات تجربیات گذشته است.