چگونه نوجوانان میتوانند به ناامنی خود بهطور مؤثر پاسخ دهند
درک ناامنی نوجوانان
ناامنی یکی از ویژگیهای بارز دوران نوجوانی است، دورهای که با تغییرات و چالشهای زیادی همراه است. نوجوانان اغلب درباره بزرگ شدن، از دست دادن دوران کودکی و نزدیک شدن به بزرگسالی احساس اضطراب میکنند. به عنوان مثال، دانشآموزان مدرسه راهنمایی ممکن است از همسالان بزرگتر خود احساس ترس کنند، در حالی که دانشآموزان سال اول و دوم دبیرستان با احساسات نابالغی دست و پنجه نرم میکنند. دانشآموزان سال سوم و چهارم با فشارهای مربوط به درخواستهای دانشگاه و پایان قریبالوقوع دبیرستان مواجه میشوند. ورزشکاران نوجوان به ویژه نگران آزمونها، زمان بازی و آینده حرفه ورزشی خود هستند.
با ورود به دانشگاه، بسیاری از جوانان وارد محیط جدیدی میشوند که در آن از حمایت خانواده و دوستان برخوردار نیستند و با واقعیتی روبرو میشوند که ۹۴٪ از ورزشکاران دبیرستانی در دانشگاه به حرفه ورزشی خود ادامه نمیدهند. زندگی پس از دانشگاه نیز چالشهای خاص خود را دارد که به اضطراب و ناامنی که بهطور طبیعی با رشد انسانی همراه است، میافزاید.
پاسخ رایج نوجوانان به ناامنی
بسیاری از نوجوانان سعی میکنند با جلب توجه و تأیید همسالان خود به ناامنی پاسخ دهند. این رفتار که توسط جان والدرون، رئیس گلدمن ساکس، به عنوان «پدیده طاووس» توصیف شده است، ناشی از ناامنی است. نوجوانان اغلب به اجتناب تجربی روی میآورند، کارهایی انجام میدهند تا از احساسات ناخوشایند فرار کنند. این شامل رفتارهایی مانند ویپینگ، نوشیدن یا استعمال ماریجوانا برای جا افتادن، قلدری برای کسب تأیید یا شرکت در فعالیتهای انجمنها برای احساس تعلق است. این اقدامات تسکین موقتی فراهم میکنند اما میتوانند به مسیرهای خودتخریبی منجر شوند.
چگونه افراد موفق پاسخ دادند
در مقابل، افراد موفق اغلب مسیر خود را دنبال میکنند و بر آنچه برایشان معنا دارد تمرکز میکنند نه بر جلب تأیید همسالان. نمونههایی از این افراد شامل جان والدرون، تام مودلی و جان بل هستند که به دنبال علاقههای منحصر به فرد خود رفتند بدون اینکه فردیت خود را به خطر بیندازند. آنها به جا افتادن در جمع توجهی نداشتند بلکه به اهداف شخصی خود متعهد بودند.
نتیجهگیری اخلاقی
رالف والدو امرسون توصیه کرد: «به جایی نروید که ممکن است راهی باشد، به جایی بروید که هیچ راهی نیست و ردی بر جا بگذارید.» جوانان باید مسیر زندگی خود را ایجاد کنند، اهدافی تعیین کرده و اقداماتی برای دستیابی به آرزوهای خود انجام دهند. به جای پیروی از گله مانند گوسفند، باید تلاش کنند تا به «بزرگترینهای همه زمانها» تبدیل شوند و مسیر خود را به سمت بالا بکشند. این رویکرد فردیت و رشد شخصی را تشویق میکند، چه در ورزش و چه در سایر پیگیریها.