چگونه معنویت میتواند از اعتیاد و بازگشت آن جلوگیری کند؟
مقدمه
بیش از ۵۰ سال است که من اعتیاد را از آزمایشگاه تا مراقبت از بیماران بررسی کردهام. در این مدت، بینشهای مهمی درباره اعتیاد، ترک، اشتیاق، درمان و بازگشت به دست آمده است. اکنون میدانیم که دوپامین، پاداش، استرس و تغییرات خاصی در مغز ترک کردن را بسیار دشوار میکنند.
چالش اصلی اعتیاد درک این است که چرا برخی افراد میتوانند مصرف مواد را متوقف کنند در حالی که دیگران بارها و بارها بازگشت میکنند و گاهی اوقات به صورت مرگبار. انجمن الکلیهای ناشناس (A.A.) پاسخ اولیهای ارائه داد و تأکید کرد که ترک نوشیدن تنها آغاز راه است.
این انجمن که در سال ۱۹۳۵ توسط بیل ویلسون و دکتر باب اسمیت تأسیس شد، بر اعتیاد و بهبود از دیدگاه بیمار تمرکز کرد، مدتها قبل از اینکه علوم اعصاب بتواند دوپامین را در مغز مطالعه کند. مفهوم «معنویت» در A.A. ممکن است شامل تغییرات قابل اندازهگیری در تفکر، رفتار، ارتباطات اجتماعی و عملکرد مغز باشد. در حالی که A.A. با مشاهده بالینی و تجربه زندگی آغاز شد، علوم اعصاب مدرن در حال کمک به توضیح این است که چرا بهبود کار میکند.
مطالعه جدید
یک متاآنالیز در سال ۲۰۲۶ توسط هاوارد کوه و همکاران در JAMA Psychiatry انجام شد که ۵۵ مطالعه طولی شامل ۵۴۰,۷۱۲ نفر را بررسی کرد. این مطالعه نشان داد که مشارکت مذهبی یا معنوی با ۱۳٪ کاهش خطر مصرف مضر الکل یا مواد همراه است و حضور در خدمات مذهبی بیش از یک بار در هفته با ۱۸٪ کاهش خطر همراه بود.
در حالی که ارتباط به معنای علیت نیست، این یافتهها قابل توجه هستند. افرادی که در جوامع مذهبی شرکت میکنند ممکن است خانوادههای حمایتیتری داشته باشند، دوستان متفاوتی داشته باشند، نظارت بیشتری داشته باشند و انتظارات اجتماعی که مصرف مواد را منع میکند، بر این نتایج تأثیر بگذارد.
معنوی، نه مذهبی
مطالعه دیگری توسط پل مککلور و لیندسی ویلکینسون ۱,۷۱۱ بزرگسال را در مطالعه توسعه میانسالی در ایالات متحده بررسی کرد. این مطالعه نشان داد که افرادی که در گروههای بهبود مصرف مواد شرکت میکنند، ۲-۳ برابر بیشتر احتمال دارد که خود را معنوی اما نه مذهبی معرفی کنند و مشارکت بیشتر با این هویت مرتبط است.
آیا معنویت میتواند کمک کند؟
در حالی که هیچ مدرکی وجود ندارد که دعا نورونهای دوپامین را بازسازی کند یا تغییرات ناشی از اعتیاد را معکوس کند، جوامع بهبودی ساختار، پاسخگویی و حمایت ارائه میدهند. جلسات ساختار ارائه میدهند، حامیان پاسخگویی ارائه میدهند و کمک به دیگران هوشیاری فرد را تثبیت میکند. دوستیها شکل میگیرند و افراد فعالیتهای مثبتی را که در طول اعتیاد رها شدهاند، از سر میگیرند.
A.A. جلوتر از علم بود
A.A. از سال ۱۹۳۵ به افراد کمک میکند تا از طریق شهادت شخصی بهبود یابند نه از طریق تحقیقات بالینی دقیق. یک بررسی کوکرین در سال ۲۰۲۰ از ۲۷ مطالعه نشان داد که A.A. و تسهیل دوازده مرحلهای اغلب نتایج بهتری در حفظ هوشیاری مستمر در اختلال مصرف الکل نسبت به سایر درمانهای موجود ایجاد میکنند.
قبل و بعد از اعتیاد
تحقیقات اکنون سؤالات مهمی را مطرح میکنند: آیا مشارکت مذهبی یا معنوی خطر مصرف مضر مواد را کاهش میدهد؟ متاآنالیز ۲۰۲۶ نشان میدهد که ممکن است.
آیا A.A. میتواند بهبود را پس از توسعه اختلال مصرف الکل بهبود بخشد؟ آزمایشهای تصادفی و بررسیهای سیستماتیک از این نتیجهگیری حمایت میکنند.
کلینیکها چه باید بکنند؟
کلینیکها باید بپرسند که آیا دین یا معنویت برای بیمار مهم است و آیا در زمانهای دشوار کمک کرده است؟ آیا بیمار میخواهد معنویت در درمان او گنجانده شود؟
معنویت جایگزینی برای دارو نیست و حامی جایگزینی برای پزشک نیست. بیماران با اختلال مصرف مواد افیونی به داروهایی مانند بوپرنورفین یا متادون نیاز دارند. ترک شدید الکل به سمزدایی پزشکی و نالتروکسان نیاز دارد. افسردگی، روانپریشی و تروما به ارزیابی و درمان مناسب نیاز دارند.