چرا شبکههای اجتماعی سفر را برای دیگران خراب کردهاند
نکات کلیدی
- گردشگری ویروسی به همسانی گستردهای منجر شده است.
- انتخابهای سفر اغلب بازتابی از محیطهای اجتماعی ما، از جمله گروههای همسالان و آیینهای فرهنگی است.
- برخی افراد خود را به عنوان "مسافر" به جای "گردشگر" معرفی میکنند و به دنبال ارتباطات اصیل با مکانهای جدید هستند.
- این مسافران اغلب تجربیات ناخوشایند یا غیرمنتظره را دنبال میکنند تا غنای روانی کسب کنند.
باور فزایندهای وجود دارد که پلتفرمهایی مانند اینستاگرام و تیکتاک به سفر آسیب میزنند. گردشگری ویروسی منجر به هجوم گستردهای از مسافران به تعداد محدودی از مقاصد شده است. یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۹ نشان داد که ۸۶ درصد از افراد مقاصد سفر خود را بر اساس محتوای شبکههای اجتماعی که توسط دوستان، خانواده یا همسالان به اشتراک گذاشته شده، انتخاب کردهاند. این روند همسانی جمعی باعث شد مجله TIME اعلام کند که «ما همه به اینفلوئنسرهای سفر تبدیل شدهایم. این سیاره را خراب میکند.»
پدیدهی اینفلوئنسرها که عکسهای مشابهی میگیرند به قدری رایج شده که صنعتی از طنز ایجاد کرده است. یکی از نمونههای قابل توجه "@Influencersinthewild" است که ویدئوها و تصاویری از اینفلوئنسرها را نشان میدهد که سعی دارند به روشهای ناخوشایند سلفی بگیرند. گاهی اوقات، والدین میانسالی ژستهای شبکههای اجتماعی فرزندشان را تقلید میکنند تا به مضحک بودن این کار اشاره کنند.
این روندها ریشههای عمیق روانشناختی اجتماعی دارند. پیش از آنکه حتی پروازی را رزرو کنیم، انتخابهای سفر ما به عنوان نشانههایی از وضعیت، ارزشها و هویتهایی که میخواهیم به نمایش بگذاریم عمل میکنند. مقاصد سفر اغلب تحت تأثیر روندها و ترجیحات گروههای همسالان ما هستند، چه برای تقلید از دوستان و چه از یک سلبریتی محبوب در شبکههای اجتماعی. پژوهش کلایفورد لوئیس و همکاران نشان داد که مقاصد میتوانند به عنوان "برندهای نمادین" عمل کنند که نیازهای ابراز خود و پرستیژ را برآورده میکنند.
یکی از مصاحبهشوندگان جوان استرالیایی اظهار داشت، «شما افراد زیادی در سن ما پیدا نمیکنید که به اروپا نرفته باشند یا برنامهای برای رفتن نداشته باشند. اگر بگویند نمیخواهند، شما میپرسید، چرا؟» دیگری اشاره کرد که سفر یک دستاوردی است که میتوان آن را در شبکههای اجتماعی به اشتراک گذاشت تا همه ببینند.
در موارد دیگر، افراد مقاصدی را انتخاب میکنند تا با هویتهای قومی، فرهنگی یا مذهبی خود ارتباط برقرار کنند. این ممکن است شامل بازدید از سرزمین اجدادی یا زیارت به یک مکان مذهبی مهم باشد.
سفر اغلب یک آیین گذار است که انتقال بین مراحل زندگی را نشان میدهد. فارغالتحصیلان ممکن است برای نشان دادن تغییر از زندگی دانشجویی به بزرگسالی و شغل، به کولهپشتیگردی در آسیا، گردش در شهرهای اروپایی یا رانندگی در سراسر آمریکا بپردازند. برخی از جوانان آمیش در "راماسپرینگا" شرکت میکنند، جایی که جامعه خود را ترک میکنند تا دنیای سکولار را تجربه کنند و سپس تصمیم بگیرند که آیا بازگردند یا نه.
حتی یک تعطیلات سالانهی معمولی میتواند یک رویداد هویتی باشد. وقتی پیام "خارج از دفتر" خود را تنظیم میکنیم و حیوانات خانگیمان را به دوستان میسپاریم، این فقط فرار از روال نیست بلکه فرصتی برای کشف جنبههای مختلف خودمان است. بازدید از موزهها یا امتحان غذاهای جدید میتواند ما را به تصور خود به عنوان فردی فرهنگیتر یا ماجراجوتر تشویق کند.
بسیاری از افراد در تلاشند تا هویت خاصی را هنگام سفر به نمایش بگذارند. ممکن است بخواهند از دیده شدن به عنوان گردشگر، که اغلب به عنوان مزاحم با چوب سلفی شناخته میشوند، اجتناب کنند. در مکانهایی مانند بارسلونا و مایورکا، محلیها با شلیک تفنگهای آب به گردشگران به گردشگری بیش از حد اعتراض کردهاند.
در عوض، بسیاری ترجیح میدهند به عنوان مسافر دیده شوند و به دنبال تجربیات اصیل و ترکیب با فرهنگهای محلی باشند. لارا ویکس وبلاگها و نوشتههای افرادی که خود را به عنوان مسافر معرفی میکنند، تحلیل کرد و دریافت که سفر اغلب به عنوان راهی برتر برای تعامل بینفرهنگی دیده میشود و از مشکلات مربوط به گردشگری جمعی اجتناب میکند. یکی از وبلاگنویسان گفت: «من گردشگر نیستم، من مسافرم، و تفاوت این است: یکی برای مکیدن انرژی، دیگری برای اشتراک و یادگیری با فرهنگها و تجربیات است.»
این دیدگاه نشان میدهد که چرا افراد هویت مسافر را ترجیح میدهند—این هویت به عنوان وضعیت بالاتر و معنادارتر دیده میشود، که آنها را از جمعیت متمایز میکند و با افراد همفکر ارتباط میدهد.
افرادی که هویت "مسافر" را میپذیرند اغلب به دنبال تجربیات منحصر به فردی هستند که غنای روانی را تقویت میکند، یک بعد اساسی از زندگی رضایتبخش. این تجربیات که میتوانند چالشبرانگیز یا ناخوشایند باشند، دیدگاههای جدیدی ارائه میدهند. این پیگیری ممکن است تفاوت بین گردشگران و مسافران را توضیح دهد. همانطور که یکی از وبلاگنویسان سفر گفت، «مسافر خسته به رختخواب میرود، در حالی که گردشگر هر راحتی را بهطور کامل برنامهریزی کرده است.» دیگری نوشت: «من میخواهم همه چیز را ببینم. و امیدوارم زنده بمانم.»
این تأملات نشان میدهند که سفر از نظر روانی اهمیت زیادی دارد. میتواند مفهوم خود را گسترش دهد، گذارهای زندگی را نشان دهد، ما را به تاریخهایمان متصل کند یا وضعیت ما را نشان دهد. قبل از تعطیلات بعدی خود، در نظر بگیرید که میخواهید گردشگر باشید یا مسافر.