چگونه خودشیفتگی بیمارگونه بهترین روابط را تضعیف میکند
زندگی با یک خودشیفته بیمارگونه
زندگی با یک خودشیفته بیمارگونه چالشبرانگیز است و پژوهشهای اخیر روشن میکند چرا اینگونه است. اعتماد در هر رابطه نزدیک بنیادی است، اما افرادی که دارای خودشیفتگی آسیبپذیر هستند به طور مداوم به دنبال اطمینانخاطر هستند که میتواند ایمان به شریک زندگی را تضعیف کند. این فقدان ایمان اغلب از بُعد رقابتجویی خودشیفتگی ناشی میشود که میتواند بهویژه مخرب باشد.
به عنوان مثال، به بتی و فرانسیس فکر کنید که به صورت آنلاین آشنا شدهاند و یک سال است که با هم در ارتباط هستند. بتی متوجه طبیعت رقابتی فرانسیس میشود که هر موقعیتی را به یک مسابقه تبدیل میکند. با وجود این نگرانیها، بتی میماند زیرا به نظر میرسد فرانسیس به حمایت او وابسته است. با این حال، نشانههای مداوم رقابتجویی باعث میشود او به آینده رابطه شک کند.
مسیر نابودی با یک خودشیفته بیمارگونه
مطالعهای توسط گیون روژیه و همکاران از دانشگاه بینالمللی سنت کامیلس نشان میدهد که اعتماد جنبهای حیاتی از یک رابطه است. اعتماد شامل داشتن ایمان است که یک شریک حمایتی و مراقب خواهد ماند. برای افراد خودشیفته، بهویژه آنهایی که دارای خودشیفتگی آسیبپذیر هستند، این عدم قطعیت میتواند ناآرامکننده باشد. خودشیفتگان آسیبپذیر از طرد و ناامیدی میترسند که میتواند روابطشان را تضعیف کند.
روژیه و همکاران پیشنهاد میکنند که افراد خودشیفته به روابط از طریق تحسین و رقابتجویی نزدیک میشوند. آنها از اینکه توسط شریکشان مغلوب شوند میترسند، که این امر به ارزش خودشان آسیب میزند. این رقابتجویی میتواند به فروپاشی اعتماد و ایمان منجر شود.
آزمون رقابتجویی به عنوان نابودکننده رابطه
پژوهشگران این مکانیزمها را با توسعه مدلی که خودشیفتگی آسیبپذیر را به احساسات رقابتجویی مرتبط میکند، که به نوبه خود به از دست دادن ایمان به شرکای رمانتیک منجر میشود، آزمایش کردند. این مطالعه شامل بیش از ۴۰۰۰ بزرگسال ایتالیایی با میانگین سنی ۳۲ سال بود که پرسشنامههای شخصیتی را تکمیل کردند. ایمان با جملاتی مانند "حتی اگر ندانم شریکم چگونه واکنش نشان خواهد داد، احساس راحتی میکنم که هر چیزی درباره خودم را به او بگویم" ارزیابی شد. خودشیفتگی آسیبپذیر و رقابتجویی با استفاده از مقیاسهای معتبر اندازهگیری شد.
یافتهها نشان داد که خودشیفتگی بزرگمنشانه، اما نه خودشیفتگی آسیبپذیر، پیشبینیکننده فقدان ایمان به شرکا است. خودشیفتگان بزرگمنشانه به برتری خود اطمینان دارند که میتواند وفاداری شریکشان را حفظ کند. در مقابل، خودشیفتگان آسیبپذیر این اطمینان را ندارند که منجر به افزایش رقابتجویی و بیاعتمادی میشود، همانطور که در رابطه بتی و فرانسیس دیده میشود.
متوقف کردن اثرات پیشرونده رقابتجویی بر ایمان
برای کسانی که در روابطی مانند بتی هستند، درک نقش رقابتجویی خودشیفتگی میتواند روشنگر باشد. خودشیفتگان آسیبپذیر ممکن است به طور عمدی خصمانه نباشند اما در کنترل تمایلات تهاجمی خود مشکل دارند. در حالی که خودشیفتگان بزرگمنشانه ممکن است تحسین بیش از حد از خود داشته باشند، خودشیفتگان آسیبپذیر ممکن است از اعتماد به نفس بیشتری بهرهمند شوند.
پرداختن به بُعد ایمان حیاتی است. خودشیفتگان آسیبپذیر اغلب درباره آینده، از جمله وفاداری شریکشان، احساس عدم اطمینان میکنند. این ناامنی میتواند به تلاشهای مداوم برای اثبات برتری منجر شود.
در نتیجه، زندگی با یک خودشیفته بیمارگونه چالشبرانگیز است. اما درک اینکه چگونه رقابتجویی بر ایمان تأثیر میگذارد میتواند به کاهش تأثیر آن بر روابط کمک کند.