چگونه دوستیها در دهههای ۲۰، ۳۰، ۴۰ و بعد از آن تغییر میکنند و چگونه سازگار شویم
نکات کلیدی
- دوستیها با افزایش سن و گذر از مراحل مختلف زندگی به طور طبیعی تکامل مییابند.
- با افزایش مسئولیتها، حفظ دوستیها نیازمند تلاش بیشتری است.
- برای حفظ ارتباط باید انتظارات را تنظیم کرده، درک نشان داده و راههای انعطافپذیری برای گذراندن وقت با هم پیدا کرد.
دوستیها اغلب با گذر زمان تغییر میکنند. تحقیقات نشان میدهند که بعد از سن ۲۵ سالگی، افراد تمایل به از دست دادن دوستان دارند تا حدود سن ۴۵ سالگی که تعداد دوستان تثبیت میشود. با تلاش و سازگاری، میتوانید دوستیهای معنادار را حفظ و تقویت کنید.
دانیل بیارد جکسون، مربی دوستی
برخی دوستیها پایدار میمانند در حالی که دیگران کمرنگ میشوند، که این بازتابی از جریان طبیعی زندگی است و نه ارزش شخصی شما. گاهی اوقات افراد جدیدی وارد زندگی ما میشوند که بهتر با شرایط فعلی ما سازگار هستند.
چگونه دوستیها در دهه ۲۰ تغییر میکنند
در دوران مدرسه، افراد اغلب از طریق فعالیتهای مشترک ارتباط برقرار میکنند. در دهه ۲۰، اهمیت نزدیکی در دوستیها بیشتر نمایان میشود.
«این اغلب دلیلی است که افراد گزارش میدهند دوستانی در محل کار دارند که از آنها بزرگترند،» میگوید کلی کیتلی، LCSW. «ما زمان زیادی را با این افراد میگذرانیم که منجر به دوستیهایی بر اساس ارتباطات شغلی میشود.»
جابهجایی به شهرهای بزرگ میتواند افراد را برای ایجاد دوستیهای جدید بازتر کند در مقایسه با کسانی که در یک مکان باقی میمانند. انتقال از محیطهای مدرسه به محیطهای کاری اغلب به ایجاد ارتباط با همکارانی منجر میشود که ممکن است از نظر سنی متفاوت باشند اما علایق حرفهای مشترکی دارند.
در دهههای ۳۰ و ۴۰، دوستی ممکن است عمدیتر شود
در دهه ۳۰، دوستیها میتوانند از طریق تجربیات مشترکی مانند ازدواج و فرزندپروری عمیقتر شوند. با این حال، افراد در دهههای ۳۰ و ۴۰ کمترین زمان فراغت را در مقایسه با نسلهای دیگر دارند.
«این بیشتر به حفظ دوستیهای موجود مربوط میشود تا ایجاد دوستیهای جدید،» میگوید دانیل بیارد جکسون.
دوستانی که تجربیات مشابهی را تجربه نمیکنند ممکن است از هم دور شوند، که این بخشی طبیعی از تکامل انسانی است. تمرین شکرگزاری برای دوستیهای گذشته میتواند به گذار کمک کند.
با ورود به دهه ۴۰، افراد به طور عمدیتر در مورد اینکه در کدام دوستیها سرمایهگذاری کنند تصمیم میگیرند، در حالی که کار، بزرگ کردن فرزندان و مراقبت از والدین سالخورده را متعادل میکنند. نوستالژی ممکن است افراد را به ارتباط مجدد با دوستان گذشته سوق دهد و به دنبال احیای ارتباطات معنادار باشند.
دوستی در دهههای ۵۰، ۶۰ و بعد از آن
در دهههای ۵۰، ۶۰ و بعد از آن، پس از بازنشستگی، دوستان ممکن است جابهجا شوند یا بازنشسته شوند. ملاقات با افراد جدید ممکن است به آسانی مدرسه یا کار نباشد، بنابراین یافتن افراد همفکر در جامعه از طریق فعالیتهایی مانند گروههای پیادهروی یا باشگاههای کتاب میتواند حس هدفمندی و کاهش تنهایی را فراهم کند.
با کند شدن زندگی، اغلب زمان بیشتری برای مشغول شدن به سرگرمیها و فعالیتهای اجتماعی وجود دارد که میتواند به عنوان راههای جدیدی برای ایجاد دوستیها عمل کند. تمرکز ممکن است به سمت کیفیت بر کمیت تغییر کند و ارتباطات عمیقتری با چند دوست نزدیک را گرامی بدارد.
۵ راه برای حفظ دوستیها علیرغم تقاضاهای زندگی
اگر احساس میکنید یک دوستی در حال کمرنگ شدن است یا در حفظ دوستیهای ارزشمند مشکل دارید، این نکات را در نظر بگیرید:
۱. افراد اصلی خود را تعیین کنید
وقتی زمان محدود است، بر دوستان نزدیک خود تمرکز کنید. افراد برونگرا اغلب احساس گناه میکنند که با همه ارتباط برقرار نمیکنند و از خود فراتر میروند.
«ممکن است به نظر ناپسند بیاید که دوستی را به این شکل استراتژیک بحث کنیم، اما برای وضوح و سهولت در ادغام دوستی در زندگی شما ضروری است،» میگوید بیارد جکسون.
اولویت دادن به روابطی که شادی و حمایت به ارمغان میآورند میتواند به مدیریت تقاضاهای یک زندگی پرمشغله کمک کند و اطمینان حاصل کند که تعاملات اجتماعی شما پرمعنا و نه خستهکننده است.
۲. نیت خود را اعلام کنید
مانند روابط عاشقانه، در حفظ ارتباطات عمدی باشید. به دوستان بگویید اگر ارتباطات نادر کافی نیست و تمایل به دیدار بیشتر دارید. این باعث کاهش ابهام و افزایش تعهد متقابل میشود.
در حالی که این رویکرد ممکن است خواستار به نظر برسد، دوست شما ممکن است احساسات مشابهی داشته باشد اما از بیان آنها تردید کند. ارتباط باز میتواند پیوندها را تقویت کرده و اطمینان حاصل کند که هر دو طرف احساس ارزشمند بودن و درک شدن میکنند.
۳. سعی کنید درک کنید
حتی اگر در مراحل مختلف زندگی هستید، سعی کنید به فشارهایی که دوستانتان با آنها مواجه هستند، مانند مراقبت از کودکان یا والدین، مرتبط شوید.
«شما میخواهید دوستان درک نشان دهند، حتی اگر جزئیات چالشهای شما را درک نکنند،» میگوید بیارد جکسون. «به جای تمرکز بر تفاوتها، سعی کنید درک، تأیید و مراقبت نشان دهید.»
در نظر بگیرید که چگونه شرایط تغییر کرده و چگونه میتوان از تداخل آنها با دوستی جلوگیری کرد. در نظر بگیرید که چگونه میتوان موقعیتها را مدیریت کرد، مانند حمایت از دوستی که تازه والد شده است.
۴. در نحوه گذراندن وقت با هم خلاقیت به خرج دهید
اجتماعی شدن در دهههای ۳۰، ۴۰ و بعد از آن ممکن است به دلیل محدودیتهای زمانی و تغییر علایق متفاوت باشد. اگر برانچهای طولانی امکانپذیر نیست، سعی کنید جلسات ماهانه یا فعالیتهای ترکیبی، مانند پیادهروی با هم یا داوطلبی را امتحان کنید.
«دوستی را دعوت کنید تا در حین انجام کارها با هم ارتباط برقرار کنید،» پیشنهاد میکند بیارد جکسون. «گذراندن وقت با هم را در زندگی روزمره بگنجانید تا دوستیها به بهروزرسانیهای گاهبهگاه کاهش نیابد.»
برنامهریزی تماسها یا پیامهای منظم برای حفظ ارتباط نیز میتواند کمک کند. یک پیام ساده مانند «سلام، به تو فکر میکنم» میتواند ارتباط را حفظ کرده و نشان دهد که شما اهمیت میدهید.
۵. تعارض سالم را بپذیرید
برخلاف باور عمومی، اجتناب از بحثها تضمینکننده دوستیهای پایدار نیست. تعارض سالم میتواند پیوندها را تقویت کند.
«من به دنبال رویارویی برای خود آن نیستم، اما تحقیقات نشان میدهند که افراد پس از حل تعارضات احساس نزدیکتری میکنند،» میگوید بیارد جکسون.
پرداختن به تنش یا اختلافات میتواند دوستان را به هم نزدیکتر کند. اگر بحث در مورد مسائل به پایان دوستی منجر شود، ممکن است این دوستی قوی نبوده باشد. دوستیهای طولانیمدت باید اجازه دهند نیازها، خواستهها و اهداف به اشتراک گذاشته شوند.
با پذیرش ارتباط باز و درک، دوستیها میتوانند چالشهای مراحل مختلف زندگی را تحمل کنند و با گذشت زمان قویتر و مقاومتر شوند.