چگونه پزشکان با شاهد بودن بر تروما کنار میآیند
نکات کلیدی
- تروماهای غیرمستقیم پردازش نشده میتوانند به PTSD منجر شوند، اما مدیریت آنها اغلب در آموزشهای پزشکی نادیده گرفته میشود.
- مهارتهایی مانند تفکیک، در حالی که مفید هستند، اگر پردازش نشوند میتوانند مضر شوند.
- تمرینات کوچک و هدفمند میتوانند پزشکان را از اثرات تروماهای غیرمستقیم انباشته محافظت کنند.
تأثیر تروماهای غیرمستقیم بر پزشکان
تروماهای غیرمستقیم ناشی از مواجهه مکرر با رنج بیماران است که باورهای ما درباره ایمنی و اعتماد را تحت تأثیر قرار میدهد. با گذشت زمان، میتواند روابط شخصی و زندگی روزمره را مختل کند. اگر به آنها رسیدگی نشود، ممکن است به PTSD تبدیل شوند. DSM-5 مواجهه غیرمستقیم با تروما، مانند آنچه که امدادگران تجربه میکنند، را به عنوان یک عامل استرسزا برای تشخیص PTSD به رسمیت میشناسد. این شناخت وزن روانی آنچه را که در کار شاهد هستیم برجسته میکند.
تروماهای غیرمستقیم میتوانند به صورت چهار پاسخ تروما ظاهر شوند: جنگ (تحریکپذیری)، فرار (اجتناب)، یخزدگی (بیحسی عاطفی)، و تسلیم (بیش از حد انعطافپذیری). بدون رسیدگی به اینها، ممکن است به PTSD تبدیل شوند. با وجود این، آموزشهای پزشکی اغلب فاقد راهنمایی در مورد مدیریت چنین تروماهایی هستند. پزشکان آموزش میبینند که تشخیص دهند و درمان کنند و تفکیک کنند، که اگر پردازش نشود میتواند مضر باشد.
تمرینات کوچک و هدفمند به ما در مدیریت تروماهای غیرمستقیم کمک میکنند
این مسئله فراتر از پزشکان به هر کسی که در مشاغل احساسی سخت کار میکند، مانند مددکاران اجتماعی و امدادگران، گسترش مییابد. خوشبختانه، تمرینات کوچک میتوانند کمک کنند. نامگذاری یک هفته سخت میتواند قدرتمند باشد. آیینهای انتقال، مانند تعویض لباس یا دوش گرفتن بعد از کار، میتوانند در پردازش احساسات کمک کنند. نوشتن، ذهنآگاهی، و جستجوی حمایت از طریق گفتگوها یا درمان نیز مفید هستند.
سازمانها باید به تقاضاهای احساسی چنین کارهایی اذعان کنند و فضاهایی برای پردازش و پرورش فرهنگهای حمایتی ایجاد کنند. با تأمل بر عبارت «نمیدانم چگونه این کار را انجام میدهید»، متوجه میشوم که گاهی اوقات به خوبی مدیریت نمیکنم. احساسات میتوانند مرا به خانه دنبال کنند، به ویژه زمانی که یک بیمار مرا به یاد پدرم میاندازد.
در بسیاری از موقعیتها، دانش پزشکی من مهمترین چیز نیست، بلکه حضور من و تمایل به نشستن با خانوادهها در عدم قطعیت مهم است. هر موردی یک معمای تشخیصی نیست؛ برخی از آنها صرفاً زندگی است که در حال جریان است. نقش ما این است که در کنار بیماران بایستیم، آنها را راهنمایی کنیم و فضایی برای آنچه نمیتوان اصلاح کرد ایجاد کنیم. ما باید وزن آنچه را که حمل میکنیم جدی بگیریم، آن را نامگذاری کنیم و پردازش کنیم. تروماهای پردازش نشده میتوانند ما را به عنوان پزشک تغییر دهند و دلسوزی را که ما را مؤثر میسازد از بین ببرند.
این کار پزشکان است. چالشبرانگیز است، اما من عاشق کاری هستم که انجام میدهم و بارها آن را انتخاب میکنم.