چگونه تبلیغات ضد همجنسگرایی به خشونت واقعی منجر میشود
نکات کلیدی
- افراد LGBTQ+ نه برابر بیشتر از افراد غیر LGBTQ+ احتمال دارد قربانی جرایم نفرتانگیز خشونتآمیز شوند.
- تحقیقات نشان میدهد که ۷۰-۸۰٪ از بزرگسالان LGBTQ+ در طول زندگی خود با آزار عمومی مواجه شدهاند.
- تئوریهای توطئه درباره «دستور کار همجنسگرایان» که اغلب توسط مفسران رسانهای و تأثیرگذاران آنلاین منتشر میشود، با افزایش جرایم نفرتانگیز مرتبط است.
- کمپینهای ضد LGBTQ با افزایش تهدیدات بمبگذاری، خرابکاری و ارعاب خشونتآمیز همراه است.
«دستور کار همجنسگرایان» یک کمپین اطلاعات نادرست است که شامل تئوریهای توطئه مختلفی میشود و به طور گسترده توسط کسانی که احساسات منفی نسبت به افراد LGBTQ+ دارند، پذیرفته شده است. این افراد اغلب همدلی و تفکر انتقادی را کنار میگذارند و جوامع LGBTQ+ را برای مسائل اجتماعی که با آنها مخالفند، مقصر میدانند. این روایت شامل اتهامات بیپایه و اساس مانند ادعاهایی است که افراد LGBTQ+ کودکان را تربیت میکنند یا رسانهها را برای ترویج همجنسگرایی دستکاری میکنند و اینکه آنها با ارزشهای خانوادگی و مذهب مخالفند.
به طور تاریخی، مفهوم «دستور کار همجنسگرایان» از گروه مذهبی Springs of Life Ministries در کالیفرنیا نشأت گرفته است که در سال ۱۹۹۲ یک سری ویدیو با عنوان «دستور کار همجنسگرایان» منتشر کرد. این سری که ادعاهای مضحکی درباره همجنسگرایان داشت، به طور گسترده در میان گروههای مسیحی راستگرا توزیع شد و حتی در برنامه تلویزیونی «The 700 Club» پات رابرتسون در سال ۱۹۹۳ پخش شد. جنبه خطرناک این تبلیغات، پتانسیل آن برای تحریک خشونت واقعی علیه افراد LGBTQ+ است.
وضعیت ایمنی LGBTQ
آزار و خشونت ضد LGBTQ+ همچنان مسائل مهمی باقی ماندهاند. کشتار در کلوب شبانه پالس در سال ۲۰۱۶ که در آن ۴۹ نفر کشته شدند و تیراندازی در یک مکان همجنسگرایان در کلرادو اسپرینگز در سال ۲۰۲۲ که در آن پنج نفر کشته شدند، یادآوریهای واضحی از این خشونت هستند. اخیراً، یک تیرانداز پنج نفر را در یک مکان همجنسگرایان در توسان کشت.
به طرز تراژیکی، قلدری ضد همجنسگرایان به خودکشی چندین جوان منجر شده است، از جمله اشر براون، ست والش، کنت ویسهون، جادین بل، جامل مایلز و نایجل شلبی. تحقیقات به طور مداوم نشان میدهد که درک شدن به عنوان غیر دگرجنسگرا یا غیر منطبق با جنسیت، خطر جرایم نفرتانگیز و آزار عمومی را افزایش میدهد. بر اساس تحقیقات Pew و موسسه ویلیامز، ۷۰-۸۰٪ از بزرگسالان LGBTQ+ با آزار عمومی مواجه شدهاند و ۵۳٪ با تهدید به خشونت فیزیکی مواجه شدهاند. این نرخ برای افراد ترنس، به ویژه افراد ترنس رنگینپوست، حتی بالاتر است.
افراد LGBTQ+ نه برابر بیشتر احتمال دارد قربانی جرایم نفرتانگیز خشونتآمیز شوند تا همتایان غیر LGBTQ+ آنها. دادههای FBI نشان میدهد که نزدیک به یکچهارم از همه جرایم نفرتانگیز گزارششده در ایالات متحده با تعصب علیه اقلیتهای جنسیتی و جنسی انگیزه دارند. مطالعات همچنین نشان میدهند که افراد دگرجنسگرا و سیسجندر نزدیک به ۹۰٪ از حملات با انگیزه تعصب علیه افراد LGBTQ+ را مرتکب میشوند.
تبلیغات و خشونت واقعی
خطر تئوریهای توطئه «دستور کار همجنسگرایان» نه تنها در تفاوت نظرات بلکه در اقداماتی است که تحریک میکنند. ایدئولوگهای ضد LGBTQ+ اغلب افراد LGBTQ+ را بر اساس اطلاعات نادرست و تبلیغاتی که از طریق رسانههای جمعی مصرف میکنند، هدف قرار میدهند. ارتباط مستقیمی بین تبلیغات رسانهای ضد LGBTQ+ و جرایم نفرتانگیز آفلاین وجود دارد. تحقیقات در زمینه جرمشناسی، روانشناسی اجتماعی و سازمانهای نظارت بر رسانهها بارها یک همبستگی آماری بین خطابههای آنلاین و خشونت واقعی پیدا کردهاند.
به عنوان مثال، مطالعهای توسط لیگ ضد افترا و GLAAD نشان داد که نیمی از حوادث واقعی ضد LGBTQ+ با تئوریهای توطئهای که توسط مفسران رسانهای و تأثیرگذاران آنلاین تأیید شدهاند، همخوانی دارند. جنسیسازی افراد LGBTQ+ به عنوان تربیتکنندگان کودکان نشان داده شده که موانع اخلاقی برای خشونت را کاهش میدهد.
کمپینها علیه مراقبتهای بهداشتی تأییدکننده ترنس و محیطهای مدرسهای شامل LGBTQ با افزایش تهدیدات بمبگذاری، اعتراضات، خرابکاری و ارعاب خشونتآمیز مرتبط بودهاند، همانطور که توسط مرکز مقابله با نفرت دیجیتال گزارش شده است. سایر مطالعات یک رابطه پیشبینیکننده بین سخنان نفرتانگیز آنلاین و خشونت محلی علیه گروههای هدف یافتهاند.
کسانی که خشونت ضد LGBTQ را توجیه یا انکار میکنند، ممکن است با ادعای اینکه تبلیغات آنلاین از زندگی واقعی جداست، خود را معاف کنند. با این حال، شواهد نشان میدهد که مرتکبان جرایم نفرتانگیز بیشتر احتمال دارد پس از مواجهه با خطابههای رسانهای خصمانه اقدام کنند، که آن را به عنوان تأیید و اجازه برای ارتکاب خشونت میبینند. برای کسانی که روایت «دستور کار همجنسگرایان» را ادامه میدهند، ضروری است که به همدستی خود پی ببرند و بفهمند که ناراحتی با ایدههای جدید به معنای تهدید واقعی نیست.