نقش کاهش نوروژنز هیپوکامپ در افسردگی پس از سکته مغزی
چکیده
افسردگی پس از سکته مغزی (PSD) یک عارضه شایع و جدی است که تقریباً یکسوم بازماندگان سکته را تحت تأثیر قرار میدهد و بهبودی عملکردی ضعیفی را به همراه دارد. پاتوفیزیولوژی آن چندعاملی است و شواهد اخیر کاهش نوروژنز هیپوکامپ را به عنوان یک عامل مکانیکی کلیدی برجسته میکند. این مرور به بررسی نقش خاص نوروژنز هیپوکامپ در PSD میپردازد و بر (1) شواهدی که نقص در نوروژنز را به شروع PSD مرتبط میکند (2)، مکانیزمهای مولکولی و سلولی زیرین - از جمله اختلال در محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-آدرنال (HPA)، التهاب عصبی، تغییر در سیگنالدهی نوروتروفیک و اختلالات نوروترانسمیتر - و (3) استراتژیهای درمانی فعلی و نوظهور که نوروژنز را برای مدیریت PSD ترویج میکنند، تمرکز دارد. عوامل دارویی (مانند ضدافسردگیها)، مداخلات نورورگولاتوری و رویکردهای مبتنی بر سبک زندگی در بازگرداندن فعالیت نوروجنیک و کاهش علائم افسردگی نویدبخش هستند. در نتیجه، نقص در نوروژنز هیپوکامپ به عنوان یک مسیر مرکزی در پاتوژنز PSD نمایان میشود و هدف ارزشمندی برای تحقیقات آینده و توسعه درمانی ارائه میدهد. مطالعات بیشتری برای روشنسازی کامل این مکانیزمها و ترجمه درمانهای متمرکز بر نوروژنز به عمل بالینی مورد نیاز است.
این یک مقاله تخصصی است. برای مطالعه کامل، وارد حساب دارای دسترسی تخصصی شوید.