نه مست، نه نشئه، فقط گرسنه
تجربه شخصی: مردی در خیابان درخواست کمک میکند. آیا کمک کنیم؟
کمی آنطرفتر از پل، مردی در وسط جاده ایستاده است. او در خط باریکی بین آمدن و رفتن قرار دارد، جایی که رانندگان برای رسیدن به چراغ سبز سرعت میگیرند یا وقتی چراغ قرمز میشود، سرعت را کم میکنند، به شهر وارد میشوند یا از آن خارج میشوند.
دخترم و من در راه خانه هستیم. خورشید بعد از یک روز طولانی کار و مدرسه در حال غروب است. اگر فقط ماشینم میتوانست مثل ماشینهای جتسونها پرواز کند، حالا به خانه رسیده بودیم بهجای اینکه در این ترافیک گیر کنیم که ناامیدی رانندگان مثل دود اگزوز به غروب میپیچد.
وقتی به مرد نزدیکتر میشویم، این علامت اوست که توجه مرا جلب میکند. ساده. هوشمندانه. مستقیم.
نه مست، نه نشئه، فقط گرسنهاین چیزی است که روی آن نوشته شده است، در حالی که او آنجا ایستاده، پیام در یک دست و یک کیسه خرید از Whole Foods در دست دیگر. او در خط باریکی بین یک ماشین گرم و یک خیابان سرد، یک باک پر و یک شکم خالی، یک راه خروج و بیراهه ایستاده است.
اگر ترافیک در حال حرکت بود، میتوانستم بهسادگی عبور کنم. نیازی نبود نگاه کنم. نیازی نبود فکر کنم. اما گیر کرده در این ترافیک، اینقدر آسان نیست.
او این را میداند. او باهوش است. کمپین کوچک بازاریابی کنار جادهاش همه عناصر درست را دارد. مخاطبان خود را بشناسید. به نگرانیهایشان پاسخ دهید. اعتراضاتشان را برطرف کنید. به نیازهایشان توجه کنید. نیازهای انسانی پایه. غذا، آب، از این دست چیزها.
کیسه Whole Foods یک حرکت خوب است. بدون اینکه کلمهای بگوید، به ما میگوید که نیتش خوب است. ارگانیک، خالص و سالم. و فکر کنیم که ممکن بود به چیز دیگری شک کنیم.
موتور روشن. ماشین متوقف. ذهن در حال مسابقه. زمان معلق. به کیفم دست میبرم.
«مامان، نمیخواهی به او پول بدهی؟»
کلمات دخترم، بله. اما آنها از من میآیند، از آنچه در طول سالها به او آموختهام. با غریبهها صحبت نکنید. توقف نکنید. درگیر نشوید. شما هرگز واقعاً نمیدانید آنها کی هستند. شما هرگز واقعاً نمیدانید از کجا آمدهاند. شما هرگز واقعاً نمیدانید چرا آنجا در وسط جاده هستند.
شما هرگز واقعاً نمیدانید.
بهویژه حالا. در این زمانهای سخت که همه قوانین تغییر کردهاند.
پنجرهام را پایین میکشم. باد به صورتم میوزد وقتی که چند اسکناس مچالهشده که ممکن بود برای یک کاپوچینو استفاده کنم به مرد میدهم. او لبخند میزند. در چشمانش به دنبال چیزی میگردم. اطمینان؟ درباره او؟ درباره من؟ چراغ سبز میشود. ما دور میشویم.
اما در آینه عقبم، نگاهی به او میاندازم که در کنار یک ماشین دیگر، یک پنجره دیگر که پایین کشیده شده، یک بازوی دیگر که به شب دراز شده است.
در حالی که او منتظر است.
ایستاده در خط باریکی بین شک و ایمان، بدبینی و خوشبینی، ناامیدی و امید.
حتی اگر فقط یک پرتو کوچک باشد.