زیان تلاش برای تغییر گرایش جنسی
نکات کلیدی
- هیچ شواهدی نشان نمیدهد که تلاشهای خودآغاز برای تغییر گرایش جنسی در طول دو سال مؤثر باشد.
- افرادی که تلاش به تغییر داشتند، افسردگی بیشتری و حمایت اجتماعی کمتری گزارش کردند.
- این تلاشها با افزایش پنهانکاری و قطع ارتباط با خود مرتبط بود.
- تا پیگیری دو ساله، نزدیک به ۶۳٪ از کسانی که در ابتدا به دنبال تغییر بودند، این تلاشها را متوقف کرده بودند.
وقتی مردم به «درمان تبدیل» فکر میکنند، ممکن است نوجوانی را تصور کنند که به اجبار وارد درمان شده است. اما تلاشها برای تغییر گرایش جنسی اغلب بهطور خصوصی آغاز میشود، مانند دعا کردن برای ناپدید شدن جاذبهها یا اجتناب از روابط برای تبدیل شدن به دگرجنسگرا.
در مارس ۲۰۲۶، دادگاه عالی حکم داد که ممنوعیت درمان تبدیل در کلرادو ممکن است آزادی بیان را نقض کند. حامیان این ممنوعیت برای حق تلاش برای تغییر گرایش جنسی استدلال کردند. این سوال مطرح میشود: چه اتفاقی میافتد وقتی کسی واقعاً این تغییر را میخواهد؟
یک مطالعه اخیر پاسخ نگرانکنندهای ارائه میدهد: تلاشهای خودآغاز برای تغییر گرایش جنسی با افزایش افسردگی، کاهش حمایت اجتماعی و افزایش قطع ارتباط با خود مرتبط بود، بدون شواهدی از تغییر گرایش جنسی. انتخاب برای دنبال کردن تغییر به معنای ایمن یا مؤثر بودن این تلاشها نیست.
روانشناس جی. تایلر لفور و همکارانش اعضای فعلی و سابق کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخرالزمان را در طول دو سال مطالعه کردند. مطالعه آنها شامل ۳۱۵ شرکتکننده بود که اطلاعاتی درباره تلاشهای تغییر در هر دو ارزیابی داشتند. برخلاف مطالعاتی که بر حسابهای گذشتهنگر تکیه دارند، این تحقیق شرکتکنندگان را در طول زمان دنبال کرد. محققان برنامه خود را از قبل ثبت کردند و تیمی با دیدگاههای متنوع درباره تلاشهای تغییر گرایش جنسی را شامل کردند، که تعهد به عینیت و اخلاق پژوهش را نشان میدهد.
نزدیک به سهچهارم شرکتکنندگان گزارش کردند که در مقطعی تلاش کردهاند گرایش جنسی همجنس خود را تغییر دهند. در آغاز مطالعه، ۴۳ شرکتکننده گزارش دادند که تلاشهای جاری یا اخیراً پایانیافتهای داشتهاند.
این شرکتکنندگان با مشکلات بیشتری نسبت به کسانی که تلاش را متوقف کرده یا هرگز تلاش نکرده بودند، مواجه بودند. آنها علائم افسردگی بیشتری، بهزیستی پایینتر، سلامت خودارزیابیشده ضعیفتر و حمایت کمتری از دوستان و خانواده گزارش کردند. آنها همچنین کمتر درباره گرایش جنسی خود باز بودند و بیشتر از تجربیات خود بیگانه بودند.
دو سال بعد، کسانی که در ابتدا به دنبال تغییر بودند همچنان افسردگی بیشتری و حمایت اجتماعی کمتری گزارش کردند. با این حال، نتایج کلی سلامتی از نظر آماری معنادار نبود و تفاوت معناداری در خودکشی یافت نشد. تفاوت افسردگی بهطور متوسط حدود دو امتیاز در یک پرسشنامه رایج بود، با میانگین هر دو گروه در محدوده خفیف.
این یافتهها شایسته توجه هستند. این مطالعه مشاهدهای نمیتواند تعیین کند که آیا تلاشهای تغییر باعث افسردگی شده، یا آیا ناراحتی منجر به تلاشهای تغییر شده، یا هر دو بازتاب فشارهای دیگر بودهاند. بیشتر شرکتکنندگان بزرگسالان سفیدپوست از یک زمینه مذهبی بودند و تعداد کمی بهطور فعال به دنبال تغییر بودند.
با این حال، یافتهها این ایده را به چالش میکشند که تلاشهای تغییر مورد نظر شخصی بیضرر هستند.
یک فرد میتواند صادقانه چیزی را انتخاب کند در حالی که باورهای دردناکی درباره پذیرشپذیری خود دارد. «من میخواهم دگرجنسگرا شوم» ممکن است با ترس از دست دادن خانواده، عدم تعلق به جامعه ایمانی، یا باور به اینکه چیزی با او اشتباه است، همزیستی کند.
مطالعه نشان نداد که این تلاشها از تأثیرات بیرونی آزاد بودند. «خودآغاز» توصیف میکند که چه کسی تلاش را انجام میدهد، نه اینکه میل از کجا ناشی شده است. تجربیات شرکتکنندگان میتواند شامل تمرینات شخصی، گروهها یا کمکهای دیگر باشد.
یک تقاضای خارجی میتواند به یک قانون داخلی تبدیل شود، که بدون حضور هیچکس دیگر اجرا میشود.
یکی از هزینههای ممکن، نظارت مداوم بر خود است. هر جاذبه یا فکر جنسی به چیزی برای نظارت تبدیل میشود و خواستههای ناخواسته به شواهدی از شکست تبدیل میشوند. وقتی جاذبهها باقی میمانند، فرد ممکن است احساس کند که به اندازه کافی دعا نکرده یا تعهد کافی نشان نداده است.
هزینه دیگر ممکن، انزوا است. اجتناب از افرادی که جاذبه به آنها احساس میشود یا جوامعی که پذیرش ارائه میدهند، ممکن است فرصتهای دوستی، صمیمیت و گفتوگوی صادقانه را کاهش دهد. یافتههای مطالعه درباره حمایت کمتر و بیگانگی بیشتر با خود با این نگرانیها مطابقت دارد، اگرچه ثابت نمیکنند که این مسیرها باعث ناراحتی شدهاند.
فایده وعده داده شده نیز در مقایسههای مطالعه به وقوع نپیوست. شرکتکنندگانی که به دنبال تغییر بودند، هیچ تغییر معناداری در جاذبه همجنس یا جنس مخالف، نفرت جنسی یا رفتار در طول دو سال نشان ندادند. نزدیک به ۶۳٪ از کسانی که در ابتدا به عنوان دنبالکننده تغییر طبقهبندی شده بودند، تا پیگیری متوقف شده بودند.
گرایش جنسی میتواند بهطور طبیعی در طول زمان تغییر کند. افراد میتوانند رفتار، روابط یا برچسبهای هویتی خود را تغییر دهند. هیچیک از این تغییرات نشان نمیدهد که یک مداخله میتواند بهطور قابل اعتمادی جاذبه همجنس را به دگرجنسگرایی تبدیل کند.
احترام به خودمختاری شخصی ضروری است. افراد شایسته تصمیمگیری درباره ایمان، روابط، رفتار جنسی و توصیف خود هستند. یک درمانگر نباید هویت یا رابطه خاصی را تجویز کند.
با این حال، احترام به انتخابها نیز نیازمند صداقت درباره شواهد و کمک به بررسی هزینههای اهداف است. کسی که به دنبال کمک است، میتواند به بررسی تعهدات مذهبی، تصمیمات رابطهای، غم و ترس بپردازد بدون اینکه به او وعده داده شود که جاذبهها میتوانند حذف شوند. انتخاب تجرد یا تعیین مرزهایی در اطراف رفتار با تلاش برای تغییر جاذبهها متفاوت است. درمانگر جنسی جک مورین اشاره کرد که جنگ با گرایش جنسی خود اغلب وضعیت را بدتر میکند.
وظیفه بالینی این است که به افراد کمک کنیم زندگی با کرامت، ارتباط و کمتر خودردیابی بسازند.
یک آرزوی صادقانه برای دگرجنسگرا شدن تضمین نمیکند که دنبال کردن این هدف کمککننده خواهد بود. این پژوهش به نگرانیها درباره اینکه این تلاش میتواند با ناراحتی مداوم همراه باشد، بدون تغییر نشاندادهشده در گرایش، میافزاید. افرادی که این تضاد را تجربه میکنند، شایسته حمایتی هستند که به ارزشها و بهزیستی آنها احترام میگذارد.