کتاب سبز روانپزشکی: راهنمایی برای خانوادههای سیاهپوست در سلامت روان
نکات کلیدی
- کودکان سیاهپوست در معرض خطر بالاتری از مهار و دخالت پلیس در بحرانهای روانپزشکی هستند.
- حفاظت از کودک در مراقبتهای روانی گاهی نیاز به کار خارج از پروتکلهای استاندارد دارد.
- آسیبهای نهادی میتواند از درون سیستم سلامت روان ناشی شود.
- کتاب سبز روانپزشکی BEAM دانش ضروری برای بقا را به خانوادههای سیاهپوست ارائه میدهد.
پسر جوانی بهطور مداوم از خارج شدن از تخت و رفتن به مدرسه امتناع میکرد. قبلاً چنین رفتاری منجر به مراجعه به اورژانس به دلیل افکار خودکشی و فرار از مدرسه شده بود. بهعنوان روانپزشک او، نگران بودم که بازدید دیگری منجر به مهار او شود. او بهطور خفیف اوتیستیک و حساس بود و محیط آشفته اورژانس میتوانست استرس او را تشدید کند و احتمالاً بهعنوان پرخاشگری تعبیر شود.
با دیدن بسیاری از کودکان سیاهپوست مانند او که توسط سیستم سلامت روان آسیب دیدهاند، میدانستم که یک مهار میتواند زندگی او را بهطور چشمگیری تغییر دهد. آمار نشان میدهد که کودکان سیاهپوست بیشتر از کودکان سفیدپوست مهار میشوند، و این فقط اعداد برای من نبود. این خطرات را با مراقبان او مطرح کردم و پیشنهاد کردم با هم کار کنیم تا او را در خانه نگه داریم. آنها موافقت کردند و ما برنامهای برای خوشایندتر کردن مدرسه و جلوگیری از دخالتهای اضطراری که میتواند شامل پلیس شود، تهیه کردیم، زیرا کودکان سیاهپوست شش برابر بیشتر از همسالان سفیدپوست خود احتمال دارد توسط پلیس هدف قرار گیرند.
او هفته بعد به مدرسه بازگشت و من احساس آرامش کردم—نه به این دلیل که مشکلات او حل شده بود، بلکه به این دلیل که او از مواجهه با سیستم بحران سلامت روان که میتوانست به او آسیب برساند، اجتناب کرده بود.
وقتی حفاظت بهنظر مدیریت نادرست میآید
این آرامش کوتاهمدت بود. دیگر ارائهدهندگان حمایتی نبودند و خطرات ارسال یک پسر جوان سیاهپوست به اورژانس را نمیدیدند. در یک جلسه تیمی، آنها اصرار داشتند که برنامه ایمنی باید شامل اورژانس یا تماس با 911 باشد. با وجود تلاشهای من برای توضیح نابرابریهای بهداشت نژادی، آنها بیحرکت باقی ماندند و به قوانین موجود پایبند بودند.
این وضعیت جنبه نگرانکنندهای از مراقبت روانپزشکی را برجسته میکند: سیستم سلامت روان موجود به افراد سیاهپوست آسیب زیادی وارد کرده است و دلایل معتبری برای حفاظت از آنها در برابر آن وجود دارد، حتی اگر استانداردهای فعلی مراقبت چنین اقداماتی را الزامی نکنند. خطر برای این کودک از یک سیستم خارجی نبود، بلکه از درون، از متخصصان معتبر بود که خود را بخشی از مشکل نمیدیدند.
آنچه هنوز وجود نداشت
در آن زمان، خانواده نیاز به راهنمایی برای درک و پیمایش در سیستم سلامت روان داشتند، که هنوز در دسترس نبود. خوشبختانه، اکنون چنین منبعی وجود دارد. جمعیت سلامت روانی و احساسی سیاه (BEAM) "آنچه آرزو میکردم مردمم میدانستند: کتاب سبز روانپزشکی: راهنمایی برای مردم سیاه" را ایجاد کرده است. این راهنما که توسط یولو آکیلی رابینسون و کلچی اوبوزوه ویرایش شده است، اطلاعات حیاتی برای افراد سیاهپوست که با بحرانهای روانپزشکی و سیستمهای سلامت روان سروکار دارند ارائه میدهد.
با الهام از کتاب سبز مسافران سیاهپوست ویکتور هوگو گرین که به مسافران سیاهپوست کمک میکرد از کسبوکارهای خصمانه اجتناب کنند، این راهنما به مسائلی مانند دخالت نامتناسب پلیس، بستری اجباری، مهار، داروی اجباری و تشخیص نادرست میپردازد. این راهنما تجربیات بازماندگان و خانوادهها را بهجای تکیه صرف بر تخصص متخصصان سلامت روان برجسته میکند و منابع جامعه قابل دسترس را نشان میدهد.
من "کتاب سبز روانپزشکی" را نه فقط بهعنوان یک راهنمای بقا، بلکه بهعنوان گامی بهسوی ترمیم میبینم. سازمانهای بزرگ سلامت روان تاریخچههای نژادپرستی خود را به رسمیت شناختهاند و عذرخواهی کردهاند، اما مسیر ترمیم میراث تشخیص نژادی و نژادپرستی علمی همچنان نامشخص است. این راهنما راهی برای توانمندسازی کسانی که تحت تأثیر این میراثها قرار گرفتهاند ارائه میدهد.
آنچه یک کتاب سبز روانپزشکی ممکن است تغییر داده باشد
اغلب به این فکر میکنم که چه چیزی ممکن است برای بیمارانم متفاوت باشد اگر قبل از شروع مراقبت روانپزشکی به "کتاب سبز روانپزشکی" دسترسی داشتند. شاید آنها میتوانستند از مراجعه به اورژانس یا نیاز به مداخله روانپزشکی بهکلی اجتناب کنند. اگر تیم درمانی نیز موظف به خواندن آن بود، شاید آنها حفاظت از کودک را بر پیروی سختگیرانه از پروتکلها اولویت میدادند.
"کتاب سبز روانپزشکی" پتانسیل پر کردن این شکاف را دارد. این بهعنوان منبعی برای ارائهدهندگان برای یادگیری و به اشتراکگذاری با کسانی که خدمت میکنند و برای افراد سیاهپوست برای دسترسی قبل از وقوع بحران عمل میکند. هدف نهایی یک سیستم سلامت روان است که بهاندازهای ایمن باشد که هیچکس نیازی به راهنمایی برای بقا در آن نداشته باشد.
توجه: این داستان بر اساس موارد متعدد از تجربه بالینی من است. جزئیات شناسایی تغییر کردهاند تا محرمانگی بیمار و خانواده حفظ شود.