ارزیابی ارتباط بین آگونیستهای گیرنده پپتید-۱ مشابه گلوکاگون و اختلالات مصرف مواد در دیابت نوع ۲ و چاقی
چکیده
اهداف:
مطالعه حاضر به ارزیابی ارتباط بین آگونیستهای گیرنده پپتید-۱ مشابه گلوکاگون (GLP-1 RAs) و اختلالات مصرف مواد (SUD) در دیابت نوع ۲ و چاقی پرداخته است.
روشها:
ما یک مطالعه مورد-شاهدی تو در تو با استفاده از دادههای برنامه تحقیقاتی All of Us انجام دادیم. موارد به عنوان افراد دیابتی/چاق با تشخیص جدید اختلال مصرف الکل (AUD)، اختلال مصرف مواد افیونی (OUD)، اختلال مصرف نیکوتین (NUD) یا اختلال مصرف کوکائین (CUD) تعریف شدند. شرکتکنندگان کنترل از میان افرادی با دیابت یا چاقی که هیچ سابقه مستند اختلال مصرف مواد نداشتند، انتخاب شدند. رگرسیون لجستیک شرطی برای برآورد ارتباط بین SUD و استفاده از GLP-1 RA انجام شد.
نتایج:
مطالعه شامل مجموعاً ۲۲,۶۵۲ شرکتکننده در گروه AUD، ۱۳,۲۲۶ در گروه OUD، ۴۲,۳۲۰ در گروه NUD و ۹,۲۹۶ در گروه CUD بود؛ هر گروه شامل موارد و شرکتکنندگان کنترل همسان بود. استفاده از GLP-1 RA با کاهش ۷۴ درصدی در احتمال AUD (نسبت شانس [OR] = 0.26؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ [CI]: 0.20–0.34)، کاهش ۶۹ درصدی در احتمال OUD (OR = 0.31؛ CI 95٪: 0.23–0.42)، کاهش ۶۸ درصدی در احتمال NUD (OR = 0.32؛ CI 95٪: 0.27–0.39)، کاهش ۷۵ درصدی در احتمال CUD (OR = 0.25؛ CI 95٪: 0.16–0.40)، و ۷۵ درصد کاهش در احتمال هر SUD در مقایسه با شرکتکنندگان غیرکاربر همراه بود (OR = 0.25، CI 95٪ 0.22–0.30).
نتیجهگیریها:
استفاده از GLP-1 RA به طور مداوم با کاهش احتمال توسعه SUD در میان افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ یا چاقی همراه بود. این یافتهها نشان میدهند که GLP-1 RAs میتواند به کاهش SUD در این جمعیتها کمک کند.
این یک مقاله تخصصی است. برای مطالعه کامل، وارد حساب دارای دسترسی تخصصی شوید.