احساس تعلق جهانی در برابر جنگ و تفرقه
نقاط کلیدی
- تعلق جهانی شامل دیدن خود به عنوان بخشی جداییناپذیر از زمین است.
- تعلق به یک گروه میتواند گاهی امنیت و تعلق دیگران را تهدید کند.
- احساس تعلق جهانی ممکن است مراقبت از سیاره و انسانها را تقویت کند.
- احساس بخشی از زمین بودن، تعلق به یک ملت، فرهنگ یا جامعه را نفی نمیکند.
احساس تعلق جهانی ممکن است مسئلهای از دیدگاه باشد. از فاصله دور، انسانیت میتواند به عنوان یک سیستم پیچیده و متصل به هم دیده شود، مانند یک کلونی مورچهها که به طور جمعی برای ایمنی در زمین، خانه مشترک ما در یک جهان وسیع، میسازند و تلاش میکنند. این دیدگاه نشاندهنده یک جبهه متحد در حفاظت از یکدیگر و سیاره ما است.
با این حال، نگاهی نزدیکتر نشان میدهد که خشونت و ویرانی بر اساس تقسیمات جغرافیایی و فرهنگی وجود دارد—مردمی که به دیگران آسیب میرسانند و جوامع را نابود میکنند. این تضاد اهمیت دیدگاه را برجسته میکند.
به طور تاریخی، انسانها در گروههای کوچکی مانند خانوادهها و قبایل زندگی میکردند. نیاز به تعلق جهانی زمانی که مردم به ندرت از زادگاه خود دور میشدند کمتر مشهود بود. جوامع پیشصنعتی تأثیر کمی بر سیاره داشتند، اما احتمالاً احساس ارتباط قوی با زمین داشتند که هم تغذیه و هم تهدید ارائه میکرد. زندگی جدا از آن گزینهای نبود.
در طول تاریخ، اختلالات در تعلق، جابهجایی و سلب مالکیت رایج بوده است. مسائل مدرن با تعلق جدید نیستند. گاهی اوقات، تعلق به یک گروه به معنای مخالفت با گروهی دیگر است. در فصل من، "تعلق جهانی: از تعارض و طرد تا پتانسیل استفاده نشده"، من این تنش را مورد بحث قرار میدهم: "تعارضات و خشونتهای از این نوع ممکن است از افرادی ناشی شود که احساس تعلق قوی دارند نه کسانی که فاقد آن هستند" (آلن، ۲۰۲۶، صفحات ۲۳۵–۲۳۶).
احساس خود به عنوان بخشی از زمین
پژوهشگرانی که تعلق را مطالعه میکنند نمیتوانند همیشه فرض کنند که تقویت تعلق درون یک گروه زندگی مردم را بهبود میبخشد. ما اغلب تعلق را در گروهها و سازمانهای کوچک بررسی میکنیم. اما اگر زمین را به عنوان خانه مشترک خود در نظر بگیریم؟ آیا اشتراک یک سیاره به این معناست که همه ما احساس میکنیم به آن تعلق داریم؟
تعلق جهانی شامل تجربه خود به عنوان بخشی از زمین است، که مراقبت از سیاره و انسانیت را تقویت میکند. این احساس نگرانی برای امنیت و تعلق دیگران را تشویق میکند، حتی زمانی که امنیت و تعلق خودمان تضمین شده است.
احساس بخشی از زمین بودن جایگزین تعلق ملی، فرهنگی یا اجتماعی نمیشود. این ارتباطات همچنان مهم هستند. با این حال، جو نسبت به منبع انتشار کربن بیتفاوت است. از نظر وجودی، ما نیاز داریم تعلق جهانی خود را تقویت کنیم، با وجود کسانی که برای تفرقه تبلیغ میکنند. بقای ما به آن بستگی دارد.
اثر نمای کلی
دیدن زمین از فضا، فضانوردان اغلب گزارش میدهند که احساس ارتباط بیشتری با سیاره و ساکنان آن دارند. این تغییر دیدگاه، که به عنوان اثر نمای کلی شناخته میشود، توسط فرانک وایت در سال ۱۹۸۷ توصیف شد. این شامل شناخت زمین به عنوان یک خانه مشترک است که منجر به تغییرات در ارزشها، نگرانیهای زیستمحیطی و رفتارها میشود و شناسایی با انسانیت و سیاره را تقویت میکند.
ما هنوز نمیدانیم آیا این نوع تعلق میتواند در زندگی روزمره پرورش یابد یا اینکه آیا احساس تعلق جهانی پایداری ایجاد میکند. پژوهشگران باید بررسی کنند که آیا تعلق جهانی بر تصمیمگیریها، به ویژه در زمان تعارض و رنج، تأثیر میگذارد یا خیر.
تعلق به خانواده، فرهنگ و کشور میتواند با شناخت اینکه دیگران نیز به انسانیت مشترک ما تعلق دارند، همزیستی کند. ناسیونالیسم طردکننده اغلب حق دیگران را برای تعلق در همان فضاها نادیده میگیرد. ما نیازی به توافق جهانی یا باورهای سیاسی مشترک نداریم. از دور، انسانیت ممکن است به یک کلونی منسجم شباهت داشته باشد، اما از نزدیک، ما افرادی را میبینیم که تعلق جهانی آنها تهدید یا نابود شده است. اگر به اندازه کافی برای انسانیت اهمیت قائل بودیم تا از نابودی دنیای خود و مردم آن جلوگیری کنیم، آیا این همان دنیایی نیست که اکثر ما آرزوی آن را داریم؟