مدل پیوستار عملکردی: بازنگری در خودآسیبی نوجوانان
چکیده
حوزههای بالینی و پژوهشی مدتهاست که به طبقهبندی دوگانه خودآسیبی نوجوانان متکی بودهاند و خودآسیبی غیرخودکشی (NSSI) را از تلاشهای خودکشی (SA) بر اساس نیت جدا میکنند. در حالی که این چارچوب برای ارزیابی خطر حاد عملی است، واقعیت پیچیده بالینی نیتهای مختلط و نوسانی را سادهسازی میکند و پیوندهای عمیق توسعهای و عملکردی بین این رفتارها را پنهان میکند. این مقاله دیدگاهی را ارائه میدهد که به جای این دوگانگی، به سمت مدل پیوستار عملکردی (FCM) حرکت کند. FCM فرض میکند که همه رفتارهای خودآسیبی بر روی یک طیف چندبعدی وجود دارند و از یک مجموعه مشترک از عملکردهای روانشناختی انتخاب میشوند—عمدتاً برای تنظیم درد عاطفی شدید (رواندرد). ما شواهد اپیدمیولوژیک، روانشناختی و نوروبیولوژیک را بازتفسیر میکنیم تا نشان دهیم که NSSI و SA پدیدههای جداگانهای نیستند بلکه بیانهای تکاملی از همان فرآیند پاتولوژیک زیرین هستند. به طور خاص، NSSI میتواند به عنوان یک زمین تمرین رفتاری عمل کند که قابلیت کسب شده برای خودکشی را ایجاد میکند. این مدل مداخله بالینی را بازتعریف میکند و تمرکز را از توقف صرف رفتار به بازتوانی عملکردی تغییر میدهد—تجهیز نوجوانان به مهارتهای سازگارانه برای جایگزینی عملکردهای ناسازگار خودآسیبی. در نهایت، ما جهتهای آینده پژوهش را ترسیم میکنیم، از جمله استفاده از ارزیابی لحظهای اکولوژیک (EMA) و توسعه ابزارهای ارزیابی خاص عملکرد برای ترجمه این مدل به یک استاندارد مراقبت دقیقتر، پویا و دلسوزانه.
این یک مقاله تخصصی است. برای مطالعه کامل، وارد حساب دارای دسترسی تخصصی شوید.