رهایی از چیزها
یافتن آزادی در طبیعت همیشه متغیر تجربهها
تصور کنید که به یک چوب عود نگاه میکنید که میسوزد. دود بالا میرود و به نظر میرسد شکلی به خود میگیرد، اما هرگز به شکلی ثابت نمیماند. این دود به طور مداوم حرکت کرده و دوباره شکل میگیرد، درست مانند تجربههای ما. ما اغلب تجربههای خود را به عنوان چیزهایی ثابت و قابل شناسایی درک میکنیم، هم در دنیای خارجی و هم در تجربههای ذهنی خودمان. اما وقتی واقعاً مشاهده میکنیم، متوجه میشویم که آنچه به عنوان چیزهای قابل شناسایی برچسب میزنیم، مانند دود، به طور مداوم در حال حل شدن و بیفرم هستند.
دنیای تجربهها و موقعیتها به نظر میرسد قابل درک است، چیزی که میتوانیم با کلمات و مفاهیم توصیف کنیم. اما با نگاهی دقیقتر، میبینیم که این درک تنها بخشی از داستان است. آنچه به عنوان شکلهای ثابت در نظر میگیریم، واقعاً ثابت نیستند. چیزها به نظر قابل شناسایی و پایدار میآیند، اما وقتی سعی میکنیم آنها را ثابت کنیم، مانند دود در حال بالا رفتن، تغییر میکنند. سعی کنید لحظه حاضر را بگیرید و آن را به اندازه کافی ثابت نگه دارید تا توصیفش کنید، خواهید دید که این غیرممکن است.
باور ما به اینکه میدانیم چیزها چه هستند، نوعی خیال است زیرا آنچه ما به عنوان چیزها در نظر میگیریم، واقعاً چیز نیستند. به نظر میرسد که با تجربهها و موقعیتهایی روبرو میشویم که به اندازه کافی پایدار هستند تا با آنها تعامل داشته باشیم. شاید به شام بروید، صحبت کنید، صورتحساب را پرداخت کنید، به خانه برگردید، بخوابید و روز بعد بیدار شوید. زندگی به نظر پر از چیزهایی است که میتوانیم بشناسیم و توصیف کنیم. با این حال، لحظه هرگز واقعاً به چیزی قابل شناسایی تبدیل نمیشود زیرا همیشه پویا است و هیچگاه شکل یا فرم ثابتی به خود نمیگیرد.
به آنچه که همین حالا در حال رخ دادن است فکر کنید. شاید آن را به عنوان «نشستن در یک اتاق و خواندن این کلمات» توصیف کنید. اما پنج ثانیه گذشتهای که صرف خواندن کردید کجا هستند؟ ناپدید شدهاند. ثانیه گذشته چطور؟ رفته است. حتی کسری از ثانیه گذشته نیز ناپدید شده است. چقدر در این لحظه فرضی بودهاید و کاری که فکر میکنید انجام میدهید را انجام دادهاید؟ هیچ راهی برای درک این لحظه و توصیف قطعی آن وجود ندارد زیرا آنقدر طول نمیکشد که بتوانید این کار را انجام دهید.
با وجود این، واقعیت به نظر منسجم و پایدار میآید. ما حس انسجام را تجربه میکنیم و چیزها به نظر میرسند که ظاهر مشخصی دارند. ما از زبان برای توصیف و دستهبندی این انسجام ظاهری استفاده میکنیم. ما میتوانیم داستانهایی درباره روز خود بگوییم و از کلمات برای انتقال آنچه به نظر میرسد در حال رخ دادن است استفاده کنیم.
با این حال، هرچند این توانایی برای توصیف و دستهبندی لذتبخش است، نمیتوانیم واقعیت را به طور کامل به دست آوریم. دوباره به عود در حال سوختن فکر کنید. آیا میتوانید شکل، موقعیت، اندازه یا بافت دود را توصیف کنید؟ یا آیا آن لحظهای که ظاهر میشود حل میشود؟ اگر بگویم «من اینجا روی صندلیام نشستهام و این کلمات را مینویسم»، هر کلمه به این باور متکی است که امکان تعریف هر عنصر—من، صندلی، نشستن، نوشتن—وجود دارد. در حالی که به نظر میرسد میتوان آنچه چیزها هستند را حل کرد، در واقعیت، هیچچیز هرگز به چیزی خاص تبدیل نمیشود. ظهور لحظه همچنین ناپدید شدن آن است و بنابراین، هیچ لحظه قابل تعریفی واقعاً اینجا نیست.
این درک که واقعیت گذرا است در نهایت آزادیبخش است. حس ما از اینکه تحت تأثیر یا در اختیار چیزها قرار داریم، به این باور متکی است که میتوانیم بدانیم این چیزها در وهله اول وجود دارند. اما آنها وجود ندارند. زندگی به نظر میرسد که به عنوان چیزهایی قابل حل ارائه میشود—که به صورت دشوار، ناقص یا مشکلدار درک میشوند. اما مانند دود، این جنبهها هرگز به چیزهایی که تصور میکنیم تبدیل نمیشوند. اینجا است که آزادی ما نهفته است—آزادی از چیزها.