نقد فیلم «دعوت»
نکات کلیدی
- درامی جذاب میتواند یک تعارض کوچک را به انفجاری بزرگ از احساسات تبدیل کند.
- زوجی در یک ازدواج راکد، شام را برای همسایگان خود میزبانی میکنند که به افشاگریهای طنزآمیز و واقعی منجر میشود.
- گاهی ازدواجها باید قبل از بازسازی، به نقطهای از زوال برسند.
هنگام تماشای یک فیلم، به ریتم، پیشرفت داستان و پیچشهای آن توجه میکنم. فیلم «دعوت» به کارگردانی اولیویا وایلد با فیلمنامهای از ویل مککورمک و رشیدا جونز، که از فیلم اسپانیایی «مردم طبقه بالا» اثر سسک گای اقتباس شده است، ناامیدم نکرد.
وقتی در فرانسه زندگی میکردم، به درامهای محدود یاسمینا رضا که بهطور ماهرانهای اختلافات جزئی را به لحظاتی انفجاری از اصالت تبدیل میکند، علاقهمند شدم. در «هنر»، نقدی جزئی از خرید هنری یک دوست، حسادت و اضطراب وضعیت طولانیمدت را برمیانگیزد. «خدای کشتار» از یک حادثه در زمین بازی برای افشای خشم نهفته در ازدواجها استفاده میکند و تحقیر و ناامیدی را نشان میدهد. یاسمینا رضا در ساخت اصالت ارگانیک با دقت کمدی مهارت دارد.
با این حال، فیلمنامه ویل مککورمک و رشیدا جونز این مفهوم را ارتقا میدهد و به سطوح جدیدی از صداقت بیرحمانه با بازیهای برجسته میرسد که احتمالاً با بداههپردازی از پنهلوپه کروز، ادوارد نورتون، اولیویا وایلد و ست روگن تقویت شده است.
داستان ممکن است ساده به نظر برسد — زوجی در یک ازدواج بیروح همسایگان طبقه بالای خود را برای شام دعوت میکنند — اما به تبادلهای طنزآمیز و واقعی منجر میشود که از هر چیزی که در ۱۷ سال به عنوان مشاور ازدواج دیدهام، فراتر میرود. استر پرل، مشاور فیلم، اثر خود را بهویژه از طریق شخصیت درمانگر پنهلوپه کروز که در اوج فیلم بینشهای استر را به تصویر میکشد، به جا میگذارد. ایده استر که ازدواجها باید دوباره متولد شوند، مرکزی است و نشان میدهد که زوال اغلب پیش از نوسازی است که جوهره «دعوت» است.
کارهای استر، از جمله «همزیستی در اسارت» و سخنرانی TED او، به بررسی تنش بین امنیت و تازگی در روابط میپردازد و بهطور معروف میپرسد، «چگونه میتوانید چیزی را که از قبل دارید، آرزو کنید؟» در فیلم، شخصیتهای اد نورتون و پنهلوپه کروز از طریق چندهمسری و تاببازی توافقی، هم امنیت و هم تازگی را مییابند.
همانطور که در نقد من از «وسواس» بحث شد، دنیس دو روژمونت استدلال کرد که عاشقانه برای زندگی خانگی طولانیمدت طراحی نشده بود، زیرا بر غلبه بر موانع زنده میماند که اغلب با صمیمیت اشتباه گرفته میشود. زندگی مرتب جو و آنجلا از شور و اشتیاق خالی است، در حالی که هاوک و پینا آنها را به دنیایی از میل بیقید و شرط معرفی میکنند.
«دعوت» به اندازه درمان واقعی که در «گروه: اثر شوپنهاور» به تصویر کشیده شده، هیجانانگیز است و نارضایتی ذاتی در ازدواج را آشکار میکند. برخلاف یک جلسه درمانی، افشاگریهای فیلم به همان اندازه که برای شخصیتها شوکآور است، برای مخاطب نیز هست و افسانههای طولانیمدت درباره ازدواج را باز میکند.
یاسمینا رضا به ما نشان داد که مسائل جزئی میتوانند به تعارضات کامل تبدیل شوند و به مردم اجازه دهند تا غیرقابلگفتنیها را بیان کنند. شام، که هرگز واقعاً اتفاق نمیافتد، تنها بهانهای برای پرداختن به حقایق طولانیمدت نادیدهگرفتهشده است، درست مانند یک مراسم خاکسپاری که اجازه میدهد کلمات نهایی گفته شوند.
«دعوت» یک کمدی تیز و بصیرتآمیز است که توسط چهار بازیگر با استعداد تحت کارگردانی اولیویا وایلد به زندگی آمده است. احتمالاً استر پرل نیز به اندازه من از آن لذت برده است.
منابع
- پرل، ا. (۲۰۰۶). همزیستی در اسارت: باز کردن هوش شهوانی. هارپر پرنیال.
- دو روژمونت، د. (۱۹۸۳). عشق در دنیای غرب (ویرایش تجدیدنظر شده). انتشارات دانشگاه پرینستون.