جدایی خانوادگی: فهم و بهبود
چالشهای جدایی خانوادگی
جدایی خانوادگی همچنان موضوعی تابو است که با ایدهآلهای اجتماعی وحدت خانواده در تضاد است. بسیاری از افرادی که از بستگان خود جدا شدهاند، به دلیل انگ و تصورات نادرست، احساس شرم و تردید در مورد بحث در مورد تجربیات خود دارند.
تحقیقات در مورد جدایی نسبتاً جدید است اما نشان میدهد که این مسئله بیش از آنچه تصور میشود رایج است. یک مطالعه نشان داد که ۲۷٪ از آمریکاییها از حداقل یک عضو خانواده جدا شدهاند. اگرچه دادهها در مورد روندها قطعی نیستند، افشاگریهای مشاهیر ممکن است دیگران را به اشتراکگذاری داستانهای خود تشویق کند. «خانوادهها همیشه پیچیده بودهاند و اکنون بیشتر در مورد آن صحبت میکنیم» دکتر لوسی بلیک، نویسنده کتاب _هیچ خانوادهای کامل نیست: راهنمای پذیرش واقعیتهای پیچیده_ گفت.
درمان میتواند برای کسانی که با جدایی خانوادگی دست و پنجه نرم میکنند، مزایای قابل توجهی داشته باشد و گرما، اعتبار و امنیتی را که ممکن است در روابط قبلی وجود نداشته باشد، فراهم کند. این کمک میکند تا علل و اثرات جدایی را بررسی کرده و مهارتهای ارتباطی را بهبود بخشید (بلیک و همکاران، _پژوهش مشاوره و رواندرمانی_، ۲۰۲۳).
شیوع و الگوهای جدایی خانوادگی
یک مطالعه در سال ۲۰۲۳ در _مجله ازدواج و خانواده_ جدایی میان والدین و فرزندان بالغ را بررسی کرد و نشان داد که ۶٪ از مادران و ۲۶٪ از پدران جدا شدهاند. میانگین سن جدایی با مادران ۲۶ سال و با پدران ۲۳ سال بود. نرخ جدایی بر اساس نژاد، جنسیت و گرایش جنسی متفاوت بود و افراد LGBTQ+ بیشتر از همتایان دگرجنسگرای خود از پدران جدا میشدند.
از کسانی که سابقه جدایی داشتند، ۸۱٪ با مادران و ۶۹٪ با پدران آشتی کردند. «جدایی لزوماً مادامالعمر نیست» دکتر رین رکزک، نویسنده مشترک کتاب _خانوادههایی که نگه میداریم: افراد LGBTQ و پیوندهای پایدارشان با والدین_ گفت.
مطالعه دیگری در _خطوط گسل: خانوادههای شکسته و چگونگی ترمیم آنها_ نشان داد که ۲۷٪ از آمریکاییها از یک خویشاوند جدا شدهاند، با ۱۰٪ از یک والد یا فرزند. افراد میانسال نرخ جدایی بالاتری گزارش کردند که ممکن است به دلیل داشتن هم فرزندان بالغ و هم والدین باشد.
پیوستار جدایی خانوادگی
جدایی خانوادگی میتواند به طور قابل توجهی در ماهیت متفاوت باشد و شامل تفاوتهای در ارتباط، فاصله فیزیکی و عاطفی و انتظارات نقش در خانواده باشد، به گفته دکتر کریستینا شارپ، استاد دانشگاه راتگرز. تنشها ممکن است زمانی بروز کنند که انتظارات برآورده نشوند، مانند وقتی که یک والد با نقض مرزهای فرزند بالغ خود احساس ناراحتی میکند.
لحظه نهایی
دلایل رایج برای جدایی شامل سوءاستفاده، غفلت، مصرف مواد، مسائل روانی و تفاوتهای ایدئولوژیک است. طلاق نیز نقش مهمی دارد. اغلب، جدایی پس از یک لحظه «نهایی» در یک رابطه طولانی و دشوار رخ میدهد. این لحظه میتواند یک «شکاف همدلی» باشد که ناتوانی در برآورده کردن انتظارات را برجسته میکند، دکتر سامانتا رودمن وایتن توضیح داد.
هنگام برخورد با جدایی، متخصصان باید به بیماران کمک کنند تا تصمیمات خود را بپذیرند، چه انتخاب جدایی، مشاوره یا آشتی. اغلب تقصیر به تأثیرات خارجی ادراکشده مانند دیگران مهم یا درمانگران نسبت داده میشود، دکتر جاشوا کولمن، نویسنده کتاب _قوانین جدایی: چرا فرزندان بالغ روابط را قطع میکنند و چگونه میتوان تعارض را درمان کرد_ گفت.
انگ و تنهایی
فاصله بین ایدهآلهای اجتماعی و واقعیتهای خانوادگی میتواند منجر به شرم و تردید در مورد بحث در مورد جدایی شود. درمانگران ممکن است به طور ناخواسته به بیماران فشار بیاورند تا آشتی کنند، حتی زمانی که ایمن نیست. متخصصان باید به بیماران کمک کنند تا درک کنند که جدایی، در حالی که دردناک است، میتواند برای بهزیستی ضروری باشد، به ویژه در موارد سوءاستفاده یا سوءمصرف مواد.
گروهدرمانی میتواند احساسات انزوا را کاهش دهد. یک مطالعه در سال ۲۰۲۲ نشان داد که شرکتکنندگان پس از حضور در گروههای حمایتی، احساس تنهایی و شرم کمتری داشتند و استرس روانی از متوسط به خفیف کاهش یافت.
آشتی
تحقیقات نشان میدهد که جداییها به ندرت دائمی هستند. بسیاری از افراد دورههای جدایی را تجربه میکنند که به دنبال آن آشتی میآید، اغلب با کمک مشاوره حرفهای. کولمن به والدینی که به دنبال آشتی هستند توصیه میکند مسئولیت بپذیرند و نامههای جبران بنویسند، احساسات فرزندان خود را بپذیرند و به دنبال درک باشند.
با این حال، آشتی همیشه ممکن نیست. «افراد نباید به خاطر کنار گذاشتن یک عضو خانواده برای سلامت روان خود احساس گناه کنند» دکتر کارل پیلمر، نویسنده کتاب _خطوط گسل_ گفت. با این حال، آشتی میتواند نتایج مفیدی برای بسیاری به همراه داشته باشد.