تحول سوگندهای ازدواج
ازدواج در دوران باستان
ازدواج به عنوان یک نهاد به هزاران سال پیش بازمیگردد و اولین شواهد آن حدود ۲۳۵۰ قبل از میلاد در بینالنهرین، عراق امروزی یافت میشود. در ابتدا، ازدواجها بیشتر به منظور حفظ نسل خانواده یا ایجاد اتحادهای سودمند بود تا عشق رمانتیک.
اسناد تاریخی به زبان انگلیسی قدیم، زبانی که از حدود ۴۵۰ تا ۱۱۰۰ میلادی در انگلستان صحبت میشد، نشان میدهد که فرمهای اولیه سوگندهای ازدواج در فرهنگ آنگلوساکسون وجود داشته است. این سوگندها معمولاً توافقاتی بودند که بین خواستگار و بستگان مرد زن مذاکره میشد و شبیه به سوگندهای خدمت و حفاظت بین اربابان و واسالها بود. در این توافقات، خواستگار قول میداد که از همسرش محافظت و مراقبت کند، در حالی که او قول میداد به او خدمت کند و به خواستههایش پایبند باشد.
هنوز جشن عروسی وجود نداشت...
چنین توافقاتی به طور عمومی شاهدی میشدند و به همین دلیل دشوار بود که آنها را فسخ کرد. اگرچه ممکن بود روحانیون گاهی این توافقات را برکت دهند یا شاهد آنها باشند، اما ازدواج در دوران آنگلوساکسون یک عمل مذهبی نبود و شواهد کمی از مراسم رسمی عروسی وجود دارد.
پس از رسیدن به توافق، ممکن بود گردهمایی جشنآمیزی برگزار شود، به ویژه در میان خانوادههای ثروتمندتر. با این حال، سوگندها یا آیینهای خاص عروسی الزامی نبودند و در میان خانوادههای فقیرتر، احتمالاً اتحادیههای غیررسمی بدون توافقات رسمی یا جشنها رایج بود. در حالی که ممکن است سوگندها تبادل شده باشند، هیچ مدرک مکتوبی از سوگندهای انگلیسی قبل از فتح نورمنها در سال ۱۰۶۶ کشف نشده است.
شکلگیری سوگند
عبارات معروف سوگندهای ازدواج، مانند «داشتن و نگهداری، در خوب و بد، در ثروت و فقر، در بیماری و سلامتی»، در سال ۱۵۴۹ رسمی شد. توماس کرانمر، یک کشیش در کلیسای آنگلیکان، این سوگندها را در کتاب دعاهای عمومی ثبت کرد که به شکلی نزدیک به نحوهای که امروزه خوانده میشوند، بود.
کرانمر این سوگندها را اختراع نکرد؛ بلکه آنها را از آیینهای قرون وسطایی ساروم، که با کلیسای جامع سالزبری در جنوب انگلستان مرتبط بود، اقتباس کرد. این آیینها از قرن ۱۲ تا ۱۶ تأثیرگذارترین شیوههای عبادت عمومی در انگلستان بودند. خدمت ازدواجی که در کتاب دعاهای عمومی گنجانده شده بود، احتمالاً در حدود قرن ۱۲ سرچشمه گرفته است، زمانی که برکتهای کلیسایی به بخشی اساسی از مراسم ازدواج تبدیل شدند. برخی محققان معتقدند که واژگان این سوگندها ممکن است بخشی از سنتهای شفاهی پیش از تهاجم نورمنها بوده باشد.
در دهه ۱۶۰۰، تغییری جزئی در سوگندها ایجاد شد: «تا مرگ ما را جدا کند» به «تا مرگ ما را جدا کند» تغییر یافت. این تغییر بازتابی از تغییر در معنای «جدا کردن» بود که در اصل به معنای «قطع کردن» یا «جدا کردن» بود اما به معنای «ترک کردن» یا «رفتن» تبدیل شده بود.
شخصیسازی سوگند ازدواج
در طول تاریخ، سوگندهای ازدواج به اشکال مختلفی گرفتهاند. چه زوجها تصمیم بگیرند فرمول سنتی را تکرار کنند یا وعدههای خود را ایجاد کنند، سوگندهای ازدواج همچنان به همان هدف اساسی خدمت میکنند: تأیید عمومی پیوند و پایداری ازدواج و تأیید اینکه زوج به طور داوطلبانه وارد این اتحاد شدهاند.
نوشتن سوگندهای شخصی ممکن است به نظر یک عمل مدرن بیاید، اما یادآور سوگندهایی است که در دوران آنگلوساکسون تبادل میشد. حتی بوسهای که ازدواج را مهر میکند به سنت فئودالی مهر کردن اتحادها با بوسه بر لبها بازمیگردد. بنابراین، «چیزی قدیمی» در مراسمهای عروسی امروزی به ذات خود بخشی از سوگندها است.