عشق و کینه: چرا در روابط نزدیک همزیستی دارند
ماهیت دوگانه کینه
کینه، هرچند که اغلب قابل درک و موجه است، یک حالت احساسی خودتخریبگر است که بهزیستی ما را تحت تأثیر قرار میدهد. به جای بهبود وضعیتها، ما را به کاهش ارزش دیگران میکشاند و ما را در حالت کاهش ارزش نگه میدارد. این احساس مانند یخ بر روی زخم است: درد را بیحس میکند اما از بهبودی جلوگیری میکند. کینه خودآگاهی را کاهش میدهد و ما را به فردی تبدیل میکند که نیستیم. بهبودی نمیتواند در کنار کینه رخ دهد.
کینه بر خودآگاهی تأثیر میگذارد زیرا احساس آن با ظاهر آن متفاوت است. در حالی که ممکن است احساس کنیم که آسیب دیده یا بدرفتاری شدهایم، اغلب به نظر میرسد که بد یا غیر دوستانه هستیم، که دیگران به آن واکنش نشان میدهند، نه احساسات درونی ما.
کینه ما را به "واکنشگرایان" تبدیل میکند، جایی که از افکار و احساسات خود مطمئن نیستیم مگر اینکه به چیزی یا کسی منفی واکنش نشان دهیم. واکنش نشان دادن آسان است، اما عمل کردن به نفع بلندمدت خود چالشبرانگیز است. مغز ما برای تفکر کوتاهمدت سیمکشی شده است، پر از قضاوتهای خودکار و پاسخهای عادتی به محیط ما. اگر این قضاوتها و عادات با ارزشهای عمیقتر ما در تضاد باشند، در واکنشگرایی مزمن گرفتار میشویم. به محرکهای منفی منفی واکنش نشان میدهیم، وقتی متهم میشویم، متهم میکنیم، وقتی دستکاری میشویم، دستکاری میکنیم، و وقتی احساس نمیکنیم شنیده میشویم، سعی میکنیم خاموش کنیم.
برای رهایی از چرخه واکنشگرایی که کینه ایجاد میکند، باید به گونهای عمل کنیم که خودپندارهمان را بهبود بخشد.
موتورهای کینه
احساس گناه و شرم پنهان در زندگی ما گسترده است و اغلب به دلیل دفاعهایی مانند سرزنش، انکار و اجتناب نادیده گرفته میشود، که به کینه منجر میشود. بیشتر احساس گناه و شرم ناخودآگاه از نقض ارزشهای خودمان ناشی میشود. با این حال، این احساسات مجازات نیستند؛ بلکه ما را به احترام به ارزشهایمان تشویق میکنند. این انگیزه زمانی که دیگران را سرزنش میکنیم، از بین میرود.
هشدارهای رابطهای
نشانههای خطر در روابط شامل این است که شریکها از ویژگیهایی که زمانی قدردانی میکردند، مانند حالات چهره، ارتباط کلامی، خنده یا لباس، ناراحت میشوند. صمیمیت اغلب کاهش مییابد، با کمتر صحبت کردن، لمس کردن، بغل کردن، تماس چشمی، به اشتراک گذاشتن تجربیات و فعالیت جنسی. شریکها ممکن است دیدگاههای یکدیگر را بدون علاقه به درک آنها قضاوت کنند، از احساسات یکدیگر ناراحت شوند و نسبت به تفاوتها تحمل نداشته باشند.
کاهش احساسات وابستگی مانند علاقه، اعتماد، دلسوزی و عشق به طور خودکار کینه را افزایش میدهد. برعکس، سرمایهگذاری مجدد در این احساسات کینه را کاهش میدهد.
در بستر مرگ، بعید است که از اینکه شریکمان به اندازه کافی قدردانی نکرده است، پشیمان شویم، اما ممکن است از اینکه خودمان به اندازه کافی قدردانی نکردهایم، پشیمان شویم. کینه زمانی کاهش مییابد که بر بهبود وضعیتها و تجربیات تمرکز کنیم تا سرزنش عزیزانمان.
بهبودی را بیندیشید، نه بخشش
هویت بهبودی بر تابآوری، نقاط قوت و توانایی همدلی با و بهبود آسیبهایمان تأکید دارد. این در تضاد با هویت قربانی است که بر آسیبها و تجربیات منفی تمرکز دارد. ما با ساختن ارزش بیشتر، قدردانی، انسانیت و معنا در زندگیمان از هویت قربانی فراتر میرویم.
بیشتر بخشش به عنوان نتیجه بهبودی رخ میدهد، نه به عنوان علت آن. ما ابتدا بهبود مییابیم و سپس میبخشیم. تلاش برای بخشش در حالی که در درد هستیم، مانند تلاش برای خاموش کردن آتش چاه نفت بدون بستن چاهها است.
بخشش واقعی و پایدار از دلسوزی ناشی میشود—هم در دادن و هم در دریافت آن.