فراخوان مشترک برای تقویت سیاست و سرمایهگذاری در سلامت روان کودکان و جوانان
چرا این موضوع اهمیت دارد
در سالهای اخیر، شناخت سلامت روان به عنوان یک حق انسانی بنیادین در سیستم سازمان ملل به طور قابل توجهی افزایش یافته است. با وجود این پیشرفت، هنوز یک قطعنامه خاص سازمان ملل که به طور ویژه سلامت روان و بهزیستی کودکان و جوانان را به عنوان مسائل مهم توسعه، سلامت و حقوق بشر اولویتبندی کند، وجود ندارد. این شکاف به رویکردهای پراکنده و کمبود سرمایهگذاری مزمن، به ویژه در استراتژیهای پیشگیری و مداخله زودهنگام منجر میشود، حتی با وجود شواهد قوی که از اثربخشی و قابلیت گسترش این راهحلها حمایت میکند.
به طور جهانی، تخمین زده میشود که ۱ از هر ۷ فرد در سنین ۱۰ تا ۱۹ سال دچار شرایط سلامت روانی میشود، اما این شرایط اغلب ناشناخته و درماننشده باقی میماند. علاوه بر این، افزایش نگرانکنندهای در نرخ خودکشی در میان افراد ۱۰ تا ۲۴ سال در بسیاری از کشورها مشاهده میشود. دادههای اخیر از اطلس جهانی سلامت روان نشان میدهد که تنها ۵۶٪ از کشورها دارای سیاست مشخص یا یکپارچهای برای سلامت روان کودکان و جوانان هستند و کمتر از نیمی از آنها خدمات سلامت روان مبتنی بر جامعه، مدرسه یا دیگر خدمات را برای کودکان و نوجوانان ارائه میدهند.
شکاف سیاستی
با وجود افزایش شناخت سلامت روان در چارچوبهای سیاستی سازمان ملل، کودکان و جوانان اغلب در تعهدات جهانی، سیستمهای داده و اولویتهای مالی نادیده گرفته میشوند. شکافهای کلیدی که باید برطرف شوند شامل موارد زیر است:
- عدم وجود قطعنامههای ویژه در مورد سلامت روان کودکان و جوانان.
- کمبود تعهدات خاص سنی در چارچوبهای جهانی.
- فقدان مکانیزمهای مشارکتی برای تضمین دخالت جوانان در شکلدهی به سیاستها و خدمات سلامت روان.
- نظارت و پاسخگویی محدود برای تعهدات سیاستی و مالی جهانی موجود در مورد سلامت روان کودکان و جوانان.
فراخوان مشترک برای پیشبرد سیاست سلامت روان کودکان و جوانان
- ارتقا و منابع: ضروری است که سلامت روان کودکان و جوانان به عنوان یک اولویت سیاستی و سرمایهگذاری جهانی مستقل در نظر گرفته شود. این باید شامل ادغام آن در قطعنامههای آینده سازمان ملل، چارچوبهای حقوق بشر و مکانیزمهای نظارت جهانی در هماهنگی با دستور کار ۲۰۳۰ باشد.
- تقویت همکاری: ایجاد یک پلتفرم یکپارچه بینسازمانی و چند ذینفع که شامل یونسکو، یونیسف، دفتر جوانان سازمان ملل، سازمان بهداشت جهانی، کشورهای عضو، شبکههای جوانان و شرکای جامعه مدنی باشد. این پلتفرم باید انسجام جهانی را افزایش دهد، راهنمایی فنی مشترک ارائه دهد و مکانیزمهای مالی و پاسخگویی را در سراسر بخشها هماهنگ کند.
- تشویق استراتژیهای ملی: کشورهای عضو باید استراتژیهای ملی سلامت روان کودکان و نوجوانان را که با برنامه جامع اقدام سلامت روان سازمان بهداشت جهانی و برنامه مشترک یونیسف و سازمان بهداشت جهانی در زمینه سلامت روان و بهزیستی روانی اجتماعی همسو هستند، اتخاذ و اجرا کنند. این استراتژیها باید راهنمایی حقوق بشر و شمولیت معلولیت را در بر گیرند، با تمرکز بر رویکردهای مبتنی بر جامعه و حقوق.
- تضمین مشارکت: تسهیل مشارکت معنادار کودکان و جوانان در طراحی، اجرا، نظارت و ارزیابی سیاستها و خدمات سلامت روان، با قرار دادن آنها به عنوان شرکای برابر و نه صرفاً ذینفعان.
- سرمایهگذاری در پیشگیری و ترویج: اتخاذ رویکردی جامع که خدمات مبتنی بر جامعه، مدرسه و پلتفرمهای دیجیتال را با سیستمهای آموزش، سلامت، هنر، ورزش، اقلیم و حمایت متصل کند. این رویکرد باید محیطهای حمایتی ایجاد کند که به جوانان اجازه دهد شکوفا شوند.
- ادغام شاخصها: شامل کردن شاخصهای اصلی سلامت روان در سیستمهای نظارت بر سلامت، آموزش و توسعه کودکان و جوانان، مانند نظرسنجیهای خانگی و سیستمهای اطلاعات ملی، برای افزایش پاسخگویی، برابری و دیدگاه بینبخشی از پیشرفت.
با پرداختن به این حوزهها، فراخوان مشترک به دنبال تقویت سیاست و سرمایهگذاری در سلامت روان کودکان و جوانان است، تا اطمینان حاصل شود که این مسائل توجه و منابع لازم را دریافت میکنند. این رویکرد جامع به دنبال ایجاد محیطهایی است که در آن کودکان و جوانان میتوانند شکوفا شوند، با شناخت سلامت روان آنها به عنوان یک جزء محوری از بهزیستی و توسعه کلی آنها.