پایان فلسفه اخلاق
آیا هنوز به فلاسفه اخلاق نیاز داریم؟
در این مقاله، قصد دارم توضیح دهم چرا معتقدم ترکیب دو نظریه اغلب مورد انتقاد در اخلاق و فرااخلاق میتواند به تمام سوالات اخلاقی پاسخ دهد. از دوران مدرسه، خود را یک سودگرا میدانستم، دیدگاهی که در کلاسهای فلسفه برایم جذاب بود. سودگرایی که بر حالات ذهنی و ارزشهای ذهنی افراد استوار است، به شدت با سایر نظریههای اخلاقی که اغلب ارزشهای خارجی را بر مردم تحمیل میکنند، متفاوت است.
با این حال، من همچنین یک نیهیلیست اخلاقی هستم و به وجود حقایق اخلاقی شک دارم. به عنوان یک ابولیسیونست اخلاقی، استدلال میکنم که باید بخش زیادی از زبان اخلاقی را که گیجکننده و بیفایده میدانم، کنار بگذاریم. با این وجود، من به سازماندهی جامعه بر اساس خطوط سودگرایی معتقدم. این ممکن است متناقض به نظر برسد—چگونه میتوان از یک چارچوب اخلاقی حمایت کرد در حالی که حقایق اخلاقی را انکار میکند؟ جرمی بنتام، یک سودگرای برجسته، ممکن است با سوالات مشابهی روبرو شده باشد.
سودگرایی در مقابل دیگر نظریههای اخلاقی
در کلاسهای اخلاق، سودگرایی به نظر میرسید که از نظریههای اخلاقی دیگر مثل دئانتولوژی جذابتر باشد. سودگرایی طبیعیگرایانه است و بر رفاه فردی تمرکز دارد، در حالی که سایر نظریهها اغلب به مردم میگویند چه چیزی را باید ارزشمند بدانند، جدا از واقعیت. وقتی سودگرایان ادعا میکنند که ارزشهای ذهنی به طور عینی ارزشمند هستند، من تردید دارم، زیرا معتقدم هیچ ارزش اخلاقی عینی وجود ندارد.
با وجود این، سودگرایی همچنان کمترین نظریه قابل اعتراض از نظر متافیزیکی است، زیرا ارزشهای ذهنی را با ارزشهای جهانی هماهنگ میکند. سایر نظریهها تلاش میکنند حقایق اخلاقی را از ارزشهای ذهنی استخراج کنند یا آنها را نادیده بگیرند و به اصطلاح ارزشهای عینی که خیالی هستند را تحمیل کنند. از دیدگاه نیهیلیستی، این تلاشها شبیه به دیکتاتوری ارزشها است تا آزادی از بیعدالتی.
رویکرد عملگرایانه
من هرگز تعارضی ندیدم زیرا سودگرایی را نه به عنوان حقیقت نهایی اخلاقی بلکه به عنوان یک راهحل عملگرایانه برای سازماندهی زندگی اجتماعی میبینم. نظریه خطای اخلاقی که وجود حقایق اخلاقی را انکار میکند، در میان فلاسفه توجه زیادی جلب کرده است. تمرکز به این که چگونه باید در دنیایی بدون ارزشهای عینی عمل کنیم، تغییر کرده است، سوالی که به عنوان "مشکل حالا چه؟" شناخته میشود.
بسیاری از پذیرش نیهیلیسم اخلاقی تردید دارند، زیرا از جامعهای که مردم بدون محدودیتهای اخلاقی عمل میکنند، میترسند، مشابه ترسها درباره بیخدایی. آشکار کردن خود به عنوان یک نیهیلیست میتواند عواقب اجتماعی منفی داشته باشد. با وجود این که بسیاری به حقایق اخلاقی باور ندارند، ما همچنان از زبان اخلاقی استفاده میکنیم، به امید جامعهای مطلوبتر. با این حال، این اغلب نتیجه معکوس دارد و جنگهای فرهنگی زندگیها را بدتر میکند.
فراتر از زبان اخلاقی
یک جامعه غیر اخلاقی به زبان اخلاقی نیاز ندارد بلکه به ابزارهای عملگرایانه برای حل تعارض و هماهنگی اجتماعی نیاز دارد. من سودگرایی را به عنوان یک چارچوب عملگرایانه برای جامعهای کارآمد میبینم. کتاب "قبایل اخلاقی" نوشته روانشناس و فیلسوف هاروارد، جاشوا گرین، به نظرات من نزدیک است و سودگرایی را به عنوان "عملگرایی عمیق" توصیف میکند. این فلسفه درباره انجام مصالحههای اصولی بر اساس ارزشهای مشترک ما—ارزشهای ذهنی ما است.
در نتیجه، در حالی که وجود حقایق اخلاقی را رد میکنم، سودگرایی را به عنوان ابزاری مفید برای سازماندهی جامعه میدانم. تمرکز باید بر راهحلهای عملگرایانه باشد نه مطلقهای اخلاقی، که به ما امکان میدهد به طور مؤثر در دنیایی بدون ارزشهای عینی حرکت کنیم.