فراتر از سلامت به توانمندسازی
نقش استعداد در سازمانها
استعداد در هر شغلی مرکزی است. هر چیزی که بهزیستی کارکنان را تهدید کند، موفقیت مأموریت و بقای سازمان را به خطر میاندازد. از سوی دیگر، ارتقاء بهزیستی کارکنان هر دو را بهبود میبخشد. با توجه به اینکه سلامت برای موفقیت شخصی و سازمانی حیاتی است، منطقی است که از پلتفرمهای محیط کار برای ارتقاء سلامت استفاده شود. بیشتر بزرگسالان بخش قابل توجهی از ساعات بیداری خود را در کار میگذرانند، که آن را به یک محیط ایدهآل برای برنامههای تابآوری و سلامت تبدیل میکند.
اثربخشی برنامههای تابآوری و سلامت
در ۱۵ سال گذشته، برنامههای تابآوری و سلامت در محیط کار در ترویج سلامت شغلی محبوبیت یافتهاند. با این حال، اثربخشی برنامههای تابآوری ناامیدکننده بوده است (Eidelson et al., 2011; Fikretoglu et al., 2019)، و برنامههای سلامت تنها موفقیتهای محدودی نشان دادهاند (Virtanen et al., 2025).
دلایل این نتایج پیچیده است، با عدم تطابق یکی از عوامل اصلی. برنامهها اغلب به یک مدل تقویت منفی ناقص متکی هستند که نیاز به تأخیر در رضایت دارد، نتوانستهاند تابآوری و سلامت را به عنوان هنجارهای فرهنگی برقرار کنند و از حمایت سیستماتیک برای موفقیت برخوردار نیستند. ویرجینیا ساتیر بهطور مختصر اشاره کرد که مردم اغلب ترجیح میدهند بهجای عدم قطعیت تغییر، به قطعیت رنج بپردازند، که مقاومت روانی در برابر بهبود خود را نشان میدهد.
توانمندسازی، نه جبران
برنامههای تابآوری و سلامت گاهی به عنوان جبرانی دیده میشوند، که ضعف یا بیماری را نشان میدهند. آنها اغلب شامل روشهای روانشناختی مبهم و ترویج تغییر هستند، که میتواند عدم قطعیت ایجاد کند. در عوض، توانمندسازی افراد از طریق روشهای قابل پیشبینی ممکن است مؤثرتر باشد.
دو رویکرد توانمندسازی مبتنی بر شواهد قابل توجه هستند: مدل فرآیند موازی گسترشیافته (EPPM) و نظریه خودکارآمدی بندورا.
مدل فرآیند موازی گسترشیافته (EPPM)
EPPM، که توسط Witte (1992) توسعه یافته است، در اصل پاسخها به پیامهای بهداشتی مبتنی بر ترس را توضیح میدهد. این مدل بینشهایی درباره اینکه چرا برنامههای تابآوری و سلامت موفق یا ناکام میشوند ارائه میدهد. مدل سه مرحله برای بهبود و توانمندسازی شخصی را مشخص میکند: شناسایی یک مشکل (شدت)، درک ارتباط شخصی آن (حساسیت)، و باور به احتمال تغییر موفق (کنترل).
خودکارآمدی
تنها انگیزه ممکن است نتواند تطابق با برنامههای تغییر رفتار را حفظ کند. خودکارآمدی، یعنی باور به توانایی کنترل زندگی خود، حیاتی است (Bandura, 1997). بندورا استدلال کرد که خودکارآمدی در تابآوری، بهزیستی و سازگاری مرکزی است. افرادی که باور دارند میتوانند زندگی خود را کنترل کنند، تمایل دارند سالمتر و موفقتر باشند.
برای افزایش خودکارآمدی، بندورا یک چارچوب آموزشی برای برنامههای تابآوری و سلامت پیشنهاد کرد:
- مشاهده: استفاده از الگوها برای نشان دادن رفتارها و نتایج مورد نظر.
- موفقیت: ارائه فرصتهایی برای موفقیتهای کوچک برای ساختن اعتماد به نفس.
- حمایت: ارائه راهنمایی، مشاوره و حمایت همتا.
- خودکنترلی و مدیریت استرس: آموزش و تقویت خودکنترلی و مدیریت استرس، که کلید برنامههای موفق تابآوری و سلامت هستند.
در نتیجه، برای اینکه برنامههای تابآوری و سلامت به پتانسیل خود برسند، باید استراتژیهای تغییر رفتار مبتنی بر شواهد مانند EPPM و خودکارآمدی را در خود بگنجانند.
© ۲۰۲۶، جورج اس. اورلی، جونیور، دکترا