آیا فرزند بالغ شما فرزندان دیگر را از نظر عاطفی تحت فشار قرار میدهد؟
یک فرزند نجات مییابد و دیگری ناپدید میشود
نکات کلیدی
- مشکلات منابع را جذب میکنند، در حالی که شایستگی اغلب نادیده گرفته میشود.
- رنجش ناگفته میتواند به فاصله عاطفی تبدیل شود.
- عدالت شامل پذیرش صادقانه است، نه برخورد یکسان.
در کار با خانوادههایی که فرزندان بالغ مشکلدار دارند، اغلب الگویی را مشاهده میکنم که در آن خواهر یا برادری که هرگز درخواست کمک نمیکند، به طور خاموش توجه و منابعی را که به خواهر یا برادر مشکلدارشان داده میشود، پیگیری میکند. این میتواند به احساس ناپدیدی و رنجش منجر شود. والدین اغلب این دینامیک را نمیبینند زیرا بر نیازهای فوری فرزند در بحران تمرکز دارند. خواهر یا برادری که به نظر "خوب" میآید ممکن است احساس تنهایی و انزوا کند، تحت فشار انتظار برای کمهزینه بودن. این سکوت میتواند به چندین شکل هزینهبر باشد.
۱. مشکلات منابع را جذب میکنند، در حالی که شایستگی فرض میشود
حتی به عنوان بزرگسالان، کودکان در شناسایی الگوها مهارت دارند. وقتی یک خواهر یا برادر دچار مشکل میشود و حمایت مالی و عاطفی دریافت میکند، در حالی که دیگری به خودکفایی فرض میشود، دو روایت متمایز در مورد آنچه توجه و محبت را جلب میکند، ایجاد میشود. خواهر یا برادر مشکلدار یاد میگیرد که فروپاشی کمک را جذب میکند، در حالی که خواهر یا برادر شایسته یاد میگیرد که نیاز داشتن ممکن است بار باشد. این به این معنا نیست که والدین به فرزند مقاومترشان اهمیت نمیدهند، اما مهم است که در نظر بگیریم چگونه تمرکز بر فرزند مشکلدار بر دیگری تأثیر میگذارد.
۲. رنجش ناگفته ممکن است به فاصله تبدیل شود
خواهر یا برادری که خوب عمل میکند اغلب ساکت میماند یا اگر هم ابراز ناامیدی کند، میبیند که این کار در تغییر رفتار والدین مؤثر نیست. آنها یاد میگیرند که نقش خود را به عنوان خواهر یا برادر "قوی" که شکایت نمیکند، بپذیرند. با این حال، رنجش ناگفته ناپدید نمیشود؛ میتواند به فاصله عاطفی تبدیل شود. والدین ممکن است بعداً متوجه شوند که این فرزند دور، کمتر ارتباطی یا در دسترس در گردهماییهای خانوادگی میشود. این فاصله ممکن است ناگهانی به نظر برسد اما اغلب سالها در حال شکلگیری بوده است.
این وضعیت در کتاب من، زندگیام را خراب کردی، حالا به من بدهکاری! مورد بحث قرار گرفته است. تمرکز بر فرزند مشکلدار اغلب نیازهای دیگر خواهر و برادرها را که تحت تأثیر جانبی توجه والدین به جای دیگری هستند، تحت الشعاع قرار میدهد. این حتی زمانی که والدین قصد آن را ندارند اتفاق میافتد و دینامیک خانواده را حول نیازهای فرزند مشکلدار تغییر میدهد.
۳. عدالت برخورد یکسان نیست. بلکه پذیرش صادقانه است
والدین در صورتی که خود را در این توصیف بشناسند، شکستخورده نیستند. متعادل کردن توجه بین فرزندان با نیازهای متفاوت چالشبرانگیز است. با این حال، پذیرش تأثیر بر فرزند توانمندتر میتواند حیاتی باشد. به رسمیت شناختن آنچه آنها مجبور به فداکاری یا تحمل بودهاند برای عدم نیاز به نجات میتواند روابط را مؤثرتر از تلاشهای عدالت پس از واقعیت ترمیم کند.
نتیجهگیری
اگر بیش از یک فرزند بالغ دارید و تنها یکی از آنها باعث نگرانی شما میشود، در نظر بگیرید که هر یک در مورد ارزش خود در خانواده چه آموختهاند. سکوت آنها ممکن است به معنای صلح نباشد بلکه اطلاعات مهمی در مورد دینامیک خانواده ارائه دهد.